ΑΝΘΡΩΠΟΣ:

Μετά το post του philos διάβασα τη μαρτυρία μιας ψυχής και θεώρησα σκόπιμο να βοηθήσω κι εγώ να γίνει γνωστή σε όλους μας. Δεν θα την αναδημοσιεύσω. Επισκεφτείτε την και διαβάστε την.

Forthnet vs Vivodi Update

Σε συνέχεια του post περί Forthnet 2play και Vivodi ένα σύντομο update:

1. Η ταλαιπωρία μου με τη Forthnet συνεχίζεται. Η ταχύτητα ενός download δεν ξεπερνάει τα 25kb/s!!! Καλό ε; Σαν να μην έφτανε αυτό, γυρίσαμε από τις διακοπές και δεν έχουμε τηλέφωνο! Χρειάζονται γύρω στις 20-30 προσπάθειες για να κάνουμε κλήση και φυσικά χάνουμε και εισερχόμενες κλήσεις. Η εξυπηρέτηση πελατών είναι ακόμα μια πονεμένη ιστορία. Φανταστείτε να μην έχετε τηλέφωνο ή τέλος πάντων για να καλέσετε θέλει πολύ κόπο και χρόνο, οι γραμμές τους να είναι κατειλημμένες ή να απαντάει τηλεφωνητής όπου αφού σας ζητήσει συγγνώμη σας λέει πως για την καλύτερη εξυπηρέτησή σας καλέστε αργότερα και να κλείνει τη γραμμή, ή αν είστε τυχεροί μπαίνετε σε μια ατέλειωτη αναμονή. Σημειώστε εδώ πως δεν μπορείτε να τους καλέσετε από κινητό! Πόσο καλός άνθρωπος πρέπει να είναι κανείς για να το αντέξει όλο αυτό; Τελικά χθες με ενημέρωσαν πως όντως υπάρχει βλάβη (βραχυκύκλωμα) και πως η αποκατάστασή της θα γίνει από τον ΟΤΕ! Είδωμεν...

2. Έλαβα με email επιστολή της ΕΕΤΤ προς τη Vivodi η οποία αφού αναφέρει γύρω στις 80 καταγγελίες (μαζί κι η δική μου), την καλεί σε απολογία:

Αξιότιμοι Κύριοι,

Στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων της, η ΕΕΤΤ έχει γίνει αποδέκτης των παραπάνω σχετικών επιστολών, που επισυνάπτονται στην παρούσα, οι οποίες συνιστούν καταγγελίες συνδρομητών σας.
Παρακαλούμε όπως μας ενημερώσετε αναλυτικά, εντός δέκα (10) ημερών από τη λήψη της παρούσας, για τις απόψεις σας σχετικά με τα θέματα που αναφέρονται κοινοποιώντας την απάντησή σας και στους ενδιαφερόμενους καταναλωτές αντίστοιχα.

Με τιμή,

Τώρα πια έχω μπει στο χορό και χορεύω αλλά ρε γαμώτο μπορεί κάποιος να μου πει γιατί πρέπει να τα περνάω αυτά; τα αυτονόητα; Το δίδαγμα για μένα είναι πως αν δεν πάρει κανείς τη κατάσταση στα χέρια του, δεν υπάρχει τρόπος να προστατέψει τα συμφέροντά του ως πολίτης και ως καταναλωτής. Αυτή η κοινωνία είτε δεν είναι φτιαγμένη για ανθρώπους πολίτες, είτε βρίσκεται ακόμα σε νηπιακό στάδιο εκπολιτισμού.

----------------------------------------------------

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Η γραμμή φαίνεται να δουλεύει και μάλιστα πολύ καλά αφού αποσύνδεσα το συναγερμό. Δεν είμαι σίγουρος αν έφταιγε ο συναγερμός ή αν έκανε κάτι η Forthnet ή ο ΟΤΕ. Για ότι νεότερο θα σας ενημερώσω.

Εγώ οι κοριτσάρες μου και οι καλοκαιρινές μας περιπέτειες

Τελικά αυτές οι διακοπές είχαν πολλές ιδιαιτερότητες, γκρίνια, αλλά και καλή παρέα. Όσο στραβά κι αν ξεκίνησαν τόσο ανέλπιστα καλά εξελίχθηκαν.

Σάββατο λοιπόν πρωί, 11 Αυγούστου, η τριμελής μας οικογένεια ξεκινάει από το Λουτράκι για τη περιβόητη Χαλκιδική. Σχεδόν δυο μήνες πριν έχουμε κλείσει ένα bungalow στο porto Ζωγράφου (camping) δίπλα από τη Βουρβουρού. Ο προνοητικός πατήρ (εγώ!) σταματάει στο πρώτο βενζινάδικο στην έξοδο από το Λουτράκι για να φουλάρει και να ελέγξει τον αέρα στα λάστιχα του αυτοκινήτου αφού ως γνωστό η πίεσή τους πρέπει να ελέγχεται όταν είναι ακόμα κρύα. Και αφού ξεφορτώνει όλα τα πράγματα από το πορτ μπαγκαζ για να ελέγξει και τη ρεζέρβα, αρχίζει να τα ξαναβάζει στη θέση τους ένα ένα. Και την ώρα που σηκώνει το δεύτερο σακίδιο... ωχ... αχ... βαχ... Λουμπάγκο! Μάλιστα λουμπάγκο. Μάγκωσε η μέση του και δεν πήγαινε ούτε μπρος ούτε πίσω. Φυσικά τίποτα δεν είναι ικανό να ανατρέψει τα σχέδια και τις ιερές διακοπές μας κι έτσι ξεκινάμε για το μακρινό ταξίδι. Ο πατήρ οδηγεί σαν να έχει καταπιεί μπαστούνι του γκολφ και τα χιλιόμετρα περνάνε. (Κοριτσάρα μου σ’ευχαριστώ για το μαξιλαράκι).

Η καθιερωμένη στάση των απανταχού ταξιδιωτών στα Τέμπη, είναι φυσικά στο πρόγραμμα. Αλλά τι γίνεται εκεί ρε παιδιά; Είχα πολλά χρόνια να πάω στη βόρεια Ελλάδα με αυτοκίνητο και αυτό που είδα ήταν πραγματικά εκπληκτικό. Ένα πανηγύρι πάνω στη Εθνική οδό. Πάνω στα διόδια έχουν στήσει μια μικρή πολιτεία με τράπεζες, ταβέρνες, café, souvenir κι ότι μπορεί να φανταστεί κανείς. Το ποτάμι πάντως μας αποζημίωσε με την ομορφιά του κι ας είχε τόσα σκουπίδια πεταμένα στις όχθες του.

Κατά τις οχτώ το βράδι φτάσαμε επιτέλους στο camping. Για όσους γνωρίζουν ο δρόμος (χωματόδρομος) που οδηγεί σ’αυτό είναι ο ίδιος που πηγαίνει και στο περιβόητο porto paradiso (beach club).

- “Γεια σας, έχουμε κλείσει ένα bungalow”.
- “Σε ποιό όνομα είναι η κράτηση;”
- “Στο όνομα Χαζοβιόλης”
- “Μμμμ..... δεν βλέπω τέτοιο όνομα. Είστε σίγουρος πως έχετε κλείσει σε εμάς για σήμερα;”
- “Φυσικά αφού σας έστειλα και προκαταβολή”.
- “Μια στιγμή... η κράτησή σας κύριε Χαζοβιόλη δεν είναι για σήμερα αλλά για τη Δευτέρα 13 Αυγούστου”.
- “Τι; Πως; Είστε σίγουρος;”
- “Ορίστε κοιτάξτε και μόνος σας το ημερολόγιο”.
- ...
- “Μάλλον κάνατε λάθος και ήρθατε δυο μέρες νωρίτερα!”
- “Ναι... δηλαδή... μα πως έγινε αυτό; Δεν καταλαβαίνω…”
- “Περιμένετε λίγο να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε”.
- “Ναι ναι. Ότι μπορείτε κάντε”.

H κοριτσάρα σύζυγος μετά της κοριτσάρας θυγατέρας περιμένουν στο αυτοκίνητο.
- “Τι έγινε είμαστε έτοιμοι;”
- “Όχι ακριβώς. Δεν μας περίμεναν για σήμερα”.
- “….”

Με τα πολλά βρέθηκε bungalow για την επόμενη μέρα (Κυριακή) αλλά όχι για το Σάββατο το βράδι κι έτσι αφού περιπλανηθήκαμε ρωτώντας από δω και από εκεί κάνοντας 60 χιλιόμετρα στα πέριξ (Βουρβουρού, Σάρτη, Συκιά) αποφασίσαμε να κλείσουμε κατάλυμμα με πολλά αστέρια. Πάρα πολλά αστέρια. Διανυκτέρευση στο αυτοκίνητο λοιπόν στη παραλία της Σάρτης.
Ευτυχώς την επόμενη το μεσημέρι τακτοποιηθήκαμε και τελείωσε η ταλαιπωρία μας.

Πόσο πιθανό είναι να βρεθεί κανείς με γείτονες δυο ζευγάρια, να ταιριάξουν όλοι σαν παρέα και επιπλέον τα παιδιά τους να είναι σε κοντινές ηλικίες ώστε να παίζουν μαζί και όλα αυτά σε ένα μέρος μακρινό και άγνωστο σε όλους; Εγώ προσωπικά το θεωρούσα απίθανο μέχρι που μου συνέβη και θυμήθηκα το σιχαμένο ρητό του Paolo Coelho περί συνωμοσίας του σύμπαντος. Βρε λες;

Επί μια ολόκληρη εβδομάδα 6 ενήλικες και 5 παιδιά είμασταν αυτοκόλλητοι. Η αυλή του bungalow έγινε παράδεισος για τα παιδιά (δέντρα, νερό, χώμα) και σημείο μάζωξης της παρέας τις ώρες που δεν είμασταν στη παραλία.

Τα παιδιά από τη ώρα που ξυπνούσαν (νωρίς το πρωί) μέχρι που έπεφταν για ύπνο αργά το βράδυ (ενίοτε και στη καρέκλα) έβγαζαν μια ενέργεια που σε έκανε να απορείς και να αναρωτιέσαι με τι μπορεί να είναι ποτισμένα; Και κάθε βράδυ καθόντουσαν σε παράταξη κινηματογράφου με τα καρεκλάκια τους για να παρακολουθήσουν μια ταινία στο φορητό dvd player και να φάνε πολλές μα πάρα πολλές αηδίες.

Οι δε μεγάλοι περιορίζαμε την καύση της ενέργειάς μας στη βρώση, τη πόση και τις ατέλειωτες σημαντικές ή μη συζητήσεις.

Το γεγονός ότι το επίπεδο υπηρεσιών του camping ήταν τελείως απαράδεκτο έως ανύπαρκτο ήταν κάτι που ενώ όλους στην αρχή μας εξόργισε, καταφέραμε και το προσπεράσαμε χωρίς να μας ανατρέψει τη καλή διάθεση.

