αρσενικές κουβέντες

...από τον εκπαιδευτικό και αρθρογράφο Αναστάσιο Καζαντζίδη, οι λόγοι που απέρριψε τη συνεργασία του με τον Τσίπρα.

ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΣΥΝΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ.

Επειδή δέχτηκα δημόσια πρόσκληση από τον ΣΥΡΙΖΑ της Χαλκιδικής να ενταχθώ στις γραμμές του κόμματος αυτού, έπειτα από μια απάντηση σε χιουμοριστικό άρθρο μου στην τοπική εφημερίδα ΓΝΩΜΗ, απαντώ στην πρόσκληση με το κείμενο που ακολουθεί:

Χαίρομαι ειλικρινά για την αίσθηση του εκλεκτού χιούμορ που σας διακρίνει. Όπως επίσης χαίρομαι και για την πρόσκληση που μου απευθύνατε για να προσχωρήσω στις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία με τιμά ως πολίτη. Επειδή μου αρέσουν όμως οι αρσενικές κουβέντες, θα την απορρίψω. Όχι ευχαριστώ.

Δεν θα μπορούσα να έλθω στις γραμμές σας, γιατί ενώ από τη μια μεριά σας βλέπω υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των μουσουλμάνων της Θράκης, δεν σας έχω δει ποτέ να αναλαμβάνετε κάποια δράση υπέρ των ίδιων ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Χριστιανών στην Τουρκία.

Δεν θα μπορούσα να έλθω στις γραμμές σας, γιατί ενώ από τη μια μεριά πέντε συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ - Οικολογική Παρέμβαση, Κόκκινο, Νεολαία Συνασπισμού, ΣΥΡΙΖΑ Παράρτημα Υμηττού, Διεθνιστική Εργατική Αριστερά - ονομάζουν τα Σκόπια ως 'Ματσεντόνια' και τους Σκοπιανούς 'ματσεντόσκι' και στηρίζουν τις απόψεις του ναζιστή Γκρουέφσκι, από την άλλη κατηγορούν τους συμπατριώτες τους στην Ελλάδα που διεκδικούν το αυτονόητο δικαίωμά τους, ως εθνικιστές!

Δεν θα μπορούσα ποτέ να έλθω στις γραμμές σας, γιατί ενώ από τη μια μεριά στηρίζετε τους Τσάμηδες - τους αποδεδειγμένους συνεργάτες του Χίτλερ στην κατοχή- και τους αναγνωρίζετε το δικαίωμα να διεκδικήσουν τις κατασχεμένες από την Ελλάδα περιουσίες τους, από την άλλη, δεν σας έχω δει ποτέ να διαμαρτύρεστε για την καταπάτηση των δικαιωμάτων των Ελλήνων κατοίκων της Βορείου Ηπείρου!

Δεν θα μπορούσα ποτέ να έλθω στις γραμμές σας, γιατί ενώ στηρίζετε τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων, στηρίξατε παράλληλα και το αμερικάνικο σχέδιο Ανάν που αφαιρούσε τα δικαιώματα των Ελληνοκυπρίων και διέλυε την Κυπριακή Δημοκρατία!

Δεν θα μπορούσα ποτέ να έλθω στις γραμμές σας, γιατί ενώ ονομάζετε την Κωνσταντινούπολη Ιστανμπούλ, λέτε επίσης και το Μοναστήρι Μπίτολα, αλλά δεν λέτε και το Βερολίνο Μπερλίν!

Δεν θα μπορούσα ποτέ να έλθω στις γραμμές σας, γιατί ενώ από τη μια ζητάτε επίμονα να μπει φραγμός και κάποιος έλεγχος στη διακίνηση του παγκόσμιου κεφαλαίου, από την άλλη θέλετε ελεύθερη διακίνηση λαθρομεταναστών στην Ελλάδα!

Δεν θα μπορούσα ποτέ να έλθω στις γραμμές σας, γιατί ενώ από τη μια μεριά είστε υπέρ της κατάργησης του πεδίου βολής στους Λόφους της Φλώρινας για οικολογικούς λόγους, από την άλλη μεριά δεν διαμαρτυρηθήκατε ποτέ για το εργοστάσιο λιγνίτη της ΔΕΗ που μολύνει χειρότερα το ίδιο περιβάλλον, δεν διαμαρτυρηθήκατε ποτέ για το ασβεστάδικο και για το ορυχείο στην ίδια περιοχή όπως και δεν διαμαρτυρηθήκατε ποτέ για την άθλια ρυπογόνο μονάδα παραγωγής ηλεκτρισμού των Σκοπιανών δίπλα στο Μοναστήρι, που όταν φυσά βόρειος άνεμος πνίγεται όλος ο νομός στο καυσαέρια!

Δεν θα μπορούσα ποτέ να έλθω στις γραμμές σας, γιατί ο πρόεδρός σας από τη μια μεριά είναι λάβρος κατά των 'βυσμάτων' στο στρατό και από την άλλη υπηρετεί τη θητεία του βάζοντας βύσμα στο κέντρο της Αθήνας στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας!!!

Δεν θα μπορούσα ποτέ να έλθω στις γραμμές σας, γιατί ενώ βλέπω ένα νέο παιδί για αρχηγό με υποτίθεται νέες και καθαρές ιδέες, από την άλλη όμως τον βλέπω μέτοχο σε κατασκευαστική εταιρεία που στο καταστατικό της έχει στην πρώτη γραμμή τα δημόσια έργα!

Για αυτά και για άλλα πολλά, Όχι ευχαριστώ!

Αναστάσιος Καζαντζίδης

Εκπαιδευτικός

πες μου τους φίλους σου...

...να σου πω ποιος είσαι!

Αύγουστος 2010: Από βάθος 110 μέτρων , σε αρχαίο πηγάδι στο Λαύριο ανασύρονται σακούλες σκουπιδιών γεμάτες ακριβά φάρμακα. Αποκαλύπτεται κομπίνα πολλών χιλιάδων ευρώ σε βάρος του ΙΚΑ. Μήνες αργότερα δίνονται στην δημοσιότητα...τα ονόματα των εμπλεκόμενων στην υπόθεση, η σχέση τους και οι κομματικές τους ιδιότητες.

