Στην Ελλάδα ζούμε

Διάλογος με φοιτήτρια κόρη μεταναστών. Ο πατέρας "Βορειοηπειρώτης", η μητέρα Αλβανίδα.

Εγώ: Πως τα πας με τη σχολή;

Εκείνη: Μια χαρά. Χθες (παραμονή 25ης Μαρτίου) είχαν απεργία οι καθηγητές.

Εγώ: Γιατί; Τι θέλουν πάλι;

Εκείνη: Τίποτα. Έκαναν τετραήμερο.

Εγώ: Ε... σωστά... έπρεπε να το καταλάβω...

Εκείνη: Στην Ελλάδα ζούμε... τι περιμένεις;



Τα συμπεράσματα δικά σας. Εγώ μπλόκαρα.

Περί εκπαίδευσης τα εξ αμάξης

ΠΡΑΞΗ 1η

Ντριννννν..... ντρινννν...... χτυπάει το τηλέφωνο (με ποιο σύγχρονο ήχο).

- Παρακαλώ... (η μαμά της πριγκηπέσσας)
- Γεια σας. Από το σχολείο σας καλούμε. Είμαι η δασκάλα της πριγκηπέσσας.
- Γεια σας. Συνέβει κάτι στη μικρή; (Όταν σε παίρνουν από το σχολείο τηλέφωνο, δεν μπορεί να είναι για καλό).
- Όχι, όχι. Απλώς ξέρετε η μικρή κάτι έχει και θέλει να φύγει και να πάει σπίτι της. Βασικά την έχει πιάσει υστερία. Ουρλιάζει, κλοτσάει, χτυπιέται και γενικώς δεν μπορούμε να την ηρεμήσουμε.
- Συνέβει κάτι; Μήπως χτύπησε;
- Σας είπα ότι δεν συνέβει τίποτα. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι έπαθε. Μπορείτε να έρθετε να την πάρετε;
- Ναι φυσικά. Θα στείλω τη γιαγιά της γιατί εγώ είμαι στη δουλειά μου και θα πάρει πολύ χρόνο για να έρθω.
- Πολύ ωραία. Θα ήθελα όμως να σας πω και κάποια πράγματα για τη μικρή.
- Φυσικά σας ακούω.
- Κοιτάξτε η μικρή είναι πολύ καλομαθημένη και πρέπει να το προσέξετε αυτό. Μην την χαϊδεύετε πολύ στο σπίτι. Χρειάζεται να της λέτε και κανένα όχι γιατί διαφορετικά γίνεται επιθετική και αντικοινωνική. Όπως τώρα
- Μα τι λέτε; Η μικρή παίρνει την αγάπη που χρειάζεται σαν παιδί. Μπορεί να είναι καλομαθημένη όπως λέτε αφού άλλωστε είναι το μοναδικό παιδί στην οικογένεια, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι αντικοινωνική και πολύ περισσότερο επιθετική. Δεν είναι αυτά στοιχεία του χαρακτήρα της.
- Ναι αλλά εγώ είμαι η δασκάλα της και τη ζω και τη βλέπω καθημερινά. Δείξτε προσοχή σε αυτό το θέμα γιατί το παιδί μπορεί να έχει προβλήματα. Ίσως πρέπει να δείτε και κάποιον ειδικό.
- ....
- Κάποια στιγμή θα σας τα πω και από κοντά.
- Βεβαιώς και θα το ήθελα. Σας ευχαριστώ
- Ωραία. Γεια σας.
- ....

ΠΡΑΞΗ 2η

Ντριννννν..... ντρινννν...... χτυπάει το τηλέφωνο (επίσης με σύγχρονο ήχο).

- Παρακαλώ; (γιαγιά της πριγκηπέσσας)
- Έλα μαμά. Μπορείς σε παρακαλώ να πας να πάρεις το παιδί από το σχολείο; Με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν πως το παιδί θέλει να φύγει και πως δεν μπορούν να την ηρεμήσουν.

ΠΡΑΞΗ 3η

Ντριννννν..... ντρινννν...... χτυπάει το τηλέφωνο (όλα τα τηλέφωνα έχουν πια σύγχρονο ήχο).

- Παρακαλώ; (η μαμά της πριγκηπέσσας)
- Έλα παιδί μου. Μόλις γυρίσαμε σπίτι με το παιδί. (η γιαγιά της πριγκηπέσσας)
- Τι έγινε; Είναι καλά;
- Μην ανησυχείς. Μια χαρά είναι η μικρή. Μόνο που είναι... κατουρημένη.
- ... Κατουρημένη; Τι εννοείς;
- Αυτό ακριβώς που είπα. Το παιδί είχε κατουρηθεί και τα ρούχα του ήταν μούσκεμα.
- ... Δώστη μου να της μιλήσω.

ΠΡΑΞΗ 4η

- Έλα κοριτσάκι μου. Γιατί ήθελες να φύγεις από το σχολείο; (η μαμά της πριγκηπέσσας)
- Μαμά, εγώ δεν θέλω να ξαναπάω στο σχολείο.
- Μα γιατί κοπέλλα μου; Αφού περνάς καλά με τις φίλες σου.
- Ναι, αλλά εγώ δεν θα ξαναπάω στο σχολείο. Δεν μπορώ να πηγαίνω σ’αυτές τις τουαλέτες με τη τρύπα.

ΠΡΑΞΗ 5η – ΜΟΝΟΠΡΑΚΤΟ

(Ο πατέρας της πριγκηπέσσας)

Πόσα χρόνια χρειάστηκε μωρή μουλάρα να σπουδάσεις για να γίνεις δασκάλα – εκπαιδευτικός; Πόσα χρόνια χρειάστηκε να σπουδάσεις για να μάθεις παιδοψυχολογία; Πόσα χρόνια χρειάζονται και πόσα παιδάκια θα ταλαιπωρήσεις μέχρι να μάθεις ότι τα μικρά σε έχουν ανάγκη και ότι είσαι το υποκατάστατο της μαμάς τους; Πόσα χρόνια χρειάζονται για να μάθεις πως τα μικρά έχουν ανάγκη την αγκαλιά σου ακόμα κι όταν είναι άτακτα, ακόμα κι όταν είναι σε σ υστερία, ή κλοτσάνε ή χτυπιούνται; Πόσα χρόνια χρειάζονται για να ανακαλύψεις αν σου ταιριάζει η δουλειά που κάνεις ή τη κάνεις κατά λάθος και πιθανότατα λάθος;

Ένα άγγιγμά σου χρειαζόνταν η μικρή. Ένα άγγιγμα που θα την ηρεμούσε και θα την έβγαζε από τη δύσκολη θέση. Από τη δύσκολη θέση της ντροπής. Αλλά δεν ασχολήθηκες. Προτίμησες να την αφήσεις να χτυπιέται για καμιά ώρα για να της σπάσεις το τσαμπουκά, να την αφήσεις να γίνει ρεζίλι στις φίλες της και όταν πια σε κούρασε και δεν μπορούσες να την ακούς άλλο αποφάσισες να της κάνεις το χατήρι και να μας πάρεις τηλέφωνο. Τι είπες; Να τη μάθουμε να κατουράει μόνη της γιατί δεν μπορείς να τη συνοδεύεις στη τουαλέτα; Και ποιος σου είπε ότι δεν εξυπηρετείται μόνη της όταν πρόκειται για κανονικές τουαλέτες; Ή μήπως πρέπει να φτιάξω στο σπίτι μου μια τούρκικη για να μάθει να κατουράει στη τρύπα χωρίς να κινδυνεύει να πέσει μέσα και χωρίς να βρέχει τα ρούχα της; Ή μήπως πρέπει να σου πω για τη συμμαθήτριά της η οποία προσπαθούσε να καθήσει στα ουρητήρια των αγοριών (δεν τα έφτανε) νομίζοντας πως είναι λεκάνες; Αλλά δεν σε ενδιαφέρει. Διαφορετικά ακόμα και αν δεν την άγγιζες θα έβλεπες πως είναι βρεμένη. Η ίδια θα σου έλεγε πως μέσα στη τσάντα της υπάρχουν πάντα μωρομάντηλα και μια αλλαξιά ρούχα για παν ενδεχόμενο. Βρήκες όμως την ευκαιρία να ρητορέψεις περί οικογένειας και χαϊδολογήματος, να κορδωθείς, να δείξεις το μπόι σου και τις σπουδές σου. