Ντροπή σας!

4,5 δις ευρω έχουν ήδη συγκεντρωθεί ως βοήθεια για την ανοικοδόμηση της Γάζας εκ των οποίων 900 εκ. είναι προσφορά των Η.Π.Α. και περίπου 4 εκ. της Ελλάδας. Η ελληνίδα υπουργός εξωτερικών βγήκε όλο καμάρι να το αναγγείλει δημοσίως και να εισπράξει και τα συγχαρητήρια του Αραβικού συνδέσμου. Η Κοντολίζα Χίλαρι πιέζει όλες τις χώρες να συνεισφερουν κι άλλα διότι λέει, είναι καθήκον και υποχρέωσή μας να βοηθήσουμε στην ανοικοδόμηση αλλά και στην ίδρυση του κράτους της Παλαιστίνης.

- Μήπως κάποιος μπορεί να μας πει πόσα χρήματα δαπανήθηκαν για τη καταστροφή της Γάζας; Πόσα χρήματα ξοδεύτηκαν σε οπλισμό εκ μέρους και των δύο λαών; Πόσα χρήματα κόστισαν οι νεκροί και οι τραυματίες; Πόσα χρήματα θα κοστίσει η "ανοικοδόμηση" των ανθρώπων και της κοινωνίας της Γάζας;

Άραγε μήπως τώρα που ξοδεύτηκαν όσα ήταν να ξοδευτούν με αφορμή αυτόν τον πόλεμο ή μάλλον αυτή τη ντροπή, ψάχνουνε να βρούνε νέους τρόπους να διακινήσουν ή να ξεπλύνουν χρήμα αφού όσα όπλα μπόρεσαν να πουλήσουν με αυτή την αφορμή τα πούλησαν.

- Πόσο θράσος χρειάζεται και πως μπορεί κανείς να το αξιολογήσει βάση μιας κλίμακας - έστω φανταστικής - για να βγαίνει δημοσίως να καταγγέλει πεπραγμένα όντας ο ηθικός τους αυτουργός; Γιατί όταν αφήνεις να συμβεί το κακό γυρίζοντας το κεφάλι σου αλλού είσαι συνένοχος. Γιατί τι άλλο πέρα από θράσος μπορεί να είναι αυτή η "πρωτοβουλία" για την ανακούφιση ενός λαού όταν τη στιγμή που σε χρειαζόνταν απλά δεν καταλάβαινες τη γλώσσα του; Και πόσο ακόμα θράσος χρειάζεται να έχεις για να "μαλώνεις" το κακό παιδί που τα έκανε όλα αυτά όταν την ώρα της σκανταλιάς του γύρισες το κεφάλι αλλού σαν άλλος Πόντιος Πιλάτος;

Να βράσω και σας και τη διπλωματία σας! Ξετσίπωτοι!

Παιδιά ξυπνήστε!

Μην αφήνετε τους Ιζνογκούντ να καπηλεύονται τα όνειρά σας. Μην ακούτε τις φανφάρες που εξαπολύουν χωρίς αιδώ και κόπο οι κάθε λογής τυχάρπαστοι. Μην αφήνετε να σας χρησιμοποιήσουν ως μέσα αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης.  Μην ακούτε βαρύγδουπες δηλώσεις "αν ήμουνα εγω... εγω θα κανω..." και άλλες καραμέλες.

Δεν είναι εξέγερση αυτό το πράγμα. Και ούτε πρέπει να γίνει. Δημοσιοποίηση των προβλημάτων σας είναι. Υψώστε τη φωνή σας και φωνάξτε σε όλους μας. Να είστε όμως σαφείς και σοβαροί, γιατί μόνο τότε θα επιβάλετε σαν ανάγκη τον διάλογο, ως μέσο πλέον επικοινωνίας και ανταλλαγής απόψεων.  Προσέξτε λοιπόν, μην σας παρασύρουν οι κάθε λογής σκοπιμότητες και απομακρυνθείτε από το στόχο σας.

ΥΓ: Αλήθεια, ποια είναι τα θέματα που σας απασχολούν και ποιες οι προτάσεις σας;

εις το πυρ το εξώτερον...

Βράδι παραμονή Πρωτομαγιάς έτυχε να βρίσκομαι στο διπλανό κτίριο από το αυτό που στέγαζε το μπαρ που πήρε φωτιά.

Χρόνια τώρα οι κάτοικοι διαμαρτύρονται για την απομάκρυνση της επιχείρησης από τη γειτονιά τους. Αιτίες; η ηχορύπανση, οι φασαρίες και φυσικά οι κίνδυνοι που εγκυμονεί μια επιχείρηση που λειτουργεί χωρίς άδεια.

Η πυροσβεστική ήρθε αρκετά γρήγορα. Δύο ελαφρά και δύο βαριά οχήματα, τουλάχιστον 15 άτομα προσωπικό, 5 αυτοκίνητα της αστυνομίας και τουλάχιστον 5 μοτοσικλέτες της ομάδας Ζ. Μέχρι να έρθουν όμως, οι κάτοικοι ήταν αυτοί που προσπάθησαν να κατασβέσουν ή τέλος πάντων να περιορίσουν τη φωτιά. Από τα μπαλκόνια τους έριχναν νερό με τα λάστιχα ποτίσματος προσπαθώντας να περιορίσουν την εξάπλωσή της, με όποιο κίνδυνο αυτό συνεπάγεται. Γιατί η απότομη αλλαγή της θερμοκρασίας ναι μεν μπορεί να περιορίσει μια φωτιά, μπορεί όμως και να την 'αγριέψει' κάνοντας τη να εκτονωθεί μαζί με δομικά υλικά προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Και σαν να μην έφταναν αυτά, όλοι να φοβούνται το φυσικό αέριο το οποίο τροφοδοτεί όλη τη περιοχή.

Στη φωτογραφία αυτή φαίνεται ξεκάθαρα πω η πρόσοψη του μπαρ είναι επενδεδυμένη με διακοσμητικό υλικό το οποίο μοιάζει με πέτρα. Πίσω όμως από αυτό διακρίνεται πως δεν υπάρχει τοίχος παρά μόνο μια σιδεριά η οποία συγκρατεί ένα άκρως εύφλεκτο ηχομονωτικό υλικό, τον υαλοβάμβακα.

Επειδή λοιπόν μπορεί να θεωρηθεί ότι προτρέχω μιλώντας για λειτουργία χωρίς άδεια θέτω μερικά ερωτήματα προς κάθε υπεύθυνο ή αρμόδιο:

- Γιατί δεν λειτούργησε το σύστημα κατάσβεσης το οποίο πρέπει να διαθέτει η επιχείρηση;

- Γιατί δεν διαθέτει έξοδο κινδύνου; Η κόκκινη πόρτα που βλέπετε ήταν σφραγισμένη και η πυροσβεστική την έκοψε με τροχό.

- Η πολεοδομία πως χορήγησε άδεια αλλαγής της πρόσοψης της πολυκατοικίας και μάλιστα χωρίς δομικά υλικά και επιπλέον την προεξοχή της έξω από την οικοδομική γραμμή;

- Οι επανελλειμένες καταγγελίες των κατοίκων γιατί δεν εισακούσθηκαν από κανέναν αρμόδιο;

- Ο δήμος πως εισέπρατε τα προβλεπόμενα από μια επιχείρηση που δεν τηρεί τους κανονισμούς σύστασης και λειτουργίας;

Αναρωτιέμαι τελικά ποιος έχει την εξουσία και ποιος την ευθύνη σ'αυτό το τόπο.

Υ.Γ.: Για την ιστορία αναφέρω επίσης πως οι επιχειρηματίες και οι πελάτες του συγκεκριμένου μπαρ είναι αλλοδαποί.

Στη κοινωνία των ποντικών και των στρουθοκάμηλων

Όποιος διατελεί συμβίωση διαφορετική από αυτή του θρησκευτικού γάμου είναι πόρνος.

Αναρωτιέμαι γιατί μας κάνει τόση εντύπωση μια τόσο αναμενόμενη απόφαση της εκκλησίας σχετικά με το θέμα της ελεύθερης συμβίωσης και των συμφωνητικών. Και λέω πως είναι αναμενόμενη καθώς δεν θα μπορούσε να είναι άλλη και διαφορετική από τα δόγματα της εκκλησίας. Όσο προοδευτική και να είναι η ορθόδοξη εκκλησία σε σχέση με άλλα δυτικά ή και ανατολικά δόγματα δεν είναι δυνατόν να αρχίσει να αυτοαναιρείται. Φανταστείτε να κατέστρεφε όσα επί 18 περίπου αιώνες πρεσβεύει εκδίδοντας το συγκεκριμένο δελτίο τύπου.

Αλλά η ουσία των πραγμάτων δεν είναι τι πρεσβεύει και τι προστατεύει η εκκλησία αλλά γιατί γίνεται τόσος ντόρος για κάτι τόσο αναμενόμενο. Θα μου πείτε πως οι δημοσιογράφοι περίμεναν κάτι περισσότερο μετά από τη μετριοπαθή και σχετικά σιωπηλή στάση του Αρχιεπίσκοπου. Και εγώ θα σας πω πως οι δημοσιογράφοι για ακόμα μια φορά προσπάθησαν να βγάλουν είδηση απί εκεί που δεν υπάρχει και τη πάτησαν. Μα ποιος σοφός δημοσιογραφέας μπορεί να πίστεψε – αυθαιρέτως – κάτι τέτοιο; Πως η εκκλησία θα ξεπουλήσει αυτό που πουλάει επί τόσους αιώνες; Γιατί όπως και να το δει το θέμα κανείς είναι εύκολο να καταλάβει πως μια “επιχείρηση” θα κάνει τα πάντα για να προστατέψει τους πελάτες της. Δεν είναι δυνατόν επειδή βγήκε ένας ανταγωνιστής που ισχυρίζεται πως το δικό του προϊόν είναι καλύτερο, να αφήσει τους πελάτες της να επιλέξουν μόνοι τους και πιθανόν να παραπλανηθούν από μια άλλη καμπάνια. Θα ρίξει όλα της τα μέσα για να κάνει ολοκληρωτική επίθεση και να μην αφήσει τις εντυπώσεις να εισχωρήσουν στη καταναλωτική συνείδηση των πελατών της. Απλές ασκήσεις marketing.

Από την άλλη, αν δεχθούμε – και γιατί όχι – πως οι πιστοί της εκκλησίας ικανοποιούνται με τη τακτική αυτή, δεν φαίνεται πουθενά να υπάρχει κάποιο αντίκτυπο στους κατά τ’άλλα άπιστους. Αν κάποιος λοιπόν θρηκευόμενος χωρίς δογματισμούς και προκαταλήψεις αποφασίσει πως ένα συμφωνητικό συμβίωσης είναι πιο κοντά στη λογική του μήπως θα πρέπει να αφοριστεί; Κρίνεται καταδικαστέος επειδή προνόησε να προστατέψει τον εαυτό του και τα παιδιά του από ένα αντίθετο και συγκρουόμενο με τα θέλω του μέλλον; Όχι βέβαια. Και να είστε βέβαιοι πως ούτε οι σκληροπυρηνικοί της εκκλησίας το πιστεύουν αυτό. Αλλά είπαμε, κάποιες θυσίες είναι απαραίτητες για να προστατέψουμε τα κεκτημένα μας.

Εύκολα λοιπόν κάποιος καταλαβαίνει πως οι ταμπέλες που προσπαθεί να περάσει η εκκλησία είναι μονοσήμαντες και εξυπηρετούν ένα και μόνο σκοπό: Να ισχυροποιήσει τη ταυτότητα των πιστών της και να τους τονώσει την αίσθηση περί δικαίου και σωστού σύμφωνα με τα δόγματα που πρεσβεύει εκατοντάδες χρόνια τώρα.

Αν λοιπόν κάποιοι από εσάς θεωρείστε σύμφωνα με τα παραπάνω πόρνοι είτε είστε πιστοί προσκολημένοι στα δόγματα είτε όχι, ένα έχω να σας πω: Χαρείτε το!

Ένα τελευταίο σχόλιο για το θέμα με αφορμή διάφορα άρθρα που διάβασα από προσφιλής και άλλους συν-bloggers. Το κράτος σαν οντότητα δεν έχει κανένα λόγο να μην τηρήσει το άρθρο του συντάγματος περί ελευθερίας της ατομικότητας και της ισότητας των δικαιωμάτων. Το σύνταγμα δηλαδή προβλέπει πως όλοι οι πολίτες αυτής της χώρας απολαμβάνουν τα ίδια προνόμια και απολογούνται βάση των ίδιων νόμων. Αν λοιπόν τα παραπάνω αποτελούν εξαίρεση για μερικούς πολίτες, σ’αυτό δεν ευθύνεται το κράτος (η πολιτεία) αλλά οι λειτουργοί της οι οποίοι θέλοντας να διατηρήσουν ήρεμα τα πνεύματα των εν δυνάμει ψηφοφόρων τους (αποφυγή πολιτικού κόστους = επανεκλογή) προτιμούν να αγνοούν τη πραγματικότητα.

Για όσους γεννήθηκαν πριν από το 1980

Καλημέρα,

Κάπου μέσα στο profile μου αναφέρω ότι νοσταλγώ το παρελθόν. Αυτό που πραγματικά νοσταλγώ είναι η ανάμνηση των συναισθημάτων που έρχονται στο μυαλό από αυτά τα χρόνια. Μεγάλωσα σε μια εποχή που οι γονείς μου - και όλος ο κόσμος - προσπαθούσαν να κάνουν πράγματα όντας πρόσφατα βγαλμένοι από μια περίοδο που ήταν όλοι μουδιασμένοι. Μόλις 30 χρόνια μετά το πόλεμο και 20 από τον εμφύλιο. Μόλις είχαν ξεκινήσει να σκέφτονται ότι είναι ώρα να κοιτάξουν και το μέλλον τους αφού μάλλον είχαν εξασφαλίσει την επιβίωσή τους. Τελικά τα ένστικτα είναι ισχυρά. Όσο ορθολογιστής ή ρεαλιστής και να είναι κανείς, δεν μπορεί να τα αποφύγει. Υπάρχουν μέσα μας και πάντα θα μας δείχνουν το δρόμο.

Από τη μία λοιπόν συνεχίζω αυτό που έκαναν οι γονείς μου έστω και σε πιο αργούς πια ρυθμούς αφού μάλλον νιώθω πιο 'σίγουρος', αλλά από την άλλη ανησυχώ και αγχώνομαι για αυτά που θα βρει και αυτά που θα χάσει το παιδί μου.

Ένας φίλος μου έστειλε το παρακάτω κείμενο το οποίο με λίγη δόση χιούμορ περιγράφει με αρκετή ακρίβεια όλες αυτές τις σκέψεις:

Aφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1980

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε ναπεριμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κοκάλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου.

Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλο και μάθαμε να το ξεπερνάμε. Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι. Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό,κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου! Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη! Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα. Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...

Χαμογελάσατε;

ΥΓ: Για όποιον αναρωτιέται εγώ γεννήθηκα πριν το 70!