Όλγα Κηλυπούρη (γιατρός) : υποψήφια βουλευτής ΠΑΣΟΚ, υποψήφια νομαρχιακή σύμβουλος ΠΑΣΟΚ, υποψήφια Εθνικού συμβουλίου , γραμματέας Τ.Ο ΠΑΣΟΚ Λαυρίου.

Νικόλαος Ζαγουρής ( σύζυγος, φαρμακοποιός): Κοινοτάρχης (τρεις 4ετίες) στον Αγ.Κωνσταντίνο με την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ, μέλος στο 8ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ.

Αν και τον Φεβρουάριο του 2011 ο Κουτρουμάνης, παρουσία του Βενιζέλου και του Λοβέρδου, διαβεβαίωνε για την συγκεκριμένη υπόθεση ότι :

"θα σας ενημερώσουμε λεπτομερώς τις επόμενες ημέρες", δεν μάθαμε τι απέγινε...

Τιμωρήθηκε κάποιος; Αποζημιώθηκε το IKA για την ζημία που υπέστη; Κινήθηκε το κράτος νομικά εναντίον όσων ανέφερε η έκθεση των ελεγκτών;

Περασμένα ξεχασμένα κ. Λοβέρδε και κ. Σγουρέ, που, ως περιφερειάρχης, σπεύσατε να

υπογράψετε σύμβαση με την κ. Κηλυπούρη;

Και πέστε μου τώρα εσείς ποιοι τους εξέλεξαν; Λάβετε παρακαλώ υπόψη σας και την κρισιμότητα της εποχής.

Είναι φανερό πως η κρίση του Έλληνα ψηφοφόρου είναι βαθιά συνυφασμένη με το ατομικό του συμφέρον. Δεν εξετάζει τα προσόντα των ανθρώπων, ούτε κρίνει τη πορεία τους και τη προσφορά τους στα κοινά. Δεν σκοτίζεται καν για τις επιπλοκές και τις ανωμαλίες που θα δημιουργήσει με τις πράξεις του μετά από 20 χρόνια. Δεν μπορεί να συλλάβει πως όλα αυτά τα προβλήματα που ανέχεται και μετατοπίζει χρονικά, απλά θα χρειαστεί να τα αντιμετωπίσει το παιδί του. Φτάνει να κοροϊδέψει τους άλλους, να φανεί ανώτερος μέσα στη φαντασιακή του νιρβάνα και βέβαια να γίνει κατά κάτι πλουσιότερος.

τα στοιχεία του άρθρου αναδημοσιεύονται από το kolotoubes.blogspot.com

Τι κοινό είχαν οι Henry Ford, Hugo Boss και ο Fritz Thyssen;

Και οι τρεις ήταν υποστηρικτές των ναζί (του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος της Γερμανίας). Εκτός από μεγάλοι χορηγοί του κόμματος, φρόντισαν να κάνουν και διάφορες εμπορικές συμφωνίες φυσικά προς όφελός τους αλλά και προς όφελος του Hitler.

Ο Hugo Boss ήταν αυτός που ανέλαβε τη σχεδίαση και τη κατασκευή των στολών του στρατού του Hitler. Αλλά και πριν ανέβει στην εξουσία ο Hitler, ο Boss είχε αναλάβει με μορφή χορηγίας, γιατί το κόμμα δεν είχε ακόμα αρκετούς οικονομικούς πόρους, να φτιάξει τις στολές των παραστρατιωτικών ναζί δηλαδή των ταγμάτων εφόδου και των Ες Ες. (http://en.wikipedia.org/wiki/Hugo_Boss)

Ο φίλτατος Henry Ford ήταν μεγάλος και γνωστός αντισημιτιστής. Εκτός λοιπόν από την έμπρακτη οικονομική υποστήριξη που έδειξε στο κόμμα των ναζί, κατά τη διάρκεια του πολέμου έθεσε τα εργοστάσιά του στην υπηρεσία της ναζιστικής κυβέρνησης. Και βέβαια τα οφέλη που αποκόμισε ήταν τεράστια. (http://en.wikipedia.org/wiki/Henry_Ford)

Ο Fritz Thyssen, ιδρυτής της Thyssen Group, γνωστής στην Ελλάδα από την εξαγορά των ναυπηγείων Σκαραμαγκά, ήταν ακόμα ένας ένθερμος υποστηρικτής των ναζί καθώς ο ίδιος ήταν εθνικόφρονας. Έχοντας μια σημαντική θέση στην elite της κοινωνίας, και καθώς ήταν ο γίγαντας της βαριάς βιομηχανίας της χώρας, πριν ακόμα αναλάβει τη κυβέρνηση ο Hitler,  έδωσε στο κόμμα το 1923, 100.000 χρυσά μάρκα ($25,000) για να αποδειχθεί μεταπολεμικά πως η συνολική του εισφορά στο κόμμα ξεπέρασε τα 650.000 Reichsmarks. (http://en.wikipedia.org/wiki/Fritz_Thyssen)

Ακόμα ένα καμάρι της τότε διεθνούς πολιτικής σκηνής ήταν ο Prescott Bush. 
(http://www.guardian.co.uk/world/2004/sep/25/usa.secondworldwar)

Πρόκειται για την εμπλοκή του παππού του τέως προέδρου George Bush στην εταιρία Brown Bothers Harriman (BBH) ως συνεταίρου και στην Union Banking Corporation (UBC) ως διευθύνοντα συμβούλου. Έχει πλέον επιβεβαιωθεί πως και οι δύο εταιρίες ήταν των ναζί. (http://www.thehiddenevil.com/nazis.asp)

Μερικές ακόμα μεγάλες εταιρίες που προκαλούν σοκ εξαιτίας της επωνυμίας τους είναι:

General Motors, Kodak, DuPont and Shell Oil (http://www.ranknfile-ue.org/uen_nastybiz.html)

IG Farben: μια τεράστια γερμανική φαρμακοβιομηχανία που γέννησε τις Bayer, Hoechst, και BASF. (http://www4.dr-rath-foundation.org/PHARMACEUTICAL_BUSINESS/history_of_the_pharmaceutical_industry.htm)

Ο κατάλογος όμως δεν τελειώνει εδώ. Μερικές ακόμη διάσημες εταιρίες είναι οι: Morgan, Rockefeller, General Electric Company, Standard Oil, National City Bank, Chase and Manhattan banks, Kuhn, Loeb and Company.