Για να γίνω λίγο πιο συγκεκριμένος:

- Τι απαντάς στην ερώτηση της receptionist κατά την άφιξη σου στο camping: Τι τιμή έχετε κλείσει;
- Τι σκέφτεσαι όταν μαθαίνεις από τη παρέα ότι το κάθε ζευγάρι έχει κλείσει διαφορετική τιμή σε απολύτως ίδια bungalows; Η οικογένεια Χαζοβιόλη 50€ (το παιδί δωρεάν), ο Β με τη Ν επίσης 50€ αλλά όταν ήρθαν τους είπαν 60€ γιατί έχουν ένα παιδί (όπως κι εμείς) και τελικά το κατέβασαν 50€, ο Χ με τη Μ 75€ γιατί έχουν δύο παιδιά όπου ενώ δεν θα έπρεπε να πληρώσει το ένα τελικά τους το κατέβασαν στα 70€;
- Τι σκέφτεσαι όταν το πρωί που ξυπνάς ρωτάς τη κοριτσάρα σου αν μύριζε κι εκείνη το βόθρο τη νύχτα που κοιμόνταν και ενώ σου λέει όχι και τελικά πιστεύεις πως το είδες στον ύπνο σου, στο επιβεβαιώνουν οι υπόλοιποι;
- Τι σκέφτεσαι όταν κάθεσαι στη ταβέρνα του camping για να φας και μυρίζεις αυτή την έντονη βαριά μυρωδιά ενός βόθρου που παίρνει αέρα; (Άλλες επιλογές για φαγητό δεν υπήρχαν καθώς το κοντινότερο χωριό – η Σάρτη ήταν 20 χλμ.)
- Τι σκέφτεσαι όταν τα άλλα ζευγάρια σου λένε πως είναι στο camping μια εβδομάδα πριν από σένα και πως ουδέποτε εμφανίστηκε άνθρωπος να φέρει καθαρές πετσέτες και σεντόνια;
- Τι σκέφτεσαι όταν ο Χ και η Μ κοιμούνται επί δυο νύχτες σε σπασμένο κρεβάτι;
- Τι σκέφτεσαι όταν ο Χ ζητάει να δει το αφεντικό αυτή της κατάστασης τη τελευταία μέρα πριν φύγουν, αυτός είναι πολλά βαρύς κι άμα σου αρέσει, και τελικά του ρίχνει τη τιμή στα 60€;
- Τι σκέφτεσαι όταν η Ν τηλεφωνεί στη Τουριστική Αστυνομία του Πολύγυρου για να κάνει καταγγελία για όλα τα παραπάνω (κι άλλα μικρότερης σημασίας) και της απαντούν πως δεν έχουν να στείλουν αυτοκίνητο;

Όχι ρε π... δεν θα μου χαλάσεις τις διακοπές μου. Θα περάσω καλά με το δικό μου τρόπο θα φύγω νωρίτερα μια εβδομάδα απ’ότι σου είχα πει χωρίς να σε ειδοποιήσω και θα φας και μια ομαδική καταγγελία στο κεφάλι όταν γυρίσουμε στα σπίτια μας.

Η παραλία ήταν μικρή αλλά συμπαθητική, ιδανική για παιδιά και με φυσικό μόνιμο ίσκιο.
Το μόνο κακό το ξύλινο beach bar (porto fuego) που από το πρωί μέχρι το βράδυ βαρούσε ντάπα ντούπα (beat) νομίζοντας πως είναι στη Μύκονο ενώ κατά βάση οι θαμώνες της παραλίας ήταν οικογενειάρχες με μικρά παιδιά. Ok, υπήρχε και μια παρέα νέων που είχε πιάσει (μονίμως) 2-3 τραπέζια δίπλα στο κυματάκι και τους έβαζαν από το πρωί από ένα μπουκάλι βότκα πάνω.

Το φαγητό αν και συμπαθητικό στη γεύση και στη τιμή (6-7€ το πιάτο) ήταν μερίδα παιδιού και όχι ενήλικα. Ακόμα και η μπριζόλα ήταν σε μέγεθος ενός λεπτού μπιφτεκιού.

Πάντως ενώ ανυπομονούσα να γνωρίσω τη Χαλκιδική και τις ομορφιές της, επηρεασμένος και από όσα είχα ακούσει περί παραδείσου κλπ, δεν μπορώ να πω πως εντυπωσιάστηκα. Το μεσαίο πόδι το είδα σχεδόν όλο και το χαρακτηριστικό του από πλευράς τοπίου, είναι τα πεύκα, οι ελιές και τα σχετικά καθαρά νερά. Οι παραλίες στο μεγαλύτερο μέρος είναι μικροί κολπίσκοι ναι μεν όμορφοι αλλά χωρίς κάτι εξαιρετικό. Εντυπωσιακό παράδειγμα οι καβουρότρυπες. Η φωτογραφία δεν χρειάζεται σχόλια. Σαν να είσαι στο Καβούρι.

Τέλος πάντων παρόμοια τοπία και ίσως καλύτερα υπάρχουν πολλά στην Ελλάδα και τώρα που το ξέρω δεν είμαι σίγουρος αν θα ξαναποφάσιζα να κάνω τόσα χιλιόμετρα για τα δω.

Κάποιοι φίλοι που παραθέριζαν στη Κασσάνδρα αποφάσισαν να μας κάνουν επίσκεψη. Ο Γ με τη Γ και τον junior ήρθαν και περάσαμε όλη τη μέρα μαζί.

Έτσι λοιπόν αποφασίσαμε με το Χ και τη Μ να συνεχίσουμε τη δεύτερη εβδομάδα των διακοπών σε κάποιο άλλο μέρος. Δυστυχώς ο Β και η Ν δεν ακολούθησαν καθώς τελείωσε η άδειά τους. Κρίμα Β, μαγειρεύεις πολύ ωραία.

Πριν την αποχώρηση αποφασίσαμε να κάνουμε μια επίσκεψη και με την ευκαιρία ένα χλιδάτο διάλειμμα λίγων ωρών στην άλλη μεριά του ποδιού, σ’ένα ξενοδοχείο στο porto Καρράς, όπου παραθέριζε η αδελφούλα μας με τον καλό της.

Η Κυριακή λοιπόν μας βρήκε στη Μηλίνα, ένα παραθαλάσσιο χωριό μιάμιση ώρα νότια του Βόλου μέσα στον Παγασητικό κόλπο.

Ο δρόμος για το χωριό, μας πέρασε μέσα από το πρόσφατα καμμένο κομμάτι του Πηλίου όπου το θέαμα ήταν πολύ θλιβερό.

Το μόνο παρήγορο ήταν οι πρασσινάδες που έιχαν ήδη φυτρώσει ανάμεσα στα αποκαΐδια.

Για το πρώτο βράδι μείναμε εκτάκτως σε μια πανσιόν με σαφώς καλύτερα δωμάτια από το camping με 55€.

Τη Δευτέρα το πρωί βρήκαμε δωμάτια ή μάλλον διαμερίσματα δυο στενά πάνω από το παραλιακό δρόμο με 45€.

Η Μηλίνα είναι ένα παραθαλάσσιο χωριό όπου το κέντρο της εκτείνεται κατά μήκος του κεντρικού παραλιακού δρόμου. Από τη πλευρά της θάλασσας έχει ένα φαρδύ πεζοδρόμιο που στο μεγαλύτερο μήκος του έχει καταληφθεί από τα τραπέζια των μαγαζιών και ευτυχώς έχουν αφήσει ανέγγιχτα κάποια πεύκα που γέρνουν προς τη θάλασσα. Η μοναδική προσβάσιμη παραλία είναι ένα μικρό κομμάτι γης καλυμμένο από άμμο όπου η θάλασσα προσφέρεται για λασπόλουτρα. Η υπόλοιπη ακτή και από τις δυο πλευρές είναι βραχώδης και με αχινούς.

Το εντυπωσιακό στη Μηλίνα είναι οι σερβιτόρες των μαγαζιών όπου αν δοκιμάσεις να παραγγείλεις νομίζεις πως βρίσκεσαι σε άλλη χώρα καθώς δεν μιλούν Ελληνικά. Η ταβέρνα Σορόκος της κας Popovska έχει συμπαθητικό φαγητό αν και περίεργο. Η παραγγελία μου έλεγε κοτόπουλο φούρνου με ρύζι, πατάτες και λαχανικά:

Προφανώς εννοούσε το λεμόνι και το μαϊντανό ως λαχανικά!

Κάπως έτσι πέρασαν οι διακοπές μας κάνοντας καινούργιους φίλους, ανέμελα και ξέγνοιαστα και από αυτή την άποψη θα έλεγα ότι μάλλον ήταν ότι καλύτερο μπορούσε να συμβεί.

Δυστυχώς το Σάββατο το μεσημέρι γυρνώντας στη βάση μας το Λουτράκι όπου θα παραδίδαμε το πακέτο (κοριτσάρα junior) στα πεθερικά μου, είδαμε ένα ουρανό εντελώς σεληνιακό. Όλες αυτές τι μέρες δεν είχαμε καμία επαφή με το πολιτισμό. Ούτε τηλεόραση, ούτε ραδιόφωνο, ούτε εφημερίδες.Το σοκ ήταν μεγάλο και έγινε ακόμη μεγαλύτερο μόλις ανοίξαμε το ραδιόφωνο και μάθαμε τι είχε συμβεί. Η φωτογραφία είναι λίγο μετά το Σχηματάρι πηγαίνοντας προς Αθήνα.

Αυτές ήταν οι διακοπές μας φέτος. Εύχομαι να είναι κάθε χρόνο τόσο καλές, με ωραίους ανθρώπους και προ πάντων με καλή διάθεση.

εκτός τόπου και χρόνου...

5 ώρες...

4
3
2
1

Να είστε όλοι καλά!

Forthnet vs Vivodi

Από σήμερα είμαι ένας ευτυχής χρήστης μίας broadband σύνδεσης. Η Forthnet τήρισε τη δέσμευσή της και ενεργοποίησε τη σύνδεσή μου μέσα σε 3 εβδομάδες και μάλιστα από το δικό της δίκτυο.

Έχω μια επιφύλαξη σχετικά με τη ταχύτητα: Ενώ το πρόγραμμα που συνδέθηκα υπόσχεται ταχύτητες μέχρι και 24Mbps, ο router έδειχνε σύνδεση στα 9Mbps και μάλιστα σταθερά αφού έκανα διάφορες δοκιμές και αποσυνδέσεις/επανασυνδέσεις. Στη πραγματικότητα και με τη βοήθεια κάποιων site μέτρησης ταχύτητας δεν είδα το νούμερο αυτό να ξεπερνάει τα 300kbps! Θα επανέλθω στο θέμα αυτό αφού όμως το ερευνήσω γιατί θέλω να πιστεύω πως κακώς μου μπήκαν ψύλοι στα αυτιά (περί παραπλανητικής διαφήμισης... ουπς sorry, μου ξέφυγε...).

Πραγματικά απορώ με τη Vivodi πως υφίσταται σαν εταιρία. Δέχομαι καθημερινά γύρω στις 10 επισκέψεις μέσω του google από ταλαίπωρους που ψάχνουν θέματα σχετικά με τη Vivodi. Αν σκεφτείτε πως έχω ένα Blog που στα καλύτερά του δεν ξεπερνάει τα 30-40 hits την ημέρα, το νούμερο αυτό είναι τεράστιο. Από τότε που έκανα τη καταγγελία στην ΕΕΤΤ και αφού ακύρωσα την αίτησή μου, κανείς δεν φαίνεται να ενοχλήθηκε. Φυσικά ούτε η ίδια η Vivodi με ενόχλησε, έστω για να δείξει κάποιο δήθεν ενδιαφέρον στο όνομα των δημοσίων σχέσεων. Φαίνεται πως με έχουν @@σμένο αλλά και εγώ ανταποδίδω.

ο Κύριος του Κυρίου

Ο Α ήταν από μικρός ιδιαίτερο παιδί. Όχι μη φανταστείτε τίποτα τρελλό. Με κανονικό ύψος και βάρος και αρκετά άσχημος εξαιτίας εκείνων των γυαλιών βάρους 3 κιλών που φορούσε. Η ιδιαιτερότητά του είχε να κάνει με το φύλο του. Στην ηλικία των 15 χρόνων αρχίζει να εξερευνά και να πειραματίζεται κανείς με τον εαυτό του και τους άλλους. Πως να ντυθεί, πως να μιλήσει, πως να σταθεί, πως να αγγίξει... Ο Α ήταν πολύ κοινωνικό άτομο. Κι ενώ οι αγορίστικες παρέες του περιορίζονταν σε 2-3 άτομα, οι κοριτσίστικες έκαναν όλους εμάς τους γνωστούς και φίλους να ζηλεύουμε. Βλέπετε τα αγόρια για να σε κάνουν παρέα σ’αυτή την ηλικία πρέπει να πρώτα να εγκρίνουν την εμφάνισή σου, μετά τις επιτυχίες σου στο άλλο φύλο και τέλος την εξυπνάδα σου, πράγματα στα οποία ο Α δεν είχε καμία τύχη. Παρ’όλα αυτά οι λίγοι που είχαν το θάρρος να τον πλησιάσουν, το έκαναν με την ελπίδα πως θα τους γνώριζε κανένα κοριτσάκι κι ίσως έτσι να γινόνταν αρεστός. ‘Δίκαιο’ αλισβερίσι. Τα κορίτσια λοιπόν έβλεπαν τον Α με τελείως διαφορετικό μάτι καθώς δεν τα προκαλούσε ούτε και τα ενοχλούσε με εξυπνάδες και πειράγματα. Αντίθετα τον άφηναν να συμμετέχει στις παρέες τους ίσως γιατί το ένστικτό τους τους έλεγε πως είναι ακίνδυνος.

