Κι αν σου κάτσει;

Είναι βέβαιο πως όλοι όσοι έχουν αυτοκίνητο, το έχουν βρει κάποια, έστω και μία μοναδική φορά, χτυπημένο στο σημείο που το είχαν σταθμεύσει. Μπορεί να ήταν ένα ξύσιμο στο προφυλακτήρα, μια γρατζουνιά στη πόρτα, ένας σπασμένος καθρέφτης, οτιδήποτε τέλος πάντων.

Αυτό που λίγοι έχουν βρει, είναι ένα σημείωμα με ένα τηλέφωνο για να επικοινωνήσουν με τον υπαίτιο. Και πάλι καλά βέβαια, γιατί σε αυτή τη περίπτωση, ο υπαίτιος έχει ήδη δείξει μια καλή διάθεση και κατά πάσα πιθανότητα το συμβάν θα έχει ένα αίσιο τέλος.

Εγώ πάλι δεν ήμουν τόσο τυχερός. Στο παρελθόν έχω βρει τουλάχιστον δύο φορές σημειώματα με τηλέφωνα όπου πράγματι τα πάντα τακτοποιήθηκαν χωρίς προβλήματα. Αυτή τη φορά όμως υπήρχε μια ιδιαιτερότητα. Το σημείωμα ανέφερε το τηλέφωνο ενός "μάρτυρα" του συμβάντος. Και λέω συμβάν γιατί η ζημιά ήταν αρκετά μεγάλη. Έξυσε όλη τη πλευρά του αυτοκινήτου, έσπασε το καθρέφτη, μέχρι το τάσι μιας ρόδας! Και ναι μεν ο μάρτυρας είχε τη διάθεση να με ενημερώσει για τον αριθμό κυκλοφορίας του υπαίτιου, έλα όμως που ο αριθμός κυκλοφορίας δεν ήταν ελληνικός!

Αν δεν έχετε λοιπόν μικτή ασφάλεια που ίσως να σας καλύψει σε ένα τέτοιο περιστατικό ακολουθείστε τις οδηγίες:

1. Ως γνωστό η εγκατάλειψη θεωρείται ποινικό αδίκημα κατά τον ΚΟΚ, άσχετα αν μιλάμε για σταθμευμένο αυτοκίνητο.

2. Τραβήξτε φωτογραφίες. Ειδοποιήστε την άμεση δράση προκειμένου να καταγραφεί το περιστατικό. Στην μικρή έως ανύπαρκτη πιθανότητα που θα έρθει, με την καταγραφή του περιστατικού θα έχετε αυτομάτως και μάρτυρες της ζημιάς του αυτοκινήτου. Αν δεν έρθει απλώς πηγαίνετε στο επόμενο βήμα.

3. Ειδοποιήστε την ασφάλειά σας και καταθέστε αρνητική δήλωση για να προστατευτείτε από τον πονηρό που μπορεί να χρησιμοποιήσει τη ζημιά σας εναντίον σας!

4. Καταθέστε μηνυτήρια αναφορά στη τροχαία. Με το τρόπο αυτό αν τύχει ποτέ να ελέγξουν για οποιοδήποτε λόγο το αυτοκίνητο που σας χτύπησε, θα διαπιστώσουν πως υπάρχει ανοιχτός φάκελος εναντίον του.

Από εδώ και πέρα ξεκινάνε κάποιες διαδικασίες στις οποίες δεν έχετε κανένα απολύτως έλεγχο.

Επειδή πρόκειται όπως είπα για ξένο αυτοκίνητο, η τροχαία θα δώσει σήμα στην Interpol η οποία θα προσπαθήσει να κάνει ταυτοποίηση των στοιχείων του ιδιοκτήτη βάση του αριθμού κυκλοφορίας και της εθνικότητας, και στη συνέχεια θα διαβιβάσει τα στοιχεία στο τοπικό γραφείο διεθνών ασφαλειών το οποίο θα έρθει σε συνεννόηση και προφανώς σε διακανονισμό με την δική σας ασφαλιστική εταιρεία. Στη συνέχεια υποβάλλεται αυτεπάγγελτη δίωξη περί εγκατάλειψης και ακολουθείται η διαδικασία που ισχύει σε όλες τις φυσιολογικές περιπτώσεις.

Isn't clear enough? Έχετε δίκιο. Μπορεί να ακούγεται απλό αλλά πιστέψτε με δεν είναι. Ο χρόνος που πρέπει δαπανήσετε για όλα τα παραπάνω έχει μεγαλύτερη αξία από τη ζημιά σας. Αφήστε το άγχος, την πίεση, τους αρμόδιους υπαλλήλους που θα πρέπει εσείς να επιμορφώσετε κ.α.

Εγώ πάντως έφτασα μέχρι το σημείο 3. Ακόμα δεν έχω αποφασίσει αν θα πάω στο 4. Εσείς τι λέτε;

Παρά τρίχα...