Για όποιον έχει διάθεση να μάθει και ίσως να ανακαλύψει περισσότερα, οι πηγές του παγκόσμιου ιστού φαίνεται να είναι ανεξάντλητες.

Αυτό ήταν ένα ακόμα μικρό μάθημα ιστορίας που ελπίζω να ανοίξει το μυαλό μερικών αρτηριοσκληρωτικών, και να καταλάβουν για τι μούφες ιδεολογίες μιλάνε. Από την άλλη ελπίζω να βοηθήσει κάποιους άλλους να αποσαφηνίσουν και να διαχωρίσουν την έννοια της πολιτικής από τους "πολιτικούς".

Με μεγαλοστομία και έχοντας όρθιες και συντονισμένες τις κεραίες στις ανάγκες του λαού, εύκολα τον πλανεύεις. Άλλωστε η διαχείριση της μάζας ήταν κάτι για το οποίο ο ίδιος ο Hitler παινεύονταν.

Διαβάστε και μερικά αποφθέγματά του.

μια παιδική χαρά που λέγεται Ελλάδα

εκλογές 2012

απορίες

- Πως κύριε Τσιτουρίδη ανακαλύψατε και ομολογήσατε τώρα τη διαφθορά στο κόμμα και στη κυβέρνησή σας; Μήπως ήταν άγνωστη λέξη για εσάς και έτυχε να διαβάσετε το λεξικό κου Μπαμπινιώτη στις διακοπές σας;

- Κύριε Παπανδρέου (aka Γιωργάκη) λέγοντας πως θα δώσετε αυξήσεις στο ύψος του πληθωρισμού εννοείτε το 0,6% – 0,8%, έτσι δεν είναι; Δηλαδή η διαφορά από τις μηδενικές αυξήσεις που ανακοίνωσε ο κύριος Καραμανλής είναι 0,6% - 0,8% σωστά; Δηλαδή αν αφαιρέσουμε και το φόρο, η πραγματική αύξηση είναι γύρω στο 0,5%! Που σημαίνει πως ένας μισθωτός των €1.000 θα βάλει στη τσέπη του επιπλέον το ιλλιγιώδες ποσό των €5! Ειλικρινά πιο φθηνό ψηφοθήρα δεν έχω γνωρίσει! Αλλά μάλλον δεν έχετε και στενή επαφή με τη πραγματικότητα αν νομίζετε πως €5 μπορούν να ισοσκελίσουν τις εκροές που έχει να αντιμετωπίσει ο πολίτης.

- Κύριε Καραμανλή λέγοντας πως μας περιμένουν 2 δύσκολα χρόνια, προφανώς εννοείτε πως όχι μόνο δεν θα δούμε αυξήσεις αλλά θα μας ζητήσετε να σας δώσουμε και από πάνω. Δεδομένου όμως πως ο προϋπολογισμός της Ελλάδας είναι αρνητικός και λαμβάνοντας υπόψη πως σε συγκεκριμένο χρόνο πρέπει να καλύψετε τρέχουσες δημοσιοοικονομικές τρύπες, δεν μας είπατε πόσα χρήματα θα χρειαστείτε γι’αυτή τη διετία. Έχοντας υπόψη πως τα ετήσια έσοδα του κράτους είναι 40 δις και τα έξοδα 60 δις μπορεί να υπολογίσει κανείς πως ακόμα και αν φορολογούσατε 10.000.000 πολίτες, θα έπρεπε να πληρώσει ο καθένας €2.000. Κάνω κάπου λάθος ή κάτι δεν πάει καλά; (Κύριε Παπανδρέου, aka Γιωργάκη, ο παραπάνω συλλογισμός αναφέρεται και σε εσάς).

πράσινα άλογα

Μονόπρακτο

Διαβάζοντας τελευταία πολλά και διάφορα blogs με θέμα τη προεκλογική περίοδο καθώς και την εκλογή νέας κυβέρνησης, έχω την αίσθηση πως οι συγγραφείς τους έχουν σαν στόχο την δημιουργία εντυπώσεων χρησιμοποιώντας βαρύγδουπες και πολλές φορές κενές εκφράσεις και ύβρεις, λες και αυτοί οι άνθρωποι είναι φερέφωνα των κομμάτων ή κάποιων εκπροσώπων τους. Με έχουν κάνει να αισθανθώ αμηχανία, να τους διαβάσω δις και τρεις για να είμαι σίγουρος πως δεν μου ξέφυγε κάτι σημαντικό και δεν κρύβω πως με αρκετούς αγανάκτησα. Δεν μπόρεσα να καταλάβω τις προθέσεις της συμπεριφοράς και της έκφρασης του λόγου τους και κάποιες φορές μου πέρασε από το μυαλό πως λειτουργούν σαν συμπολιτευόμενοι ή αντιπολιτευόμενοι δημοσιογράφοι. Σε κάθε περίπτωση τους αντιμετώπισα με σκεπτικισμό.

Τελικά το μέσο που λέγεται Blog δίνει μια μορφή εξουσίας σε όλους μας. Η δυνατότητα να χρησιμοποιεί κανείς τη πένα του κατά βούληση είναι μεγάλη υπόθεση. Είναι αυτό ακριβώς που λέμε «Ελευθερία του λόγου» και αποκτάει ακόμα μεγαλύτερη σημαντικότητα όταν κατά βάθος ξέρεις πως στη χειρότερη περίπτωση θα σε διαβάσουν και 10 άνθρωποι. Η φωνή σου έχει ακουστεί. Τι γίνεται όμως όταν η χρήση αυτού του μέσου περιορίζεται σε ένα κενό λόγο; Πόσο επικίνδυνο είναι να σε παρασύρει το μέσο σε μια κραυγή επιθετικών προσδιορισμών που ουσιαστικά δεν λένε τίποτα πέρα από το να δημιουργήσουν μια αρνητική εντύπωση στο ακροατήριο περί του θέματος (επιθυμητό αποτέλεσμα) αλλά και για το πρόσωπό σου;