Με το καιρό ο Α έγινε ακόμα πιο κοινωνικός. Έκανε εύκολα νέες γνωριμίες, περισσότερο βέβαια με κορίτσια, έγινε πνευματώδης, εύστροφος και ετοιμόλογος, ανέπτυξε μεγάλη αίσθηση του χιούμορ, έφτιαξε αρκετά το ντύσιμό του, αλλά παρέμεινε με τα ίδια γυαλιά. Ήταν ακόμα άσχημος.

Με τον κολλητό του έκανε καθημερινά παρέα. Αυτός ήταν ένα μάλλον συνηθισμένο άτομο, συνεσταλμένο μεν, αλλά με εμπειρίες δε. Δεν χρειαζόνταν να χρησιμοποιεί τον Α για να κάνει γνωριμίες γιατί είχε αρκετές έτσι κι αλλιώς. Αυτή η σχέση βασιζόνταν σε ένα αλισβερίσι άλλου τύπου. Ο Α είχε ένα φίλο που είχε ένα νορμάλ τρόπο να απολαμβάνει την ζωή και την ηλικία του, τύχαινε πλήρους αποδοχής από γνωστούς και αγνώστους και μέσα απ’αυτόν μάθαινε πράγματα που ο ίδιος ήταν μάλλον απίθανο να βιώσει. Ο κολλητός από την άλλη απολάμβανε τη παρέα ενός ατόμου με πνεύμα και χιούμορ, κάτι που ήταν δυσεύερετο στα συνομίληκα άτομα του κοινωνικού τους περίγυρου και επιπλέον έβρισκε ενδιαφέρον ίσως και μυστηριώδη το τρόπο που ο Α βίωνε τη ζωή του.

Ένα καλοκαιρινό βράδι απ’αυτά που βρίσκονται δυο φίλοι μόνοι, με διάθεση για κουβέντα και εξομολογήσεις, "ακούγοντας" την αισθαντική μουσική των Led Zeppelin (η εποχή βλέπετε) καθισμένοι σε μια βεράντα που οι τρεμάμενες φλόγες των κεριών έκαναν τις σκιές να χορεύουν και πίνοντας το ποτό τους, ο Α αποφάσισε να ομολογήσει την αλήθεια στον εαυτό του με μάρτυρα το φίλο του. "Ξέρεις, εγώ κάνω παρέα με κορίτσια αλλά αυτό που θέλω πραγματικά είναι τα αγόρια. Είμαι από τους άλλους και ντρέπομαι πολύ που στο λέω. Είσαι όμως φίλος μου και δεν μπορώ να το κρύβω συνέχεια. Θα ήθελα όμως αν γινόνταν να μπορούσα να σε έβλεπα και σαν κάτι παραπάνω από φίλο." Ο Α είχε κατεβάσει το κεφάλι και κοιτούσε τα φυτά. Ο φίλος του μάλλον δεν ήξερε τι να κοιτάξει και γι’αυτό γύριζε το κεφάλι του του γύρω γύρω. Με όση ψυχραιμία του είχε μείνει, κοίταξε το Α και του είπε: "Κοίτα να δεις. Εγώ δεν ενδιαφέρομαι για τέτοιου είδους πράγματα. Έχω κοπέλα, περνάω καλά και δεν ψάχνω κάτι διαφορετικό απ’αυτό. Λυπάμαι αλλά δεν μπορώ να σε ακολουθήσω. Λίγο πολύ είχα καταλάβει πως είσαι διαφορετικό άτομο και δεν με ενοχλεί καθόλου. Αλλά το ζητούμενο το δικό μου είναι η φιλία μας και τίποτα παραπάνω. Αν θέλεις λοιπόν το κρατάμε όπως είναι ή κάπου εδώ χωρίζουν οι δρόμοι μας." Ο Α δεν φάνηκε να στεναχωριέται ιδιαίτερα. Μάλλον ανακουφισμένος έδειχνε που επιτέλους είχε παραδεχθεί τη φύση του. "Δεν θέλω να χαλάσω τη φιλία μας για τίποτα στο κόσμο, γι’αυτό σε παρακαλώ ας ξεχάσουμε το τελευταίο."

Και πράγματι το ξέχασαν. Τα χρόνια πέρναγαν και αυτό το θέμα δεν αναφέρθηκε ποτέ ξανά. Ο Α συνέχισε τη ζωή του στο ίδιο μοτίβο, γνωρίζοντας κόσμο και ιδιαίτερα γυναίκες οι οποίες απολάμβαναν τη παρέα του. Σε κάποια φάση, έβγαλε και κάποιες καλλιτεχνικές ανησυχίες τις οποίες για αρχή προσπάθησε να εκφράσει μπλέκοντας με το χώρο της μόδας. Ο φίλος του είχε μια ζωή που δεν ξέφευγε από τα συνηθισμένα όπως αυτά ορίζονται για ένα άνθρωπο που βιώνει τη τρίτη δεκαετία της ζωής του. Γκόμενες, έρωτες, έρωτες και γκόμενες. Το σπουδαιότερο όμως ήταν ο σεβασμός που επέδειξε ο Α στη φιλία τους. Ποτέ δεν ξαναέθιξε εκείνο το θέμα. Η παρέα τους ήταν καθημερινή, ειλικρινής και ποτέ δεν χρειάστηκε να φέρει ο ένας τον άλλο σε δύσκολη θέση. Σαν νέοι και εργένηδες έκαναν τρέλες μαζί, γλένταγαν μαζί, πήγαιναν εκδρομές, κοιμόντουσαν μαζί, έκαναν όλα τα φυσιολογικά πράγματα. Υπήρξαν φορές που ο Α έτρεχε να γυρίσει γρήγορα στο σπίτι (έμεναν δίπλα) για να του πει τα νέα για το καινούργιο τεκνό που γνώρισε ή να ζητήσει τη γνώμη του για το πως να προσεγγίσει ένα πρόβλημα ερωτικής φύσεως. Δεν ήταν λίγες οι φορές που μαζευόνταν όλη η παρέα –τα περισσότερα κορίτσια- για κουτσομπολιό και μπιρίμπα και γέλιο μέχρι δακρύων από τα καλόγουστα αστεία του Α. Οι άντρες της παρέας σπάνιζαν και όλοι λίγο πολύ είχαν πει στο φίλο του πως δεν γουστάρουν παρέα με αδελφές. Εκείνος φρόντιζε πάντα να το αποκρύπτει από τον Α παρουσιάζοντας διάφορες δικαιολογίες για την απουσία τους. Αλλά κι ο Α δεν ήταν χαζός. Καταλάβαινε πολύ καλά τι συνέβαινε και το προσπερνούσε. Ποτέ δεν έφερε στη παρέα γκόμενο και ακόμα κι όταν μιλούσε για κάποιον, φρόντιζε να μην μπαίνει σε λεπτομέρειες. Ήξερε να κρατάει τις ισορροπίες.

Όταν πια τριαντάρησαν, κάτι οι υποχρεώσεις, κάτι η ίδια η ζωή με τις αναποδιές της, έφεραν έτσι τα πράγματα που χώρισαν οι δρόμοι τους. Ο φίλος του άθελά του τον έβγαλε από τη ζωή του και ο Α πληγώθηκε πολύ γι’αυτό. Ήταν ένα προσωπικό του πρόβλημα που ήθελε να το αντιμετωπίσει μόνος . Μπορεί από καπρίτσιο, μπορεί από φόβο δεν έχει σημασία. Δεν άφησε περιθώριο ούτε στον Α ούτε σε κανέναν άλλο να είναι εκεί δίπλα του.

Κι ο Α το σεβάστηκε και αυτό.

Επιστροφή στις ρίζες!

Τελικά μήπως έχουν δίκιο οι vegetarians και οι vegans αυτού του κόσμου; Μήπως πρέπει να βρω τρόπο να ξυπνήσω τη κοιμισμένη γνώση που κουβαλούν τα γονίδια μου και να γίνω κυνηγός; Γιατί κυνηγός δεν είναι μόνο αυτός που τη στήνει στα ζώα αλλά κι αυτός που πάει για βρούβες! Απ’ότι καταλαβαίνω μόνο αυτός που είναι τροφοσυλλέκτης μπορεί να ξεφύγει από το χάος που λέγεται μετάλλαξη τροφίμων.

Κάποιοι γνωστοί μου χορτοφάγοι σε μια σχετική συζήτηση μου ανέφεραν επί λέξη πως “το κρέας στις μέρες μας είναι υποβαθμισμένη τροφή”. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως δεν έχει την διατροφική αξία που υποτίθεται πως πρέπει να έχει έναντι άλλων τροφών. Μέχρι και πριν από 20-30 χρόνια το κρέας θεωρούνταν είδος πολυτελείας και πολλές οικογένεις το έβλεπαν στο τραπέζι τους μόνο στο κυριακάτικο φαγητό. Κι αν σκεφτούμε πως σ’αυτό το διάστημα φτάσαμε να το καταναλώνουμε στο πόδι και στο δρόμο σαν σνακ ή και σαν κυρίως γεύμα, τότε μάλλον αυτό επιβεβαιώνει τα παραπάνω λεγόμενα.

Το κρέας από μόνο του δεν μπορεί να κάνει τόσο κακό και αυτό αποδυκνείεται από τους ανθρώπους της επαρχίας που εκτρέφουν και τρέφονται με δικά τους ζώα. Το πρόβλημα εμφανίζεται από τη στιγμή που στη κουζίνα μας μπλέκεται η χημεία η οποία μπορεί ναι μεν να κάνει νόστιμο και ελκυστικό ένα φαγητό αλλά από την άλλη προκαλεί αλυσιδωτές χημικές αντιδράσεις στον οργανισμό μας, άλλες απαραίτητες για τη πέψη και την απορρόφηση του καυσίμου μας κι άλλες ως παρενέργειες της ίδιας διαδικασίας.

Το καλό της υπόθεσης είναι ότι οι ερευνητές έστω και καθυστερημένα, ερευνούν συνεχώς και ανακαλύπτουν νέες πληροφορίες για τη διατροφική αλυσίδα, τον ανθρώπινο οργανισμό και τη χημεία. Το κακό όμως είναι πως οι πληροφορίες και τα ασφαλή συμπεράσματα έπονται μακράν της παραγωγής, της επεξεργασίας και της κατανάλωσης, όπως άλλωστε συμβαίνει με ότι σχετίζεται η χημεία. Ακόμα και στα φαρμακευτικά προίόντα ισχύει το ίδιο άσχετα αν η έρευνα προηγείται της κατανάλωσης κατά μια δεκαετία. Τα ασφαλή συμπεράσματα εξάγονται μόνο πειραματικά που σημαίνει πως πρέπει να καταναλωθούν και μάλιστα για άλλη μια δεκαετία!

Και εδώ είναι που υπάρχει ένα μεγάλο κενό που αφήνει ακάλυπτο τον καταναλωτή. Γιατί δεν μας διασφαλίζει σε τίποτα απολύτως η αναγραφή των χημικών συστατικών ενός προϊόντος στην ετικέτα του, αφού όπως αποδείχτηκε και πρόσφατα (με τον κοινοτικό κανονισμό της Ευρωπαϊκής επιτροπής για την ασφάλεια των τροφίμων EFSA στις 5/7/07) ένα από αυτά τα πρόσθετα (Ε128 ή αλλιώς RED 2G ) αποσύρεται από την αγορά αφού κρίθηκε από τους επιστήμονες ως ύποπτο για καρκινογεννέσεις.