Τι μπορεί να πάθει ένας 25χρονος  Σάββατο βράδι, όταν έχει πιει τις κάλτσες του και οδηγεί ένα 106 rally σε δρόμο γειτονιάς του κέντρου της Αθήνας που μετά βίας χωράει να περάσει ένα μικρό φορτηγό;

Α) Παίρνει μαζί του 2 παρκαρισμένα μηχανάκια

Β) Παίρνει μαζί του 3 παρκαρισμένα αυτοκίνητα

Γ) Παίρνει μαζί του ένα κάδο απορριμάτων

Δ) Ντελαπάρει

Η σωστή απάντηση είναι όλα τα παραπάνω! Αφού έπαιξε λίγο σαν μπίλια του φλίπερ χτυπώντας αριστερά δεξιά ότι υπήρχε δίπλα του, το αυτοκινητάκι του πήρε την απόφαση να σταματήσει να κοπανιέται βλέποντας πως ο οδηγός του δεν είχε την πρόθεση να το κάνει από μόνος του. Το αποτέλεσμα ήταν να γυρίσει στο πλάι και να συρθεί μερικά μέτρα ακόμα από τη πλευρά του οδηγού.

Ο οδηγός; Όχι δεν έπαθε τίποτα! Και όταν οι περαστικοί και οι περίεργοι έσπρωξαν το αυτοκίνητο ώστε να γυρίσει στη θέση του και να μπορέσει να βγει ο οδηγός έξω, εκείνος έκλαιγε και χτυπιόνταν για το κακό που βρήκε το αμαξάκι του. Του αναγνωρίζω βέβαια σαν ελαφρυντικό το ότι καμία επαφή δεν είχε με τη πραγματικότητα. Άλλωστε τα βήματά του ήταν σαν χορογραφία των Μπολσόι!

Σαφώς και δεν ήταν σε θέση να αντιληφθεί ότι αν για παράδειγμα είχε ανοιχτό το παράθυρό του μπορεί να είχε αποκεφαλιστεί ή ακρωτηριαστεί. Σαφώς και δεν ήταν σε θέση καταλάβει πόσο τυχερός ήταν που δεν βρέθηκε άνθρωπος στο δρόμο του. Ένας ηλικιωμένος πόσο γρήγορα θα μπορούσε να αντιδράσει; Μια μητέρα με το παιδί της;

Σκεφτείτε πως ένα από τα αυτοκίνητα που χτύπησε ήταν σχολικό το οποίο ήταν παρκαρισμένο έξω από παιδικό σταθμό. Σκεφτείτε τώρα να ήταν πρωί την ώρα που το σχολικό ξεφορτώνει τα πιτσιρίκια...

Και δεν φτάνει αυτό, κάποιοι περίοικοι τον έβαλαν να πιει νερό για να προλάβει να ξενερώσει πριν έρθει η τροχαία, μην το συλλάβουν το καϋμένο το παιδί...

Μα είμαστε σοβαροί τώρα;

 * Η φωτογραφία είναι από το www.modified-cars.info. Δυστυχώς δεν είχα ούτε κινητό μαζί μου για φωτορεπορτάζ.

Τα πρόβατα, το μαντρί και οι κακοί λύκοι

Κάθε καλοκαίρι αγανακτώ με τους ανεγκέφαλους οδηγούς και τους άσχετους με το αντικείμενο διαχειριστές της κυκλοφορίας στις εθνικές οδούς. Το πρόβλημα βέβαια δεν περιορίζεται μόνο σ’αυτές αλλά ρε γαμώτο όταν περιμένεις ένα σαββατοκύριακο να πας να κάνεις ένα μπάνιο στο Λουτράκι που είναι μια ώρα δρόμος και το κάνεις σε δυόμισι, αγανακτείς ή δεν αγανακτείς;

Ακούω διάφορους να μου λένε ότι ναι μεν φτιάξανε το δρόμο με 3 διαζώματα σε όλο το μήκος του, ακόμα στα τούνελ, αλλά δεν είναι αρκετά! Ε λοιπόν, και 13 διαζώματα να έφτιαχναν πάλι δεν θα ήταν αρκετά για όλους τους ανεγκέφαλους οδηγούς.

Ο πρόσφατα αναθεωρημένος ΚΟΚ υποτίθεται ότι ρίχνει βάρος στην ασφάλεια έστω και μέσω εισπρακτικών μέτρων. Ζώνες, κράνη, παραβίαση STOP και κόκκινου σηματοδότη, αλλά πουθενά δεν γίνεται λόγος για τη οδηγική μας παιδεία και συμπεριφορά.

Έχουν γραφτεί πολλά και από άλλους bloggers για το θέμα, αλλά πιστεύω πως όσα περισσότερα λέγονται και γράφονται τόσο πιο πιθανό είναι να φτάσουν στα αυτιά και στα μάτια των ιθυνόντων για το χάλι αυτό και ίσως κάτι να παρεισφρύσει στον όποιου μεγέθους εγκέφαλο έχουν και μείνει εκεί.