Από το Μάρτιο που άρχισα να ασχολούμαι με το Blogging (read/write) απόλαυσα πολλά ωραία κείμενα είτε συμφωνώντας είτε διαφωνώντας με τους συγγραφείς τους. Μετά όμως από 6 μήνες διαπιστώνω πως τελικά αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που κάποτε έγραψαν ένα κατ’ουσία ανούσιο αλλά ωραίο κείμενο ή ημερολόγιο, δεν είναι σε θέση ή δεν γνωρίζουν πως να εκφράσουν τις σκέψεις και τα επιχειρήματά τους – αν έχουν – πιάνοντας το θέμα της πολιτικής. Και όπως πολύ σωστά μου είπε σε ανύποπτο χρόνο η προσφιλής μου DiVa, η συστηματική ανάγνωση των κειμένων κάποιου προσώπου οδηγεί μοιραία στο να σχηματίσεις και να επιβεβαιώσεις την εικόνα που έχεις γι’αυτόν μειώνοντας παράλληλα τις πιθανότητες να κάνεις λάθος. Με λίγα λόγια είτε το θέλουμε είτε όχι, αργά ή γρήγορα ξεγυμνωνόμαστε!

Με λύπη μου λοιπόν διαπίστωσα πως είναι λίγοι αυτοί που έπεσαν στη παγίδα του θέματος που λέγεται «εκλογές» και δεν έκαναν σαρδάμ. Όπως είπα, δεν γνωρίζω και ούτε με ενδιαφέρει αν κίνητρό τους να ασχοληθούν ήταν το ενδιαφέρον για τα κοινά ή η δημιουργία εντυπώσεων. Ο κενός λόγος είναι κενός. Και το μάθημα που πήρα είναι πως δεν αξίζει να σπαταλώ το χρόνο μου διαβάζοντας αερολογίες. Προσωπικά όταν πηγαίνω στο περίπτερο να πάρω ένα περιοδικό, είτε ζητάω ένα συγκεκριμένο που ξέρω εκ των προτέρων τι περίπου θα διαβάσω, είτε τα ξεφυλλίζω προσπαθώντας να επιλέξω αυτό που θα μου προκαλέσει το ενδιαφέρον. Το ίδιο λοιπόν ισχύει και στα Blogs ακόμα και στο δικό μου. Είναι εύκολο να γράφεις σελίδες αραδιάζοντας ότι σου’ρθει στο κεφάλι. Είναι πολύ δύσκολο όμως να τις γεμίζεις και να λες κάτι που το κατανοεί κάθε νοήμονας άνθρωπος, άσχετα αν είναι παλιό, καινούργιο, ποίημα, ημερολόγιο, φαντασία κλπ.

Επειδή η παρουσία μου στο Blogging δεν έχει σαν στόχο να κάνω το χωροφύλακα ή το δάσκαλο, παίρνω δραστικά μέτρα για να προστατέψω τον εαυτό μου. Περιορίζω τις βόλτες μου και τις αναγνώσεις μου σε πρόσωπα που έχουν αποδείξει κατά τη γνώμη μου την αξία του λόγου τους. Για τους υπόλοιπους: ΔΓ/ΔΑ. Και για τους νέους: όλοι αξίζουμε μια ευκαιρία.

Ουφ... τα είπα.

Η άποψή μου για τη πολιτική του σήμερα είναι αρκετά θολή. Από τη μία τα γνωστά περί δικομματισμού και από την άλλη τα γνωστά περί ψήφου στους μικρούς. Προσωπικά δεν ξέρω τι είναι καλύτερο ούτε για μένα ούτε και για το τόπο. Σχετικά με τους μικρούς τα έχω πει στο προηγούμενο post και δεν έχω να προσθέσω κάτι παραπάνω πέρα απ’το ότι οι μικροί χρειάζονται στη βουλή για να λειτουργούν σαν ελεγκτικοί μηχανισμοί. Σχετικά με τους μεγάλους, πρόκειται θεωρητικά για έμπειρους πολιτικούς που λειτουργούν όμως με το καθεστώς μιας ανώνυμης εταιρίας. Εδώ ακριβώς χαλάει η συνταγή. Όταν προσπαθούν να με πλησιάσουν με επικοινωνιακά κόλπα που γνωρίζουν καλά οι εταιρίες marketing, όπως μια φωτογραφία ενός προσώπου σε μια αφίσα, ένα βαρύγδουπο σύνθημα τυπωμένο σε ένα πανό, με ένα διαφημιστικό σποτ που μπορεί να είναι αρνητική διαφήμιση του αντιπάλου, ένα δακρύβρεχτο σεναριάκι, ή ακόμα και κάτι που προσπαθεί να ξυπνήσει τη πληγωμένη εθνική μας περηφάνια, αρνούμαι. Πολύ απλά μουλαρώνω και αρνούμαι να ακούσω και να δω. Και το ίδιο ακριβώς ισχύει όταν πρόκειται για ένα συνεντευξιαζόμενο πολιτικό γιατί στην ουσία πρόκειται για μια interactive αφίσα που απλά σου δίνει τη δυνατότητα να αλλάξεις θέμα ή κανάλι. Ο λόγος του ασχέτως θέματος είναι κονσέρβα.

Και κάτι επίκαιρο: Αν δεν είχαν συμβεί τα τραγικά γεγονότα με τις φωτιές πόσοι υποψήφιοι σήμερα θα έσκουζαν για το περιβάλλον;

Για να κλείσω το θέμα που έπιασα θέλω να πω πως η δημοκρατία για την οποία μάχονται όλοι σαν ιδέα και πράξη έχει πεθάνει. Όχι για κανένα άλλο λόγο, απλώς δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστεί. Τα παραδείγματα είναι άπειρα με πιο χαρακτηριστικό αυτό των κοινωνικών και οικονομικών ανισοτήτων χωρίς ευκαιρίες. Δεν θεωρώ δημοκρατία τα panel με τους τηλεstar που όλοι έχουν άποψη επί παντός επιστητού. Δεν θεωρώ δημοκρατία την ανάληψη της υπεράσπισης των εθνικών συμφερόντων από δυο τρία διορισμένα κυβερνητικά στελέχη που πράττουν τα έργα τους με πλήρη συσκότιση και ανωνυμία άρα και χωρίς ευθύνη. Δεν θεωρώ δημοκρατία την ατιμωρησία αυτών που βλάπτουν τη κοινωνία με οποιοδήποτε τρόπο.

Η δημοκρατία είναι ένα παρωχημένο μοντέλο. Ένα μοντέλο που ναι μεν εφαρμόζεται στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη αλλά δεν εκφράζει τους κατοίκους του (παγκοσμιοποίηση γαρ). Έχω αφήσει αρκετές αιχμές μέχρι τώρα και κάποιοι σίγουρα θα έχετε τσιτωθεί. Μην ανησυχείτε όμως. Αυτό που υπονοώ και θα ξεκαθαρίσω αμέσως δεν έχει να κάνει με ακραίες καταστάσεις. Μιλάω για ένα μοντέλο διακυβέρνησης το οποίο, αν κάποιες χώρες καταφέρουν να επιβιώσουν και δουν τα πράγματα πιο καθαρά, αργά ή γρήγορα θα το επιλέξουν. Δημοψήφισμα κυρίες και κύριοι. Αυτή είναι η λέξη κλειδί. Το δημοψήφισμα είναι ένα μοντέλο που απαιτεί ώριμους και ενεργούς πολίτες. Πολίτες που έχουν άποψη, πρόταση και υπευθυνότητα. Είναι ένα μοντέλο που δεν αφήνει περιθώρια για λάθη και αερολογίες. Είναι ένα μοντέλο που δεν χωράει δικομματισμούς ούτε μικρούς και μεγάλους. Δημοψήφισμα για τη παιδεία και το βιβλίο ιστορίας, δημοψήφισμα για το όνομα των Σκοπίων, δημοψήφισμα για το ασφαλιστικό και για τα πάντα. Μήπως και αυτό δεν είναι ένα εργαλείο marketing; Η έρευνα αγοράς σαν επιστήμη στηρίζεται στις συνεντεύξεις και στα ερωτηματολόγια. Εδώ γιατί αποφεύγουμε να το εφαρμόσουμε; Κάθε πετυχημένη εταιρία στηρίζεται σε αυτή την επιστήμη. Ρωτάει τους καταναλωτές της τι θέλουν, πως, γιατί, πόσο και τους το δίνει. Δεν ξέρω γιατί φαίνεται τόσο απλουστευμένο αλλά ξέρω πως πρόκειται για κάτι που δεν αποκλείει αλλά ελαχιστοποιεί τα σφάλματα.

Είμαι βέβαιος πως δεν εκφράζω καμία σοφία και πως υπάρχει πλήθος ανθρώπων που τα έχουν σκεφτεί όλα αυτά πριν από μένα. Και αν απέρριψαν αυτή τη ιδέα το έκαναν για ένα και μόνο λόγο: Για να υπερασπιστούν τα συμφέροντα της εξουσίας τους.-

...29, θες κι άλλο ή σταματάς;

finos films

Καθώς 29 κομματικές παρατάξεις έχουν δηλώσει συμμετοχή στις βουλευτικές εκλογές και δεδομένου πως τα 24-25 απ’αυτά τα κόμματα είναι ήδη χαμένα, επιτρέψτε μου να εκφράσω τις παρακάτω απορίες:

Είναι καλή η πολυφωνία δε λέω, αλλά δεν έχω μάθει και τι πρεσβεύουν αυτοί οι άνθρωποι. Εσείς μήπως ξέρετε;

Αν, λέω αν υποθέσουμε πως αυτά τα 29 κόμματα έχουν ίσες δυνάμεις και αντιπαρατεθούν για τις 11.000.000 ψήφους (αν ψήφιζαν όλοι οι πολίτες ακόμα και τα μωρά), τότε θα έπαιρναν 345.000 ψήφους το καθένα. Μα καλά είμαστε σοβαροί; Γιατί με τα πραγματικά δεδομένα το εκλογικό σώμα ανέρχεται σε 9.850.000 από τους οποίους ψηφίζουν περί τους 7.500.000 και αν αφαιρέσουμε άλλες 150.000 άκυρα ή λευκά τι μένει; 7.350.000 ψήφοι που αν τις κατανείμουμε ισόποσα στα 29 υποψήφια κόμματα, αντιστοιχούν 250.000 ψήφοι στο καθένα! Δεν εξετάζω προγράμματα, ούτε δυναμικές, ούτε τίποτα. Λέω απλώς πως είναι πάρα πολλά για μια χώρα σαν τη δική μας. Δηλαδή σαν να λέμε πως ο κάθε ένας που νομίζει πως έχει κάτι να πει μαζεύει τους γνωστούς του (των γνωστών κλπ) και κατεβαίνει υποψήφιος.

1. Νέα Δημοκρατία (Ν.Δ.), (Κ. Καραμανλής)
2. Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα (ΠΑ.ΣΟ.Κ.), (Γ. Παπανδρέου)
3. Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος (ΚΚΕ), (Αλέκα Παπαρήγα)
4. Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς (Ι. Μπανιάς, Π. Μαντάς, Ηλ. Νικολόπουλος, Γ. Πάντζας, Ι. Χαριτόπουλος, Εμμ. Γλέζος, Ι. Θεωνάς, Παν. Κοσμάς, Ροδ. Ρινάλντι, Γ. Χαλκιάς, Αλ. Αλαβάνος)
5. Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός (ΛΑ.Ο.Σ.), (Γ. Καρατζαφέρης)
6. Δημοκρατική Αναγέννηση (Στέλ. Παπαθεμελής)
7. Αγωνιστικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας (Α.Σ.Κ.Ε.), (Εκτελεστική επιτροπή: Ν. Καργόπουλος, Ν. Λεοντόπουλος, Σήφ. Στενός)
8. Δημοκρατική Παγκόσμιος Ελλάς (Στ. Κρικέλης). Κατέρχεται μόνο στην Α' και Β' Αθηνών
9. Ελληνες Οικολόγοι (Δ. Βεργής)
10. Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο Β. (ΕΑΜ Β.), (Π. Τραϊανός)
11. Ενωση Κεντρώων (Β. Λεβέντης)
12. Ενωτική Αντικαπιταλιστική Αριστερά (ΕΝΑΝΤΙΑ), (Διοικούσα επιτροπή: Κ. Παπαδάκης, Δ. Θανασούλας, Κ. Πίττας, Δ. Σαραφιανός, Γ. Παυλόπουλος)
13. Ενωτικό Ριζοσπαστικό Δημοκρατικό Κίνημα, (Ι. Πρωτόπαππας). Κατέρχεται μόνο στον νομό Αιτωλοακαρνανίας
14. Ευρωπαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα (Π. Κρόκος)
15. Κόμμα Φιλελευθέρων (Εμμ. Καλλιγιάννης)
16. Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (Μαρξιστικό - Λενινιστικό), (Γρηγ. Κωνσταντόπουλος, Β. Σαμαράς, Ηλ. Καμαρέτσος)
17. Λευκό (Κ. Ντάλιος)
18. Μέτωπο Ριζοσπαστικής Αριστεράς - ΜΕ.Ρ.Α., (Δ. Δεσύλλας, Γ. Δημητρίου, Θ. Κουτσουμπός, Χ. Μπίστης)
19. Μαρξιστικό - Λενινιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (Μ-Λ ΚΚΕ), (Αντ. Παπαδόπουλος, Πετρ. Κουφοβασίλης)
20. Νέο Κόμμα Σωτηρίας Χριστιανική Δημοκρατία (Αλκ. Στοΐλης). Κατέρχεται μόνο στην Α' Αθηνών και στον νομό Δράμας
21. Νέος Φασισμός (Αθ. Δασκαλόπουλος)
22. Οικολόγοι Εναλλακτικοί (Μ. Δερτούζος)
23. Οικολόγοι Πράσινοι (Ιωάννα Κουτούλη, Αν. Κρομμύδας, Ι. Μαχαίρας, Σταμ. Μπουντούρης, Μ. Τρεμόπουλος, Ι. Χαραλαμπάκης)
24. Οραμα Τοπικά Κοινοβούλια (Δ. Κατσίμπρας)
25. Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ (ΟΑΚΚΕ), (Διοικούσα επιτροπή: Ηλ. Ζαφειρόπουλος, Ελένη Κωνσταντινοπούλου, Διον. Γουρνάς)
26. Οργή Λαού (Ο.ΛΑ.) με Δημοψηφίσματα - Αμεση Δημοκρατία (Γ. Κόκκας)
27. Περιφερειακή Αστική Ανάπτυξη (Π.Α.Α.), (Ν. Κολίτσης). Κατέρχεται μόνο στη Β' Αθηνών
28. Φιλελεύθερη Συμμαχία (Φ. Περλικός)
29. Φως - Αλήθεια - Δικαιοσύνη (Κ. Μελισσουργός).

πηγή: Ελευθεροτυπία

Πως να πιστέψω δηλαδή ότι αυτοί οι 29 κομματάρχες έχουν κάτι διαφορετικό να πουν; Υποτίθεται πως κάθε κόμμα έχει ένα καταστατικό το οποίο εκφράζει τη θέση του και την ιδεολογία του και πως έχει διαφορετική αντίληψη για τη διακυβέρνηση της χώρας. Κι εγώ πρέπει να δεχθώ πως το κόμμα Νο 12 διαφέρει από Νο 16, τα Να 18 και 19, πως άλλο είναι το 9, άλλο το 22 κι άλλο το 23.

Sorry αλλά δεν πείθομαι. Αντιθέτως σκέφτομαι και μάλιστα σοβαρά πως στη πλειοψηφία τους είναι ψώνια, που ψοφάνε για εξουσία, προβολή και δημοσιότητα.

Η πρώτη τάξη του Λυκείου ήταν η χρονιά που ένιωσα πως έπρεπε να συμμετέχω στα πολιτικά (και κομματικά) πράγματα του τόπου και η πρώτη εκδήλωση αυτής της ανάγκης ήταν η κατά φαντασία ίδρυση με τη παλιοπαρέα, μιας οργάνωσης, της ΟΔΑΚ. Τα αρχικά δεν σημαίνουν τίποτα απολύτως καθώς και πάλι η φαντασία μας, μας επέτρεπε να τα ερμηνεύουμε όπως μας βόλευε σε κάθε περίσταση. Η πρώτη πολιτική μας πράξη – και τελευταία - ήταν η κατάθεση στεφάνου στο Πολυτεχνείο. Η ίδρυση της ΟΔΑΚ ήταν και η αιτία για τη διαγραφή μου ως μέλος από το τοπικό γραφείο της Ν.Δ. Στη συνέχεια κάποιοι από τη παρέα γνώρισαν κάποιους που τους έβαλαν επικεφαλής της νεολαίας ενός νεοιδρυθέντος – επίσημα αυτή τη φορά - κόμματος με το όνομα ΠΑΚΗΔΙ που δεν θυμάμαι καν τι σημαίνει. Ήταν όμως σχετικό με αυτό που λέμε Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια. Μας πιάνουν λοιπόν και μας παρακαλάνε να πάμε στα γραφεία του κόμματος για τον αγιασμό και τα εγκαίνια, δήθεν να δείξουν πως έχουν κόσμο. Πλάκα στη πλάκα και με πολλά παρακάλια, αποφασίσαμε να πάμε με τον όρο όμως, πως δεν θα πούμε ούτε ονόματα ούτε θα υπογράψουμε χαρτιά. Ξέρετε τι έγινε τελικά; Ενώ είμαστε στα γραφεία εμφανίστηκε ο αρχηγός, ένας άντρας γύρω στα 45-50, νταβραντωμένος με τσιγκελωτό μουστάκι, σωστός κρεοπώλης όπου αφού μας τίμησε με τη χειραψία του έναν έναν και άρχισε ένα λογίδριο περί της ιδεολογίας του, κάναμε μεταβολή γιατί θυμηθήκαμε πως έχουμε μια δουλειά και όπου φύγει φύγει. Τελικά στα εγκαίνια δεν πρέπει να ήταν πάνω από 10 άνθρωποι! Φυσικά κανείς μας δεν ξανάκουσε γι’αυτό το κόμμα.

Θέλουμε λοιπόν πολυφωνία στη βουλή, θέλουμε να δείξουμε τη δυσαρέσκιά μας στους μεγάλους, αλλά μην λέμε έτσι αβίαστα "ρίχτε ψήφο στα μικρά κόμματα". Στη πλειοψηφία τους πρόκειται για ψώνια και παρλαπίπες. Άσε που η ψήφος που θα μετρηθεί υπερ τους μπορεί να μην ερμηνευθεί σωστά. Η προσωπική μας διαμαρτυρία έναντι των μεγάλων είναι πολύ εύκολο να καταμετρηθεί σαν έγκριση και εμπιστοσύνη προς τον κάθε τυχάρπαστο. Και τότε αλοίμονό μας. θα πάρει αέρα ο κ@λος και ποιος τους πιάνει...

Γι’αυτό λοιπόν λίγη προσοχή είναι απαραίτητη. Αν επιτρέπεται να χαρακτηρίσω κάποιους σοβαρούς και όχι Μαυρογιαλούρους, αυτοί δεν υπερβαίνουν τους 5-6. Άκου 29!

rapishare link

Προεκλογικά ατοπήματα

Σήμερα έλαβα ένα email στην επαγγελματική μου ηλεκτρονική διεύθυνση που με καλούσε να επισκεφτώ το Blog ενός υποψήφιου πολιτικού δήθεν για να πάρω μέρος σε μια ψηφοφορία περί δημοκρατίας και δημοψηφισμάτων. Και πράγματι το επισκέφτηκα χωρίς να λάβω μέρος στη ψηφοφορία απλά και μόνο για να δω ποιος είναι αυτός ο υποψήφιος.

Δεν θα αναφέρω τη ταυτότητά του γιατί δεν έχω καμία πρόθεση να τον βοηθήσω έστω και έμμεσα στην αυτοδιαφήμισή του, θα θέσω όμως μερικά ερωτήματα προς συζήτηση:

- Πως μπορεί να του έγινε γνωστή η επαγγελματική ηλεκτρονική μου διεύθυνση ενώ εγώ μπορώ να δηλώσω κατηγορηματικά πως ουδεμία σχέση έχω με αυτόν, το κόμμα του και το συνάφι της πολιτικής γενικότερα; Η μόνη απάντηση που μπορώ να δώσω είναι πως τα στοιχεία μου του γνωστοποιήθηκαν από τρίτο πρόσωπο εν αγνοία μου και πιθανότατα με αμοιβή όπου αν ισχύει κάτι τέτοιο μιλάμε για εμπορία προσωπικών πληροφοριών που σημαίνει ότι εμπλέκονται και άλλα πρόσωπα. Κάτι σαν εταιρία μήπως;

- Προφανώς ο κύριος αυτός δεν έχει καμία γνώση περί του όρου spam ή τον αγνοεί εσκεμμένα. Δεν βλέπει όμως πως ο λογαριασμός του Yahoo που χρησιμοποιεί επισυνάπτει στο μήνυμά του διαφημιστικό antispam; Από αυτό και μόνο συμπεραίνω πως αγνοεί εσκεμμένα τον όρο αυτόν.

- Πόσο επιτρεπτό είναι για ένα υποψήφιο βουλευτή να παραβαίνει τη (Ευρωπαϊκή) νομοθεσία περί spam email, διατήρηση και χρήση προσωπικών στοιχείων σε βάση δεδομένων και γενικότερα περί πολιτικής προσωπικών δεδομένων; Υποθέτω πως όσο επιτρεπτό είναι για τον καθένα μας. Ή μήπως όχι;

Προσωπικά αμφιβάλλω πολύ για τον αν η συγκεκριμένη τακτική που επιλέγει ειδικά ένας νεοφερμένος πολιτικός που απευθύνεται σε ανθρώπους με σύγχρονες αντιλήψεις και πνεύμα (περί τεχνολογίας) είναι δυνατόν να βοηθήσει τη προβολή του. Αλλά θα μου πείτε πως υπάρχει κι η αρνητική διαφήμιση... Πάντως οι γενικότεροι κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς ισχύουν και στο web. Είναι σαν κάποιος να χτυπήσει τη πόρτα του σπιτιού σου, να μπει μέσα, να κάτσει στη πολυθρόνα σου και να σου ζητάει να γνωριστείτε!

Το 1995 εργαζόμουν σαν υπεύθυνος μηχανογράφησης σε πολυεθνική εταιρία έρευνας αγοράς και ήμουν αυτός που πρότεινε στη διοίκηση την ανάπτυξη ενός συστήματος το οποίο μέσω ηλεκτρονικής αλλαηλογραφίας θα επέτρεπε τη πραγματοποίηση on line ερευνών. Τότε βέβαια είχαμε μαύρα μεσάνυχτα περί spam, προσωπικών δεδομένων κλπ και έτσι αφού έγινε δεκτή η πρόταση ανέπτυξα ένα σύστημα το οποίο με την ανάγνωση του μηνύματος ενεργοποιούσε και εκτελούσε το συνημμένο αρχείο (κάτι σαν trojan horse) το οποίο αφού παρουσίαζε διάφορες ερωτήσεις και συνέλλεγε τις απαντήσεις απέστελνε στη βάση μας τα δεδομένα. Σας πληροφορώ λοιπόν πως ακόμα και σε αυτή τη πρωτόγονη εποχή βρέθηκαν άνθρωποι πιο διαβασμένοι από εμάς οι οποίοι διεκδίκησαν – ευτυχώς με ήπιο τρόπο – τα δικαιώματά τους με αποτέλεσμα το project να τιναχθεί στον αέρα.

Για να κλείσω το συγκεκριμένο άρθρο, θα αναφέρω πως μετά από γραπτή διαμαρτυρία μου προς τον εισβολέα της ηλεκτρονικής μου αλληλογραφίας, μου απάντησε διαβεβαιώνοντάς με πως τα προσωπικά μου στοιχεία έχουν ήδη διαγραφεί από το αρχείο του αφού με χαρακτήρισε διεκδικητικό και επικριτικό. Υποθέτω πως εγώ τώρα πρέπει να επαναπαυθώ στο λόγο του και να ελπίζω πως τα στοιχεία μου δεν θα διαβιβαστούν με οποιοδήποτε τρόπο σε άλλη βάση δεδομένων.

Το άλλο με το Τοτό το ξέρετε;

Αποφασισμένος Ψηφοφόρος

από τους θησαυρούς του email

Δεν με πείθετε κύριοι...

Έχω αγανακτήσει πια με τις μπουρδολογίες που ακούω από τους πάσης φύσεως πολιτικάντηδες εν’όψη προεκλογικής περιόδου και όχι μόνο. Είναι εκπληκτικό το πόσο άνετα αμολάνε αυτές τις αοριστολογίες και πόσο περήφανοι νιώθουν όταν ο λόγος τους λόγω έντασης υποσκιάζει το λόγο του αντιπάλου τους. Είναι εκπληκτικό επίσης πως υπάρχει κοινό που χειροκροτεί αυτό το κενό χωρίς περιεχόμενο λόγο. Αυτό το κοινό αν δεν έχει κάποιο ουσιαστικό λόγο, βλέπε έννομο ή άνομο συμφέρον για τον οποίο επικροτεί, με βάζει σε σκέψεις και ούτε λίγο ούτε πολύ με κάνει να πιστεύω πως ή δεν έχει καμία σημασία το τι ακούει – ίσως και να μην ακούει, ή πρόκειται για κοινό με... κενό.

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης υποτίθεται πως είναι ο μέγας αντίπαλος και ελεγκτής της κυβέρνησης και κατά τη λογική αυτή του ταιριάζει κι ένας λόγος ευθύς, οξύς, μεστός που να του προσδίδει σεβασμό. Αντιθέτως όμως η χθεσινή ομιλία του Γ. Παπανδρέου βασίστηκε σε συνθήματα. Και μάλιστα σε συνθήματα εμπνευσμένα από την ίδια του την οικογένεια. «Η δημοκρατία θα νικήσει», όπως θα έλεγε και ο Γεώργιος Παπανδρέου. Και «ο λαός θα είναι στην εξουσία», όπως έλεγε και ο Ανδρέας Παπανδρέου. Καλό έ; Είπε κι άλλα παρόμοια τα οποία μπορεί κανείς να διαβάσει στη προσωπική του ιστοσελίδα.

Είναι επίσης αποδεδειγμένο πως η προσπάθεια προβολής του κάθε πολιτικάντη βασίζεται αποκλειστικά και μόνο σε μια τακτική αρνητικής διαφήμισης του αντιπάλου του. Δεν μου αρκεί κύριε πρωθυπουργέ, κύριε Παπανδρέου, κύριε βουλευτή να μου τονίζεις την απραξία του άλλου. Δεν σου αρμόζει να προσπαθείς να χτίσεις την εικόνα σου από τα γκρεμισμένα κομμάτια του άλλου. Δεν είναι αυτό η πράξη ευθύνης που έχω ανάγκη να δω για να με πείσεις. Δεν έχω ακούσει κανέναν να αναλύει με ακρίβεια επιχειρηματολογώντας το πρόγραμμά του, και να δεσμεύεται γι’αυτό. Και όταν λέω δέσμευση, φυσικά και δεν εννοώ την εκφορά της λέξης ‘δεσμεύομαι’ όπως είθισται. Αντιθέτως απαιτώ να μου πει με ποιο τρόπο δεσμεύεται και ποιες θα είναι οι συνέπειες. Αν αποτύχει στο έργο για το οποίο δεσμεύτηκε, τι τον κάνει να πιστεύει πως είναι άξιος επανεκλογής; Έχει ακούσει ποτέ κανείς κανέναν πολιτικάντη να απολογείται για τις αποτυχίες του; Όχι βέβαια γιατί δεν τις παραδέχεται. Και όταν εκθέτει ακόμα και τη χώρα, η λέξη ασυλία προσφέρεται για αποποίηση κάθε ευθύνης!

Η δημοκρατία όσο κι αν θεωρείται το καλύτερο, το πιο δίκαιο, το πιο φιλελεύθερο πολιτικό σύστημα, με το τρόπο που εφαρμόζεται δίνει άλλοθι στους κάθε λογής μπερμπάντηδες της πολιτικής ζωής. Μπορεί να περηφανευόμαστε για το ότι γεννηθήκαμε στο τόπο που γέννησε τη δημοκρατία αλλά αυτή καμία σχέση δεν έχει με τη προκάτοχό της 2000 χρόνια πριν. Τότε δεν υπήρχε η έννοια της ατιμωρησίας. Ακόμα και οι μεγαλύτεροι σοφοί/νομοθέτες/κυβερνήτες που έπεφταν σε ατόπημα ήταν υπόλογοι στο λαό ο οποίος αποφάσιζε και για το μέλλον τους.

Αλλά ακόμα και το σύστημα επιλογής και εκλογής των υποψηφίων μπάζει νερά. Δεν μπορώ να καταλάβω τη λογική σύνθεσης μιας λίστας υποψηφίων. Ακόμα κι αν υποθέσω –που δυσκολεύομαι- πως δεν υπάρχουν εσωκομματικά συμφέροντα και δεδομένου πως ο βουλευτής είναι ο άμεσος εκπρόσωπος του λόγου του λαού, πως εσείς κύριοι τον αγνοείτε και βάζετε τα δικά σας φερέφωνα στη λίστα;

Από την άλλη βέβαια φαίνεται αυτό το σύστημα να εξυπηρετεί και εσάς τους ίδιους. Εσάς που δεν έχετε την ικανότητα να μιλήσετε. Άραγε πόσοι υποψήφιοι θα δέχονταν να περάσουν από προσωπική συνέντευξη από το λαό; Και λέγοντας συνέντευξη φυσικά δεν εννοώ τον εξαπολυσμό ενός λογυδρίου αλλά τα κότσια και την αντοχή να αντιμετωπίσεις ζωντανά μια ομάδα ανθρώπων και τα προβλήματά τους όσες φορές χρειαστεί. Ζόρικο ε; Γι’αυτό δεν έγινα πολιτικός.Γιατί δεν το αντέχω. Μου φτάνουν οι συνεντεύξεις που περνάω στη δική μου επαγγελματική ζωή.

Αλλά κι εσύ αγαπητέ εκλογέα, έχεις πολύ μεγάλη ευθύνη για τις επιλογές σου στο χρώμα και στα πρόσωπα. Γιατί αγαπητέ εκλογέα είσαι κολλημένος σε μια αναχρονιστική εποχή όπου οι ντουντούκες, τα φέιγ βολάν, τα πανό και τα μπαλκόνια έδιναν νόημα και χρώμα στη ζωή σου. Δεν μιλάμε για ποδόσφαιρο ρε γαμώτο. Μιλάμε για τη ζωή μας και για τα παιδιά μας.

Δεν με πείθετε κύριοι.