Απόσπασμα από το site του Antenna: "…Οι ειδικοί της EFSA ύστερα από δοκιμές σε πειραματόζωα, κατέληξαν στο ότι η χρωστική ουσία Red2G ή Ε128 προκαλεί όγκους σε ποντίκια. Οι επιστήμονες δεν απέκλεισαν το ενδεχόμενο η συγκεκριμένη ουσία να έχει την ίδια επίδραση και στον άνθρωπο.
Η Red2G, που δίνει στο κρέας κόκκινο χρώμα, όταν ψηθεί μετατρέπεται μέσα στο σώμα σε μια δηλητηριώδη ουσία που ονομάζεται ανιλίνη. "Βασισμένο σε μελέτες σε ζώα, το πάνελ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ανιλίνη πρέπει να θεωρηθεί καρκινογόνος", υποστηρίζει με ανακοίνωσή της η EFSA…."

(για όσους δεν γνωρίζουν η ανιλίνη είναι διαπερατή βαφή που αφήνει το υλικό απαλό – κοινώς μπογιά)

Ε100, Ε101, Ε102... Ε1524, Ε1525. Οι κωδικές ονομασίες των χημικών προσθηκών (συντηρητικά, χρωστικές ουσίες κλπ) που ανακατεύονται σ’αυτό το παιχνίδι.

Ε100-Ε200: Χρωστικές τροφίμων
Ε200-Ε300: Συντηρητικά
Ε300-Ε400: Επιτρεπόμενα αντιοξειδωτικά, γαλακτοματοποιητές και σταθεροποιητές
E400-E500: Γαλακτοματοποιητές και πηκτικοί παράγοντες
E500-E600: Πρόσθετα με διάφορες λειτουργίες
E600-E700: Βελτιωτικά γεύσης
E700-E800: Αντιβιοτικά
E900-E1000: Πρόσθετα με διαφορετικές λειτουργίες
E1000-E1300: Πρόσθετα με διαφορετικές λειτουργίες
E1400-E1500: Πηκτικοί παράγοντες
Ε1500-Ε1525: Συνθετικές γεύσεις και γευστικοί διαλύτες

Για όλα τα παραπάνω μπορείτε να βρείτε λεπτομερείς πληροφορίες στο http://www.food-info.net/gr/

Κάτι επίσης πολύ σημαντικό είναι πως η νομοθεσία δεν υποχρεώνει την αναγραφή του χημικού πρόσθετου με την κωδική του ονομασία αλλά απλώς την αναγραφή του. Αν λοιπόν κάποιο προϊόν δεν αναφέρει κανένα κωδικό Ε, αυτό δεν σημαίνει πως δεν περιέχει και κανένα αφού μπορεί να το αναγράφει με τη κοινή του ονομασία. Ακόμα και το αθώο κιτρικό οξύ έχει κωδικό Ε330.

Μέσα σε όλα αυτά βέβαια υπάρχει και η οικονομική διάσταση του θέματος η οποία είναι τεράστια. Πως θα μπορούσε μια βιομηχανία που ασχολείται με τη παραγωγή και το εμπόριο τυποποιημένων τροφίμων που δραστηριοποιείται σε όλο το πλανήτη, να έχει τόση παραγωγή ώστε να καλύψει τη ζήτηση σε εύλογο χρονικό διάστημα, να έχει δελεαστικό προϊόν (χρώμα, γεύση, άρωμα) και σε λογικό κόστος; Η μόνη λύση για να πετύχει αυτό το στόχο είναι η διαμόρφωση με οποιοδήποτε τρόπο του πρωτογενούς προϊόντος σύμφωνα με τις ιδιαιτερότητες των κατά τόπους καταναλωτών. Αν υποθέσουμε πως οι Ιάπωνες θα ήθελαν το ψάρι τους με ζωντανή όψη γιατί να μην προσθέσουμε και λίγη Φορμαλδεϋδη (Ε240) η οποία θα το κρατήσει φρέσκο για περισσότερο χρόνο και με μικρότερο κόστος;

Κι αν λάβω υπόψη ότι η ποιότητα των πρώτων υλών είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα επίσης με πολλά ερωτηματικά τότε μόνο ένα πράγμα μου μένει να κάνω:

Επιστροφή στις ρίζες!

Προεκλογικά ατοπήματα

Σήμερα έλαβα ένα email στην επαγγελματική μου ηλεκτρονική διεύθυνση που με καλούσε να επισκεφτώ το Blog ενός υποψήφιου πολιτικού δήθεν για να πάρω μέρος σε μια ψηφοφορία περί δημοκρατίας και δημοψηφισμάτων. Και πράγματι το επισκέφτηκα χωρίς να λάβω μέρος στη ψηφοφορία απλά και μόνο για να δω ποιος είναι αυτός ο υποψήφιος.

Δεν θα αναφέρω τη ταυτότητά του γιατί δεν έχω καμία πρόθεση να τον βοηθήσω έστω και έμμεσα στην αυτοδιαφήμισή του, θα θέσω όμως μερικά ερωτήματα προς συζήτηση:

- Πως μπορεί να του έγινε γνωστή η επαγγελματική ηλεκτρονική μου διεύθυνση ενώ εγώ μπορώ να δηλώσω κατηγορηματικά πως ουδεμία σχέση έχω με αυτόν, το κόμμα του και το συνάφι της πολιτικής γενικότερα; Η μόνη απάντηση που μπορώ να δώσω είναι πως τα στοιχεία μου του γνωστοποιήθηκαν από τρίτο πρόσωπο εν αγνοία μου και πιθανότατα με αμοιβή όπου αν ισχύει κάτι τέτοιο μιλάμε για εμπορία προσωπικών πληροφοριών που σημαίνει ότι εμπλέκονται και άλλα πρόσωπα. Κάτι σαν εταιρία μήπως;

- Προφανώς ο κύριος αυτός δεν έχει καμία γνώση περί του όρου spam ή τον αγνοεί εσκεμμένα. Δεν βλέπει όμως πως ο λογαριασμός του Yahoo που χρησιμοποιεί επισυνάπτει στο μήνυμά του διαφημιστικό antispam; Από αυτό και μόνο συμπεραίνω πως αγνοεί εσκεμμένα τον όρο αυτόν.

- Πόσο επιτρεπτό είναι για ένα υποψήφιο βουλευτή να παραβαίνει τη (Ευρωπαϊκή) νομοθεσία περί spam email, διατήρηση και χρήση προσωπικών στοιχείων σε βάση δεδομένων και γενικότερα περί πολιτικής προσωπικών δεδομένων; Υποθέτω πως όσο επιτρεπτό είναι για τον καθένα μας. Ή μήπως όχι;

Προσωπικά αμφιβάλλω πολύ για τον αν η συγκεκριμένη τακτική που επιλέγει ειδικά ένας νεοφερμένος πολιτικός που απευθύνεται σε ανθρώπους με σύγχρονες αντιλήψεις και πνεύμα (περί τεχνολογίας) είναι δυνατόν να βοηθήσει τη προβολή του. Αλλά θα μου πείτε πως υπάρχει κι η αρνητική διαφήμιση... Πάντως οι γενικότεροι κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς ισχύουν και στο web. Είναι σαν κάποιος να χτυπήσει τη πόρτα του σπιτιού σου, να μπει μέσα, να κάτσει στη πολυθρόνα σου και να σου ζητάει να γνωριστείτε!

Το 1995 εργαζόμουν σαν υπεύθυνος μηχανογράφησης σε πολυεθνική εταιρία έρευνας αγοράς και ήμουν αυτός που πρότεινε στη διοίκηση την ανάπτυξη ενός συστήματος το οποίο μέσω ηλεκτρονικής αλλαηλογραφίας θα επέτρεπε τη πραγματοποίηση on line ερευνών. Τότε βέβαια είχαμε μαύρα μεσάνυχτα περί spam, προσωπικών δεδομένων κλπ και έτσι αφού έγινε δεκτή η πρόταση ανέπτυξα ένα σύστημα το οποίο με την ανάγνωση του μηνύματος ενεργοποιούσε και εκτελούσε το συνημμένο αρχείο (κάτι σαν trojan horse) το οποίο αφού παρουσίαζε διάφορες ερωτήσεις και συνέλλεγε τις απαντήσεις απέστελνε στη βάση μας τα δεδομένα. Σας πληροφορώ λοιπόν πως ακόμα και σε αυτή τη πρωτόγονη εποχή βρέθηκαν άνθρωποι πιο διαβασμένοι από εμάς οι οποίοι διεκδίκησαν – ευτυχώς με ήπιο τρόπο – τα δικαιώματά τους με αποτέλεσμα το project να τιναχθεί στον αέρα.

Για να κλείσω το συγκεκριμένο άρθρο, θα αναφέρω πως μετά από γραπτή διαμαρτυρία μου προς τον εισβολέα της ηλεκτρονικής μου αλληλογραφίας, μου απάντησε διαβεβαιώνοντάς με πως τα προσωπικά μου στοιχεία έχουν ήδη διαγραφεί από το αρχείο του αφού με χαρακτήρισε διεκδικητικό και επικριτικό. Υποθέτω πως εγώ τώρα πρέπει να επαναπαυθώ στο λόγο του και να ελπίζω πως τα στοιχεία μου δεν θα διαβιβαστούν με οποιοδήποτε τρόπο σε άλλη βάση δεδομένων.

Το άλλο με το Τοτό το ξέρετε;

Οικογενειακές καλλιτεχνίες

στη γοργονοχώρα...

Παρών!

Καλημέρα και καλή εβδομάδα. Οι σύντομες διακοπές τελείωσαν με κάποια προσωπικά απρόοπτα αλλά ένα μαυρισματάκι το πήρα, δεν μπορώ να πω. Τέλος καλό όλα καλά! Τώρα πίσω στη δουλειά, στο καύσωνα και αντίστροφη μέτρηση για το δεκαπενταύγουστο.

Πήρα πολλές απουσίες αυτή την εβδομάδα από τα προσφιλή μου Blogs αλλά πραγματικά ήταν πέρα από τις δυνάμεις μου και τη θέλησή μου...

Αλήθεια έχει κανείς δουλέψει με τη Vodafone mobile connect κάρτα; Σας μιλάω για πολλή ταλαιπωρία! Αν ήμουν τυχερός το πρόγραμμα την αναγνώριζε μετά από ένα τέταρτο συνεχών προσπαθειών. Όσο για 3G, 20-30kbps GPRS και πολλά μου ήταν. Για όσους δεν κατάλαβαν 1kb=8kbps, δηλαδή ήταν ζήτημα αν έπιανε τα 3-4 kb κι αυτό μόλις 100 χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα. Για να είμαι δίκαιος πρέπει να πω πως εντός της πόλης έχω πιάσει 3G+. Πάντως μετά από έντονα παράπονα που έκανα στην εξυπηρέτηση πελατών κατάφερα να μιλήσω με εξειδικευμένο τεχνικό και να λύσω το πρόβλημα εν μέρη γιατί στην αρχή δεν έβλεπε καν τη κάρτα! Τώρα είμαι σε αναμονή αντικατάστασής της με άλλη τύπου USB.

Ελπίζω μέχρι τον Αύγουστο να έχω λύσει το πρόβλημα και να σας έχω συντροφιά.

Είμαστε υπεράνω...

Άκουσα σήμερα στο ραδιόφωνο του Antenna πως έχει εγκριθεί και εκρεμμεί κονδύλι ύψους 34 εκ. ευρώ από το κοινοτικό πλαίσιο στήριξης το 2000, για την ενίσχυση της πυροσβεστικής υπηρεσίας. 'Εκρεμμεί' σημαίνει πως η απορρόφηση είναι στο 0% εν έτη 2007. Μόλις το 2005 υπηρεσιακοί παράγοντες (και όχι κυβερνητικοί) ξεκίνησαν προσπάθεια για την απορρόφησή του. Έκαναν τις μελέτες τους, υπέβαλλαν το επιχειρηματικό πλάνο, πήραν προσφορές για την αγορά εξοπλισμού κλπ και κατάφεραν να πάρουν έγκριση για να προχωρήσουν στην υλοποίησή του μέσα στο 2008 με την αγορά 245 νέων πυροσβεστικών οχημάτων.

Κανένας μα κανένας δεν βρέθηκε από το 2000 έως το 2004 να ασχοληθεί με αυτό το θέμα. Φαίνεται λοιπόν πως είτε ήταν πολύ μικρό για τις δικές τους φιλοδοξίες ή πως είμαστε υπεράνω χρημάτων. Σιγά μωρέ τι είναι 34 εκ. ευρώ; Και τώρα βέβαια που το θέμα μπήκε σε κάποια ατζέντα επαναλαμβάνω πως δεν ασχολήθηκαν πολιτικοί (κυβερνητικοί) προϊστάμενοι αλλά υπηρεσιακοί παράγοντες.

ΥΓ1: Ναι μεν θα πάρουμε τα χρήματα (30 από τα 34 εκ.) αλλά θα πληρώσουμε και πρόστιμο εξαιτίας της καθυστέρησης.

ΥΓ2: Όσο κι αν έψαξα το site του ΚΠΣ πουθενά δεν αναφέρεται το σχετικό πρόγραμμα.

Στο επανιδείν

Ξεκίνησα ένα πρόγραμμα σημπληρωματικής εκπαίδευσης (Πληροφοριακά συστήματα και διαδικασίες λήψης αποφάσεων) εξ αποστάσεως (elearning) στο Καποδιστριακό για επτά μήνες. Καλή μου τύχη και κουράγιο.

Από αύριο θα βρίσκομαι σε (προκαταρκτικές) διακοπές για μια εβδομάδα παρέα με τη κόρη μου και τη γυναίκα μου. Καλή μου ξεκούραση.

Η επαφή μου με τη blogoσφαιρα δεν θα διακοπεί, θα είναι όμως περιορισμένη. Στο επανιδείν.

Mad city

Αφιερωμένο στα Μ.Μ.Ε.

MAD CITY

"...Το ντοκιμαντέρ της καθημερινής ζωής το σκηνοθετεί ο δημοσιογράφος με απόλυτο μέτρο και ικανότητα στους ρυθμούς. Συνήθως, η τηλεοπτική κάμερα αφήνεται και καταγράφει τα πάντα σ’ έναν πολτό που τά έχει όλα. Εδώ ο ρεπόρτερ σκηνοθετεί αυτό ακριβώς που θέλουν οι θεατές του, προσεκτικά και μεθοδικά. Του υπαγορεύει τι θα πει, τον καθοδηγεί όπως ένας πραγματικός σκηνοθέτης θα καθοδηγούσε τον ηθοποιό του. Η πραγματικότητα σε ολοζώντανη μετάδοση. " πηγή

για τη ταινία: IMDB

Τα πρόβατα, το μαντρί και οι κακοί λύκοι

Κάθε καλοκαίρι αγανακτώ με τους ανεγκέφαλους οδηγούς και τους άσχετους με το αντικείμενο διαχειριστές της κυκλοφορίας στις εθνικές οδούς. Το πρόβλημα βέβαια δεν περιορίζεται μόνο σ’αυτές αλλά ρε γαμώτο όταν περιμένεις ένα σαββατοκύριακο να πας να κάνεις ένα μπάνιο στο Λουτράκι που είναι μια ώρα δρόμος και το κάνεις σε δυόμισι, αγανακτείς ή δεν αγανακτείς;

Ακούω διάφορους να μου λένε ότι ναι μεν φτιάξανε το δρόμο με 3 διαζώματα σε όλο το μήκος του, ακόμα στα τούνελ, αλλά δεν είναι αρκετά! Ε λοιπόν, και 13 διαζώματα να έφτιαχναν πάλι δεν θα ήταν αρκετά για όλους τους ανεγκέφαλους οδηγούς.

Ο πρόσφατα αναθεωρημένος ΚΟΚ υποτίθεται ότι ρίχνει βάρος στην ασφάλεια έστω και μέσω εισπρακτικών μέτρων. Ζώνες, κράνη, παραβίαση STOP και κόκκινου σηματοδότη, αλλά πουθενά δεν γίνεται λόγος για τη οδηγική μας παιδεία και συμπεριφορά.

Έχουν γραφτεί πολλά και από άλλους bloggers για το θέμα, αλλά πιστεύω πως όσα περισσότερα λέγονται και γράφονται τόσο πιο πιθανό είναι να φτάσουν στα αυτιά και στα μάτια των ιθυνόντων για το χάλι αυτό και ίσως κάτι να παρεισφρύσει στον όποιου μεγέθους εγκέφαλο έχουν και μείνει εκεί.

Αυτό το ρημάδι το ελικόπτερο της αστυνομίας που τριγυρίζει πάνω από τα κεφάλια μας όποτε γίνεται αυτός ο χαμός για να αναφέρει τη κίνηση στο κέντρο, δεν μπορεί να δει όλους αυτούς τους έξυπνους – σιγά μη περιμένω – που έχουν πιάσει τη ΛΕΑ (λωρίδα έκτακτης ανάγκης) και οδηγούν λες και είναι στο χωράφι τους και να τους αναφέρει στο επόμενο μπλόκο της τροχαίας; Και μη πει κανείς τι να κάνει η τροχαία! Ναι να τους σταματήσει όλους. Να μπλοκάρει τη ΛΕΑ αφού έτσι κι αλλιώς άχρηστη είναι. Γιατί δηλαδή οι υπόλοιποι πρέπει να τους σεβαστούμε και να τους παραχωρήσουμε χώρο στην είσοδο του τούνελ που σχεδόν εξαφανίζεται η ΛΕΑ; Αυτοί γιατί δεν σέβονται τους υπόλοιπους οδηγούς που θα αναγκαστούν να σταματήσουν, να στριμωχτούν και ίσως να κινδυνέψουν; Το πυροσβεστικό όχημα, το ασθενοφόρο, ο οδηγός που βρίσκεται πράγματι σε ανάγκη από που θα περάσει;

Αυτή η ηλεκτρονική επιγραφή που βρίσκεται ακριβώς πριν τη είσοδο κάθε τούνελ και που λέει ‘Μην οδηγείτε στη ΛΕΑ’ τι ακριβώς εξυπηρετεί; Έχουν τοποθετήσει φορτηγάκια με ηλεκτρονικούς πίνακες στη καρότσα με το παραπάνω μήνυμα στο σημείο ακριβώς που έχει εξαφανιστεί η ΛΕΑ. Μπράβο, πανέξυπνο!

Οι ηλεκτρονικοί πίνακες που συναντάει κανείς στην Ε.Ο. π.χ. στη κακιά σκάλα οι οποίοι είναι τεράστιοι, ευανάγνωστοι και αναγράφουν ‘Αυξημένη κυκλοφορία’ επίσης δεν έχω καταλάβει τι ρόλο παίζουν. Μάλλον με τα νεύρα μας παίζουν. Όταν είσαι ήδη μποτιλιαρισμένος, κοιτάς μπροστά και όσο βλέπει το μάτι σου δεν κουνιέται τίποτα και έχεις από πάνω σου αυτή την ηλίθια ειδοποίηση, τι ακριβώς πρέπει να σκεφτείς; Ή ότι είσαι ηλίθιος που ξεκίνησες ή ότι κάποιος σε κοροϊδεύει. Γιατί δεν χρειάζεται να είσαι Αϊνστάιν για να σκεφτείς ότι αυτή η ενημέρωση θα έπρεπε να γίνεται πριν καν μπεις στην Ε.Ο. ώστε να έχεις και περιθώριο επιστροφής.

Τώρα γι’αυτούς που οδηγούν λες και είναι στα συγκρουόμενα τι να πω; Σφήνα από δεξιά από αριστερά, προσκόλληση στον προπορευόμενο και άναμμα του φλας – κάνε στην άκρη ρε, δε βλέπεις τι αμάξι έχω; Αλλά ούτε κι αυτούς τους βλέπει το ρημαδοελικόπτερο.

Δεν ξέρω τι γίνεται. Η κατάσταση είναι απελπιστική. Καθόμαστε και μιλάμε για διπλώματα μαϊμούδες, για υπέρογκα πρόστιμα, για το αλκοόλ, για την ασφάλεια γενικότερα, αλλά κανείς δεν μιλάει για την έλλειψη κοινωνικής παιδείας. Όταν κάποιος επιλέγει να γίνει μέρος ενός συνόλου δεν είναι αυτονόητο πως πρέπει να ασπαστεί και να υιοθετήσει τους κανόνες επιβίωσης και αρμονίας που διέπουν αυτό το σύνολο; Ο τρόπος οδήγησης δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα ενδεικτικό στοιχείο για τη παιδεία του ανθρώπου. Είναι βέβαιο πως η συμπεριφορά του δεν μπορεί να είναι διαφορετική στο δρόμο απ’ότι είναι στη δουλειά του, στο σπίτι του και στις συναναστροφές του. Και όλα αυτά δεν με αφορούν στο ελάχιστο εφ’όσον η συμπεριφορά του δεν ξεπερνά τα όρια και αρχίζει να επικαλύπτει τα δικά μου. Αλλά μέχρι εκεί. Μετά απαιτώ να κάνει πίσω και να σεβαστεί τη δική μου ύπαρξη. Κάποιοι θα το κάνουν και κάποιοι όχι. Και στο σημείο αυτό αρχίζει η όποια προστριβή με την όποια κατάληξη για να φτάσει κανείς να αναρωτηθεί γιατί φτάσαμε εδώ; Δεν μπορούσαμε να το αποφύγουμε;

Ένα μικρό μάθημα ιστορίας και αυτοσεβασμού

Εδώ και καιρό πολλές σκέψεις μου κατακλύζουν το μυαλό σχετικά με τη γκρίνια που βγάζουμε σαν λαός. Ακούγοντας δελτία ειδήσεων, διαβάζοντας εφημερίδες και ιστολόγια, καθώς και με συζητήσεις με άλλους ανθρώπους, συμπέρανα πως όλα έχουν μια κοινή συνιστώσα. Τη κατηγόρια. Πραγματικά με έχει κουράσει αυτή η μιζέρια και γι’αυτό το λόγο αποφάσισα να γράψω αυτό κείμενο και να κάνω μερικές παρατηρήσεις σε μια προσπάθεια να δούμε τα πράγματα με πιο καθαρό μυαλό.

Δεν προσπαθώ να απαλύνω τα προβλήματα ούτε και να μοιράσω συγχωροχάρτια αλλά είναι σκόπιμο να μην ονειροβατούμε και παραλογιζόμαστε με πράγματα που δεν έχουν απολύτως καμία υπόσταση και χρησιμοποιούνται από αυτούς που λέγονται καθαρά σαν επικοινωνιακά κόλπα. Και αυτοί που αναφέρομαι είτε είναι επαγγελματίες, βλέπε πολιτικάντηδες, δημοσιογράφοι κλπ, είτε άνθρωποι που αντί να μασούν απλώς μιλούν. Σημείωση: Τα σχόλια που θα ακολουθήσουν αναφέρονται στη νεότερη ιστορία και δεν έχουν καμία απολύτως χρωματική απόχρωση. Ok?

‘Καίγεται ο τόπος και οι αρχές κοιμούνται. Πιάστηκαν απροετοίμαστοι.’

‘Πλημμύρισαν σπίτια και περιουσίες. Πλήρης αδιαφορία.’

'Άδεια τα νοσοκομεία από γιατρούς.'

‘Έπεσε το αεροπλάνο και δεν το πήραν χαμπάρι.’

Κατ’αρχήν θέλω να θέσω ένα πλαίσιο για την ανάπτυξη της θέσης μου. Το Ελληνικό κράτος έχει ζωή λιγότερο από 200 χρόνια. (1832 αν γνωρίζω σωστά) και ομολογουμένως θεωρείται νεογνό σε σύγκριση με άλλα κράτη της δύσης τα οποία αριθμούν πολλούς περισσότερους αιώνες. Εξαίρεση αποτελούν οι ΗΠΑ αλλά αυτό είναι άλλο ανέκδοτο. Ας δούμε λοιπόν εν τάχυ τι συνέβει σ’αυτό το διάστημα:

• 1843: Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου Με τον όρο επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου περιγράφουμε τα γεγονότα του 1843, τα οποία κατέληξαν στην παραχώρηση συντάγματος απο τον Όθωνα και στην μετάβαση της Ελληνικής πολιτείας απο την απόλυτη μοναρχία στην συνταγματική μοναρχία. Πηγή:Wikipedia

• 1897: Ο Ελληνοτουρκικός Πόλεμος του 1897 ή, διαφορετικά, ο πόλεμος των τριάντα ημερών ήταν πόλεμος μεταξύ του Βασιλείου της Ελλάδας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά το έτος 1897 ως απόρροια της τότε έκβασης του Κρητικού προβλήματος. Σημειώνεται ότι ο πόλεμος αυτός του 1897 υπήρξε η πρώτη πολεμική εμπλοκή της Ελλάδας όπου δοκιμάσθηκε σε εκστρατεία τόσο ο τότε πολεμικός μηχανισμός της όσο και το επίσης πολεμικό δυναμικό της ύστερα από 67 χρόνια από την απόκτηση της ανεξαρτησίας της. Πηγή: Wikipedia

• 1900: Ο Μακεδονικός αγώνας ήταν αντάρτικος πόλεμος στις αρχές του 20ου αιώνα στη Μακεδονία μεταξύ Βουλγάρων και Ελλήνων. Από το 1890 και ιδιαίτερα κατά το 1900 ο ανταγωνισμός των βαλκανικών κρατών στο μακεδονικό χώρο κορυφώθηκε. Οι Βούλγαροι οργάνωσαν αντάρτικες ομάδες (κομιτατζήδες) οι οποίες από το 1897 άρχισαν να δρουν στη Μακεδονία και με την απειλή των όπλων και χρήση βίας ανάγκαζαν τους κατοίκους της Μακεδονίας να δηλώσουν ότι ανήκαν στη βουλγαρική (Εξαρχική) εκκλησία με στόχο την προσάρτηση της Μακεδονίας στη Βουλγαρία. Πηγή: Wikipedia

• 1912: Α' Βαλκανικός Πόλεμος Τον Οκτώβριο του 1912 οι βαλκανικές χώρες έστειλαν τελεσίγραφο στην Τουρκία με το οποίο ζητούσαν την διασφάλιση της αυτονομίας των εθνικών μειονοτήτων που ζούσαν στο έδαφός της. Η Τουρκία όπως ήταν φυσικό απέρριψε το τελεσίγραφο και η σύγκρουση ήταν πλέον αναπόφευκτη. Αξίζει να αναφερθεί ότι την τελευταία στιγμή η Οθωμανική αυτοκρατορία πρότεινε στην Ελλάδα να μη συμμετάσχει στον πόλεμο με αντάλλαγμα την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα. Με την έναρξη των εχθροπραξιών ο Ελληνικός στρατός με αρχιστράτηγο τον διάδοχο του Ελληνικού θρόνου Κωνσταντίνο πέρασε τα σύνορα και συγκρούσθηκε με τους Τούρκους στο Σαραντάπορο. Το μεγαλύτερο μέρος του Τουρκικού στρατού πολεμούσε εναντίον των Βουλγάρων στην Θράκη αλλά και στο μέτωπο της Ηπείρου εναντίον των Ελλήνων. Ο Ελληνικός στρατός απελευθέρωσε την Κατερίνη, τη Βέροια, τη Νάουσα, τα Γρεβενά και την Κοζάνη. Στις 19-20 Οκτωβρίου νίκησε τους Τούρκους στα Γιαννιτσά, ανοίγοντας τον δρόμο για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, ή και του Μοναστηρίου. Πηγή: Wikipedia

• 1913: Ο Β' Βαλκανικός Πόλεμος Τον Ιούνιο του 1913 τμήματα του βουλγαρικού στρατού, χωρίς προειδοποίηση και χωρίς να προηγηθεί κύρηξη πολέμου επιτέθηκαν εναντίον ελληνικών θέσεων στη Νιγρίτα και σερβικών στη Γευγελή, εγκαινιάζοντας με αυτόν τον τρόπο τον Β' Βαλκανικό Πόλεμο. Πηγή: Wikipedia

• 1914-1923: Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου άρχισε το 1914 και έφτασε στο τελικό της στάδιο το 1923. Υπολογίζεται ότι στοίχισε τη ζωή 353,000 Ελλήνων στην περιοχή του Πόντου. Οι επιζώντες κατέφυγαν στον Άνω Πόντο (στην ΕΣΣΔ) και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, στην Ελλάδα. Τα γεγονότα αυτά δεν αναγνωρίζονται ακόμη διεθνώς ως γενοκτονία, με την εξαίρεση του Ελληνικού Κράτους με Νόμο του 1994, με τον οποία καθιερώθηκε η 19 Μαΐου ως ημέρα τιμής. Η γενοκτονία των Ποντίων είναι συγκρίσιμη με αυτές των Εβραίων απο τους Γερμανούς και των Αρμενίων απο τους Τούρκους, δεν έχει όμως αναγνωριστεί στην ίδια έκταση από τους εθνικούς και διεθνείς οργανισμούς. Πηγή: Wikipedia

• 1919-1922: Μικρασιατική Εκστρατεία - Μικρασιατική καταστροφή: Η εκστρατεία που επεχείρησε ο Ελληνικός στρατός στη Μικρά Ασία από τον Μάιο του 1919 και που παρατάθηκε μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1922. Πηγή: Wikipedia

• 1925: Ελληνοβουλγαρικός πόλεμος του 1925 Ο πόλεμος μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας του 1925 προκλήθηκε με αφορμή ένα μικρό συνοριακό επεισόδιο, είχε μικρή διάρκεια και λίγες απώλειες. Ένας Έλληνας στρατιώτης που υπηρετούσε σε συνοριακό φυλάκιο της Μακεδονίας, κυνηγώντας τον σκύλο του πέρασε τη συνοριακή γραμμή και σκοτώθηκε από τα πυρά ενός Βούλγαρου σκοπού. Μέσα στο ασταθές πολιτικό κλίμα της εποχής, ο δικτάτορας Θεόδωρος Πάγκαλος διέταξε την εισβολή ελληνικών δυνάμεων στην Βουλγαρία. Όντως οι Ελληνικές δυνάμεις εισέβαλαν και έκαψαν μερικά Βουλγαρικά χωριά. Η Βουλγαρία από το μέρος της απευθύνθηκε στην Κοινωνία των Εθνών. Πηγή:Wikipedia

• 1940: Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν η πιο εκτεταμένη γεωγραφικά και δαπανηρή σε πλουτοπαραγωγικούς πόρους ένοπλη σύγκρουση στην ιστορία της ανθρωπότητας, στον οποίο ενεπλάκη η πλειοψηφία των εθνών, που πάλευαν ταυτόχρονα σε διάφορα σημαντικά θέατρα πολέμου, και που κόστισε περίπου 55,5 εκατομμύρια ζωές. Άρχισε στις 7 Ιουλίου 1937 στην Ασία και στις 1 Σεπτεμβρίου 1939 στην Ευρώπη και τελείωσε στις 15 Αυγούστου 1945. "Καινοτομία" αυτού του πολέμου: Η Ατομική Βόμβα. Με το τέλος του πολέμου άρχισε ο Ψυχρός Πόλεμος εξαιτίας της γιγάντωσης της Σοβιετικής Ένωσης, ενώ η Γαλλία και η Μεγάλη Βρετανία, παρ'ότι νικήτριες, έχασαν το μεγαλύτερο μέρος των αποικιών τους. Τέλος, από τον πόλεμο αυτό αναδείχτηκαν ως υπερδυνάμεις οι Η.Π.Α. και η Σοβιετική Ένωση. Πηγή: Wikipedia

• 1946-1949: Ο Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος είναι μια ένοπλη σύγκρουση που έγινε στην Ελλάδα μεταξύ του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας που αποτελούνταν από κομμουνιστές, και του Ελληνικού Στρατού που ήταν υπό τον έλεγχο της κεντροδεξιάς κυβέρνησης των Αθηνών. Επίσημα διήρκεσε από τον Μάρτιο του 1946 εώς τον Οκτώβριο του 1949 και είχε ως αποτέλεσμα την ήττα των κομμουνιστών. Θεωρείται διεθνώς ως η πρώτη πράξη του ψυχρού πόλεμου. Πηγή:Wikipedia

• 1955: "Σεπτεμβριανά" ονομάστηκαν τα γεγονότα της 6ης Σεπτεμβρίου 1955, όπου τουρκικός όχλος προκάλεσε βίαια επεισόδια κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης λεηλατώντας και πυρπολώντας ελληνικά καταστήματα, σπίτια, σχολεία και εκκλησίες. Αφορμή έδωσε μια βομβιστική επίθεση στο πατρικό σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στην Θεσσαλονίκη, που αποδείχτηκε στην συνέχεια ότι ήταν σκηνοθετημένη από την τουρκική κυβέρνηση. Τα "Σεπτεμβριανά" σηματοδότησαν την αρχή ενός ξεριζωμού για τον Ελληνισμό της Πόλης, παρόμοιο με αυτόν των Ελλήνων της Μικράς Ασίας το 1922. Πηγή:Wikipedia

• 1967-1974: Η Χούντα των Συνταγματαρχών, ή Δικτατορία των Συνταγματαρχών, ή απλά Χούντα αναφέρεται στην περίοδο πολιτεύματος δικτατορίας στην Ελλάδα που ακολούθησε το πραξικόπημα των Συνταγματαρχών στις 21 Απριλίου 1967. Πηγή:Wikipedia

• 1974: Πραξικόπημα και Τουρκική εισβολή (1974) Τον Ιούλιο του 1974 οργανώθηκε από τη Χούντα των Συνταγματαρχών, επικεφαλής της οποίας ήταν πλέον μετά την ανατροπή του Παπαδόπουλου ο Δημήτριος Ιωαννίδης, και τους συνεργάτες της στην Κύπρο πραξικόπημα με στόχο την ανατροπή του Μακαρίου και την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Το σχέδιο ήταν να ανατραπεί ο Μακάριος και την Προεδρία να αναλάβει με τη δύναμη των όπλων ο Νίκος Σαμψών, ακραιφνής εθνικιστής Κύπριος πολιτικός, παλαιός μαχητής της ΕΟΚΑ και της ΕΟΚΑ Β'. Στις 15 Ιουλίου ελληνικές στρατιωτικές μονάδες άρχισαν να βάλλουν κατά του προεδρικού μεγάρου στη Λευκωσία, όπου βρισκόταν ο Μακάριος, με σκοπό να τον σκοτώσουν... Πηγή:Wikipedia

• 1999: Χρηματιστηριακό κραχ του 1999 Η ιστορία του Χρηματιστηρίου Αξιών Αθηνών σημαδεύτηκε από το κραχ τού 99 (ή γεγονότα του 99) στα οποία ενεπλάκη μεγάλο μέρος των Ελλήνων. Έχει εκτιμηθεί ότι περίπου εκατό δισεκατομμύρια ευρώ άλλαξαν χέρια μεγάλο μέρος από τα οποία έχασαν οι λεγόμενοι μικροεπενδυτές. (Και αυτό πόλεμος ήταν) Πηγή:Wikipedia

Στρατιωτικά πραξικοπήματα στην Ελλάδα, κατά τη νεώτερη ιστορία της, έχουν γίνει:

Το 1831, ανταρσία Ναυτικού κατα του Καποδίστρια, Πυρπόληση ναυστάθμου Πόρου.
Το 1831(β), Μετά θάνατο του Καποδίστρια ένοπλα σώματα επαναστατών απειλούν να εισβάλουν στο Ναύπλιο και να καθαιρέσουν τον νέο Κυβερνήτη Αυγουστίνο Καποδίστρια ο οποίος και παραιτείται. Η Γερουσία δραπετεύει στο Άστρος.
Το 1862, στρατιωτική εξέγερση εναντίον του Όθωνα, με αποτέλεσμα τη φυγή του και την αντικατάστασή του το 1864 από τον Γεώργιο Α'.
Το 1909 (Αύγουστος), από το κίνημα του Στρατιωτικού Συνδέσμου στο Γουδί, κατά της κυβέρνησης του Δημήτριου Ράλλη, με απότέλεσμα την έλευση του Βενιζέλου.
Το 1922, από τους Νικόλαο Πλαστήρα, Στυλιανό Γονατά και Δ. Φωκά.
Το 1923, αποτυχημένο κίνημα από τους Γαργαλίδη, Λεοναρδόπουλο
Το 1925 (26 Ιουνίου), ανάληψη της εξουσίας από τον Θεόδωρο Πάγκαλο.
Το 1926 (22 Αυγούστου), ανατροπή του Πάγκαλου με κίνημα του Γεωργίου Κονδύλη.
Το 1933 (5 Μαρτίου), από τον Νικόλαο Πλαστήρα, αποτυχημένο.
Το 1935 (1 Μαρτίου), από τον Νικόλαο Πλαστήρα, αποτυχημένο.
Το 1935β (10 Οκτωβρίου), από τους Παπάγο, Ρέππα και Οικονόμου που έφερε στην εξουσία τον Κονδύλη.
Το 1936 (4 Αυγούστου), κήρυξη δικτατορίας από τον πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά
Το 1967 (21 Απριλίου), από τη Χούντα των Συνταγματαρχών υπό τον Γεώργιο Παπαδόπουλο.
Το 1967β, (13 Δεκεμβρίου), κίνημα Βασιλέως Κωνσταντίνου Β'
Το 1973 Ανταρσία του Ναυτικού (Α/Τ Βέλος).
Το 1973β (17 Νοεμβρίου), Στρατιωτική καταστολή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

Το 1973γ (25 Νοεμβρίου), κίνημα από τον Δημήτριο Ιωαννίδη, ανατροπή του Γεώργιου Παπαδόπουλου.