Αυτό το ρημάδι το ελικόπτερο της αστυνομίας που τριγυρίζει πάνω από τα κεφάλια μας όποτε γίνεται αυτός ο χαμός για να αναφέρει τη κίνηση στο κέντρο, δεν μπορεί να δει όλους αυτούς τους έξυπνους – σιγά μη περιμένω – που έχουν πιάσει τη ΛΕΑ (λωρίδα έκτακτης ανάγκης) και οδηγούν λες και είναι στο χωράφι τους και να τους αναφέρει στο επόμενο μπλόκο της τροχαίας; Και μη πει κανείς τι να κάνει η τροχαία! Ναι να τους σταματήσει όλους. Να μπλοκάρει τη ΛΕΑ αφού έτσι κι αλλιώς άχρηστη είναι. Γιατί δηλαδή οι υπόλοιποι πρέπει να τους σεβαστούμε και να τους παραχωρήσουμε χώρο στην είσοδο του τούνελ που σχεδόν εξαφανίζεται η ΛΕΑ; Αυτοί γιατί δεν σέβονται τους υπόλοιπους οδηγούς που θα αναγκαστούν να σταματήσουν, να στριμωχτούν και ίσως να κινδυνέψουν; Το πυροσβεστικό όχημα, το ασθενοφόρο, ο οδηγός που βρίσκεται πράγματι σε ανάγκη από που θα περάσει;

Αυτή η ηλεκτρονική επιγραφή που βρίσκεται ακριβώς πριν τη είσοδο κάθε τούνελ και που λέει ‘Μην οδηγείτε στη ΛΕΑ’ τι ακριβώς εξυπηρετεί; Έχουν τοποθετήσει φορτηγάκια με ηλεκτρονικούς πίνακες στη καρότσα με το παραπάνω μήνυμα στο σημείο ακριβώς που έχει εξαφανιστεί η ΛΕΑ. Μπράβο, πανέξυπνο!

Οι ηλεκτρονικοί πίνακες που συναντάει κανείς στην Ε.Ο. π.χ. στη κακιά σκάλα οι οποίοι είναι τεράστιοι, ευανάγνωστοι και αναγράφουν ‘Αυξημένη κυκλοφορία’ επίσης δεν έχω καταλάβει τι ρόλο παίζουν. Μάλλον με τα νεύρα μας παίζουν. Όταν είσαι ήδη μποτιλιαρισμένος, κοιτάς μπροστά και όσο βλέπει το μάτι σου δεν κουνιέται τίποτα και έχεις από πάνω σου αυτή την ηλίθια ειδοποίηση, τι ακριβώς πρέπει να σκεφτείς; Ή ότι είσαι ηλίθιος που ξεκίνησες ή ότι κάποιος σε κοροϊδεύει. Γιατί δεν χρειάζεται να είσαι Αϊνστάιν για να σκεφτείς ότι αυτή η ενημέρωση θα έπρεπε να γίνεται πριν καν μπεις στην Ε.Ο. ώστε να έχεις και περιθώριο επιστροφής.

Τώρα γι’αυτούς που οδηγούν λες και είναι στα συγκρουόμενα τι να πω; Σφήνα από δεξιά από αριστερά, προσκόλληση στον προπορευόμενο και άναμμα του φλας – κάνε στην άκρη ρε, δε βλέπεις τι αμάξι έχω; Αλλά ούτε κι αυτούς τους βλέπει το ρημαδοελικόπτερο.

Δεν ξέρω τι γίνεται. Η κατάσταση είναι απελπιστική. Καθόμαστε και μιλάμε για διπλώματα μαϊμούδες, για υπέρογκα πρόστιμα, για το αλκοόλ, για την ασφάλεια γενικότερα, αλλά κανείς δεν μιλάει για την έλλειψη κοινωνικής παιδείας. Όταν κάποιος επιλέγει να γίνει μέρος ενός συνόλου δεν είναι αυτονόητο πως πρέπει να ασπαστεί και να υιοθετήσει τους κανόνες επιβίωσης και αρμονίας που διέπουν αυτό το σύνολο; Ο τρόπος οδήγησης δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα ενδεικτικό στοιχείο για τη παιδεία του ανθρώπου. Είναι βέβαιο πως η συμπεριφορά του δεν μπορεί να είναι διαφορετική στο δρόμο απ’ότι είναι στη δουλειά του, στο σπίτι του και στις συναναστροφές του. Και όλα αυτά δεν με αφορούν στο ελάχιστο εφ’όσον η συμπεριφορά του δεν ξεπερνά τα όρια και αρχίζει να επικαλύπτει τα δικά μου. Αλλά μέχρι εκεί. Μετά απαιτώ να κάνει πίσω και να σεβαστεί τη δική μου ύπαρξη. Κάποιοι θα το κάνουν και κάποιοι όχι. Και στο σημείο αυτό αρχίζει η όποια προστριβή με την όποια κατάληξη για να φτάσει κανείς να αναρωτηθεί γιατί φτάσαμε εδώ; Δεν μπορούσαμε να το αποφύγουμε;