Πηγή:Wikipedia

Τα παραπάνω είναι μόνο μερικά από τα σημαντικότερα γεγονότα που συνέβησαν καθώς δεν κάνω καμία αναφορά σε γεγονότα άλλα από της πολιτικής όπως κοινωνικά, περιβαλλοντολογικά κλπ. Παρατηρώντας λοιπόν τις ημερομηνίες μπορεί να δει κανείς πως από το 1900 και μετά και σχεδόν κάθε δεκαετία συνέβει ένα μεγάλο γεγονός το οποίο αναστάτωνε το Ελληνικό κράτος και το σημάδευε για αρκετά χρόνια μετά.

Μέσα από αυτή τη πορεία, θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί πως η πραγματική αναβίωση του κράτους μας άρχισε με τη μεαταπολίτευση. Τουλάχιστον σ’αυτό το διάστημα των 30+ ετών η χώρα μας δεν ενεπλάκει ενεργά σε κανένα πόλεμο. Πότε λοιπόν πρόλαβε αυτός ο τόπος να ηρεμήσει και να ισορροπήσει; Και με ποιο τρόπο τελικά αυτή η χώρα θα μπορούσε να ξεπεράσει τη μιζέρια της, τις καταστροφές της, να ορθοποδήσει και να προοδεύσει σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα; Εκτός κι αν κάποιοι πιστεύουν πραγματικά ότι είμαστε απόγονοι του δεδεκάθεου ή των εξωγήινων και έχουμε ιδιαίτερες ικανότητες.

Προσπαθείστε τώρα να αναλογιστείτε τι ήταν η Ελλάδα σε σχέση με τις προηγμένες χώρες της δύσης τότε και που βρίσκεται σήμερα. Μια χώρα βοσκών, ψαράδων και οικοδόμων κατάφερε μέσα σε μια τριακονταετία να γίνει μια χώρα σχετικά προηγμένη. Μια χώρα της οποίας οι κάτοικοι ζουν ίσως φτωχά αλλά με αξιοπρέπεια, δεν πεθαίνουν στους δρόμους, έχουν δουλειά και που δέχονται να φιλοξενήσουν μετανάστες. Για σκεφτείτε ότι πριν από 40-50 χρόνια οι ζητιάνοι ήταν οι Έλληνες μετανάστες! Γίναμε μια χώρα που όπως αποδείχθηκε είχε ψωμί για τις πολυεθνικές οι οποίες μας αρέσει δεν μας αρέσει, ανεβάζουν το βιοτικό επίπεδο. Μην ξεχνάμε επίσης πως μια φούχτα των 8,5 εκατομμυρίων ανθρώπων τη δεκαετία του 60 και που μόλις και μετά βίας φτάνει τα 11 εκατομμύρια σήμερα, κατάφερε να εκμεταλλευτεί την όποια παραγωγική δυναμικότητα είχε, να εισαχθεί στην ΕΟΚ, να εναρμονιστεί με τις Ευρωπαϊκές προδιαγραφές, να μπει στην ΟΝΕ και να έχει ισότιμο λόγο στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Είναι γεγονός πως τα γονίδια της Ελληνικής φυλής χαρακτηρίζονται από μια διαφορετικότητα. Είμαστε λαός πονηρός και ωχαδερφιστές. Έχουμε κουσούρια που δύσκολα θα αποβάλλουμε αλλά αν, λέω αν, λειτουργούσαμε χωρίς αυτά τα χαρακτηριστικά μήπως θα είχαμε επιτύχει και περισσότερα; Είναι πιθανό.

Σε καμία των περιπτώσεων δεν ισχυρίζομαι πως ζούμε σε παράδεισο. Ίσα ίσα που τα καθημερινά κοινωνικά προβλήματα είναι μεγάλα και προς το παρών άλυτα. Η υγεία, και η παιδεία είναι τρανά παραδείγματα. Αλλά από την άλλη θεωρώ πως αυτά τα προβλήματα είναι και οι στόχοι μας για το μέλλον. Σε καμία περίπτωση δεν αποδέχομαι σαν εκπροσώπους μου τους κυρίους Καρμανλή και Παπανδρέου όταν τους βλέπω να αντιμετωπίζονται σαν παιδάκια της τρίτης δημοτικού. Δεν μπορώ να δεχθώ τις κατηγορίες που εξαπολύουν ο ένας στον άλλον μιλώντας πάντα για το παρελθόν χωρίς παραιτέρω ενέργειες γι’αυτές. Απλά βάζοντας τελεία. Είναι σαν τους διάνους που φουσκώνουν και ανοίγουν τις ουρές τους ώστε να εντυπωσιάσουν με τη χρωματική τους πανδαισία τα θηλυκά.

29η πιο ακριβή πόλη στο κόσμο είναι η Αθήνα. Πέρυσι βρισκόταν στη 59η θέση. 668 ευρώ είναι ο βασικός μισθός στην Ελλάδα. Την ίδια στιγμή στις ΗΠΑ είναι 676 ευρώ, στη Βουλγαρία 92 και στο Λουξεμβούργο 1.570 ευρώ. Αλήθεια πως επιβιώνουμε; Φαίνεται πως σε ατομικό επίπεδο έχουμε βρει το τρόπο.

Θυμάται κανείς τα δελτία ειδήσεων του χειμώνα (κάθε χειμώνα); Πλημμύρες στις ΗΠΑ, αποκλεισμοί λόγο χιονιά στη Γερμανία, στη Γαλλία κλπ. Πως γίνεται τόσο προηγμένες χώρες να είναι απροετοίμαστες κάθε χρόνο στα φυσικά φαινόμενα και εμείς εδώ οι μίζεροι να έχουμε την απαίτηση να τους ξεπεράσουμε; Αλλά εδώ στην Ελλάδα έχουμε και την υπερβολή στα γονίδιά μας. Θέλουμε να είμαστε πρώτοι στους πρώτους χωρίς αντίκρυσμα. Αν προσπαθήσουμε να αναπαραστήσουμε με μαθηματική λογική τη δυναμικότητά μας σε όποιο επίπεδο, βάζοντας κάτω το χρόνο της εξέλιξης μας, τον αριθμό του πληθυσμού μας καθώς και το σημείο του χρόνου μαζί με το τρέχον επίπεδο του πολιτισμού μας ή μάλλον του βιοτικού μας επιπέδου και το συγκρίνουμε με αντίστοιχα στοιχεία άλλων χωρών τι συμπέρασμα θα βγάζαμε; Αν κανείς αναγνώστης μπορεί να τα τοποθετήσει σε μια μαθηματική εξίσωση, τον ευχαριστώ πολύ.


Ανακεφαλαιώνω λοιπόν λέγοντας πως αυτός ο τόπος και οι άνθρωποί του αξίζουν περισσότερα γιατί απέδειξαν πως όχι μόνο ξέρουν να επιβιώνουν αλλά γιατί πάντα σε συγκρίσιμα μέτρα, έχουν ξεπεράσει λαούς και χώρες που παραδοσιακά θεωρούνται προηγμένες.

Ίσως μέσα από το κείμενο αυτό να χαρακτηριστώ μετριοπαθής, λαϊκιστής ίσως από κάποιους και εθνικιστής. Λυπάμαι που η 'πένα' μου δεν είναι δυνατή σαν κάποιων άλλων blogger και ίσως τελικά να μην καταφέρνω να περάσω όπως πραγματικά θα ήθελα τις σκέψεις μου, θα απαντήσω όμως πως αυτά που περιγράφω είναι γεγονότα, μια πραγματικότητα που κανένας και με κανένα τρόπο δεν μπορεί να αμφισβητήσει, ούτε και να ερμηνεύσει διαφορετικά. Γι’αυτό ας είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί στα συμπεράσματα που εξάγουμε. Ας προσπαθήσουμε να έχουμε το μυαλό μας καθαρό. Σαν λαός έχουμε υποχρέωση στον εαυτό μας να αποκτήσουμε αυτοσεβασμό. Αλλά βέβαια αυτό δεν θα γίνει ποτέ αν δεν τον αποκτήσουμε εμείς οι ίδιοι.

Η φωτιά της Πάρνηθας

Οι φωτογραφίες κυκλοφορούν σε μορφή Powerpoint με email. Αξίζει να το δείτε.

Φωτιά Live

Είμαι βέβαιος πως όλοι έχουμε πολλές και ίδιες σκέψεις γι'αυτό που συνέβει στη Πάρνηθα αλλά και για τις άλλες φωτιές. Ίσως μάλιστα αυτό που υπερισχύει να μην είναι καν σκέψη αλλά θυμός. Και εδώ είναι που λέμε 'χωρίς λόγια...' Τι να γράψεις; Για τους ασυνείδητους; Για αυτούς που αρπάζουν την ευκαιρία να προβληθούν; Για το κόσμο που έχασε περιουσίες; Για τους πολιτικάντηδες που δεν έχουν μπέσα και ίχνος ντροπής; Για τους ανθρώπους που έκαναν τη δουλειά τους σε καταστάσεις πέρα από τις δυνάμεις τους; Για το περιβάλλον; Είναι πάρα πολλά.

Το καλοκαίρι του 90 υπηρετούσα τη μαμά πατρίδα στη Μυτιλήνη, σ'ενα βουνό λίγο έξω από τη Καλλονή, το Πετσοφά. Ήταν Σάββατο πρωί και μαζί μ'ένα συνάδελφο είμασταν σε υπηρεσία επιφυλακής που σημαίνει ότι δεν κάνεις τίποτα απολύτως παρά παραμένεις στο στρατόπεδο μη τυχόν και συμβεί τίποτα π.χ. φωτιά. Καθ'ότι όμως είμασταν νιάτα δεν τα παίρναμε και πολύ σοβαρά κι έτσι ξεκινήσαμε σκαστοί να πάμε για μπάνιο. Όλη μέρα λοιπόν στη θάλασσα με μπυρίτσες, μεζεδάκια κλπ. Κατά το απόγευμα αποφασίσαμε να γυρίσουμε στο στρατόπεδο για να κάνουμε το μπάνιο μας, να κοιμηθούμε κάνα δυο ώρες και να ετοιμαστούμε για τη βραδυνή επίσημη αυτή τη φορά έξοδό μας. Φτάνοντας λοιπόν στο στρατόπεδο μέσα από το δάσος -είπαμε ήμασταν σκαστοί- βλέπουμε να επικρατεί ένας πανικός. Σειρήνες να ουρλιάζουν, τα ΡΕΟ (φορτηγά) να μαρσάρουν και ο κόσμος να τρέχει. Μπαίνουμε στο θάλαμο και μαθαίνουμε πως όσοι είναι επιφυλακή σε 10 λεπτά πρέπει να έχουν μπει στα φορτηγά. Χωρίς όπλα. Μόνο με τη φόρμα αγγαρείας, κράνος, πετσέτα, παγούρι και μαχαίρι. Αυτό απλά σημαίνει ΦΩΤΙΑ. Όπως καταλαβαίνετε ήμασταν πολύ τυχεροί που γυρίσαμε εκείνη τη στιγμή. Διαφορετικά μπορεί να υπηρετούσαμε ακόμα...

Μετά από καμιά δυο ώρες διαδρομής με τα ΡΕΟ, μας ξεφορτώνουν σε μια πλαγιά στο βουνό και αρχίζουμε να ανεβαίνουμε ή μάλλον να σκαρφαλώνουμε μια περιοχή δύσβατη με πανύψηλα πεύκα. Βήμα βήμα η μυρωδιά του καμένου γίνεται πιο έντονη. Οι καπνοί αρχίζουν και μας τυλίγουν. Η ορατότητα όσο πάει και μειώνεται και η αναπνοή γίνεται πιο δύσκολη. Μετά από καμιά ώρα το θέαμα που βλέπουμε είναι συγκλονιστικό. Πρέπει πραγματικά να κατεβήκαμε στη κόλαση. Οι φλόγες είναι θεόρατες. Μπροστά μας είναι ένα μέτωπο φωτιάς που δεν έχουμε ιδέα τι πλάτος έχει αλλά το ύψος του πρέπει να ξεπερνάει τα 7-8 μέτρα. Το δάσος είναι πια κόκκινο. Σαν αυτό που βλέπουμε στα ντοκυμαντέρ για τα ηφαίστεια. Ζωντανό κόκκινο. Τα κουκουνάρια εκσφενδονίζονται προς όλες τις κατευθύνσεις. Δεν θυμάμαι να είχε έντονο αέρα αλλά οι φλόγες έτρεχαν με ταχύτητα. Τα μάτια μας, ο λαιμός μας και η μύτη μας έκαιγαν. Οι λοχαγοί φώναζαν να μην πιούμε το νερό που είχαμε αλλά να βρέξουμε τις πετσέτες μας και να σκεπάσουμε με αυτές μύτη και στόμα για να μπορούμε να αναπνέουμε.

Σοκ και δέος. Μόνο με αυτές τις λέξεις μπορώ να περιγράψω αυτό που έβλεπα. Βλέπετε ήμουν άνθρωπος της πόλης, νέος, και ίσως αυτή να ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκα σε βουνό με δάσος. Οι εντολές που μας έδιναν ήταν από ανύπαρκτες έως συγκεχυμένες. Άλλωστε ήμασταν τόσοι πολλοί και σκορπισμένοι που ήταν αδύνατο να ακούσεις. Και η φωτιά κάνει θόρυβο, τρομακτικό θόρυβο... Άλλοι ακούγοντας τις εντολές, άλλοι ακολουθώντας άλλους και άλλοι ίσως από ένστικτο, βρέθηκαμε σε σχηματισμό φιδιού. Προσπαθούσαμε να κυκλώσουμε τη φωτιά ή μάλλον επειδή αυτό ήταν αδύνατο, να παραταχθούμε κατά μήκος του μετώπου της και κρατώντας από ένα κλαδί να προσπαθούμε να καθαρίσουμε γύρω από το σημείο που στεκόταν ο καθένας. Και όταν ανάβαν φλόγες δίπλα μας από τις εκτινάξεις της κυρίως φωτιάς ή από τα κλαδιά και τα κουκουνάρια, τις πατούσαμε με τις αρβύλες για να σβήσουν. Το σχέδιο δεν ήταν να σβήσουμε τη φωτιά αλλά να την απομονώσουμε. Τόσο απλά. Γιατί ήταν βέβαιο πως δεν μπορούσαμε να τη σβήσουμε. Με τι άλλωστε;

Πρέπει να είμασταν γύρω στους 500 ανθρώπους εκεί πάνω ή μάλλον εκεί κάτω στα καζάνια του βελζεβούλ που ώρες ατέλειωτες χορεύαμε με τις φλόγες. Η νύχτα είχε πέσει για τα καλά αλλά εμείς βλέπαμε σαν να ήταν μέρα. Κόκκινη μέρα. Τεράστιες κόκκινες πορτοκαλί φλόγες που κατάπιναν το ένα δέντρο μετά το άλλο και το έδαφος κόκκινο σαν ρουμπίνι. Το φιδάκι που είχαμε σχηματίσει σιγά σιγά προχωρούσε όπως προχωρούσε και η φωτιά, δίπλα της. Η απόσταση που μας χώριζε δεν πρέπει να ήταν μεγαλύτερη από 10-15 μέτρα. Η ζέστη ανυπόφορη, τα μάτια να κλαίνε, τα πνευμόνια να καίνε από τους καπνούς και το νερό στο παγούρι να τελειώνει χωρίς να μπορούμε να πιούμε. Αν το πίναμε θα σταματούσαμε να αναπνέουμε. Ήταν απαραίτητο για να βρέχουμε τις πετσέτες.

Έχουμε πια μπει μέσα σε μια χαράδρα. Έχουμε διασπαστεί σε ομάδες και η δική μου είναι γύρω στα 15 άτομα. Συνεχίζουμε να προχωράμε στο μονοπάτι που ανοίγουμε περπατώντας στη δεξιά πλαγιά και αριστερά μας κάτω βλέπουμε το Δάντη. Πολλές φορές οι φλογές πετάγονται επάνω και μας ξεπερνούν. Και συνεχίζουμε μέχρι που ξαφνικά βρισκόμαστε να στεκόμαστε σε ένα φαρδύ πλάτωμα όπου αριστερά μας είναι η χαράδρα και μπροστά μας... πάλι η χαράδρα! Οι φλόγες πετάγονται από παντού. Αυτή τη φορά όμως τη πατήσαμε. Δεν είναι μόνο στο πλάι μας αλλά και μπροστά μας. Και το χειρότερο είναι ότι μας πλησιάζει από μπροστά. Πανικός! Όπως όπως άλλοι προσπαθούμε να γυρίσουμε πίσω και άλλοι να σκαρφαλώσουμε δεξιά στη πλαγιά. Αυτό ήταν άτακτη υποχώρηση. Σε λίγο συναντήσαμε άλλες ομάδες όπου ενωθήκαμε και συνεχίσαμε το φιδάκι αλλά αυτή τη φορά από πιο ψηλά στη πλαγιά.

Έχει αρχίσει να ξημερώνει όταν πια κατάκοποι, διψασμένοι και κατατρομαγμένοι έχουμε πέσει πια όλοι κάτω και απλώς κοιτάμε. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο. Και τότε ακούμε και βλέπουμε το πρώτο πυροσβεστικό αεροπλάνο να περνά από πάνω μας και για μια στιγμή χαμογελάσαμε όλοι. Αμέσως σηκώθηκαμε και αρχίσαμε να τρέχουμε να ανεβούμε όσο πιο ψηλά μπορούσαμε για να εκκενώσουμε το χώρο για να μπορέσει να αδειάσει το νερό χωρίς να μας βρει από κάτω.

Αυτό ήταν. Για τις επόμενες 24 ώρες παραμείναμε στις θέσεις μας και σβήναμε τις μικροεστίες προσέχοντας για αναζωπυρώσεις.

Δεν θα προβώ σε σχολιασμούς, δίκες και καταδίκες. Ούτε θα κάτσω να αναλύσω τα οικολογικά προβλήματα, ούτε γιατί η πυροσβεστική δεν έκανε το ένα ή το άλλο. Προσπάθησα μόνο να δώσω μια εικόνα αυτών που συμβαίνουν εκεί πάνω και δεν μπορεί να δείξει κανένα κανάλι και καμία κάμερα.

Γιατί είναι εύκολο να είσαι ειδικός όταν είσαι σπίτι σου.

Come back

Επανήλθα! Μετά από μια μικρή ταλαιπωρία μιας ίωσης κατά τη διάρκεια του καύσωνα η οποία με έριξε στο κραβάτι με 40αρη πυρετό. Τελικά είχε και τη καλή του πλευρά. Με 38-39 βαθμούς πυρετό δεν πολυκαταλαβαίνεις καύσωνα. Ίσως και να κρυώνεις. Με 40... δεν ξέρεις τι σου γίνεται, οπότε πάλι καλά είναι!

Η επικαιρότητα των ημερών τρέχει με γρήγορους ρυθμούς και υπάρχει πολύ θέμα για να γκρινιάξω. Πρώτα όμως θέλω να κάνω μια βόλτα από τα προσφιλή μου ιστολόγια. Θα τα πούμε...

Νέα καλοκαιρινή collection

Αγαπητές φίλες, έχω τη τιμή και τη χαρά να σας παρουσιάσω τη νέα καλοκαιρινή collection που θα κάνει όλες τις γυναίκες χαρούμενες!

- Κρύβει τη πλατυποδία

- Κρύβει τα στραβά δάχτυλα

- Κυκλοφορεί σε όλα τα καλοκαιρινά χρώματα

- Φοριέται στη θάλασσα (ιδανικό αξεσουάρ που σας προστατεύει κι απ'τους αχινούς)

- Φοριέται νύχτα στις μεγάλες πίστες (προσοχή στο ζεϊμπέκικο...)

Ταραταμταμ!!!!!

Ολυμπιάδα ψεύδους

Βράδι Παρασκευής 15 Ιουνίου.

Βραδινό Δελτίο Ειδήσεων ΝΕΤ. Θέμα : ΔΕΗ

Δ.Σ. ΔΕΗ: Το καλοκαίρι δεν θα έχουμε προβλήματα καθώς η ισχύς του δικτύου ανέρχεται στα 11.000 MW.
Αδαής τηλεθεατής : Έστω και οριακά καλύπτουν τις ανάγκες των 9.500-10.000 MW που μας έχουν πει ότι έχουμε το καλοκαίρι.
Ρεπόρτερ: Θα έχουμε αυξήσεις;
Δ.Σ. ΔΕΗ: Εεεεεεεεε......... Όχι δεν προβλέπεται κάτι τέτοιο. Πάντως αρμόδια για τις αυξήσεις είναι η ρυθμιστική αρχή – δηλαδή η πολιτεία – και όχι η ΔΕΗ.
Αδαής τηλεθεατής : Λες να ετοιμάζουν τίποτα; Δεν ήταν και πολύ πειστικός... Αλλά από την άλλη σε περίοδο εκλογών αποφεύγουν τις κακοτοπιές.


Νυχτερινό Δελτίο Ειδήσεων MEGA. Θέμα : ΔΕΗ

Πρόεδρος Συνδικαλιστών ΔΕΗ : Το καλοκαίρι προβλέπεται κόλαση καθώς η ΔΕΗ δεν έχει αναβαθμίσει την ισχύ του φορτίου της ούτε με 1 MW.
Αδαής τηλεθεατής : Αγόρι μου έχεις ταλέντο. Κράτα γερά και μόλις ο Γιωργάκης βγάλει κυβέρνηση, κάτι θα αρπάξεις κι εσύ.
Δημοσιογράφος : H ΔΕΗ ετοιμάζεται για αυξήσεις. (κανένα πλάνο από τη συνέντευξη του Διευθύνοντος Συμβούλου).
Αδαής τηλεθεατής : Εσύ πάλι, του βιολιού σου το χαβά. Αλλά δικαιολογείσαι σαν απελπισμένο ανθρωπάκι που είσαι για να βγάλεις το ψωμί σου. Πρόσεχε μόνο, γιατί το MEGA τώρα σου ζήτησε να πεις ένα ψεματάκι. Αύριο ποιός ξέρει τι άλλο θα σου ζητήσει;

Αξίωμα: Η κρατική τηλεόραση συμπολιτεύεται (κατά τη γνώμη μου αξιοπρεπώς).

Συμπέρασμα: Η ιδιωτική τηλεόραση ψεύδεται (κατά τη γνώμη μου αισχρώς).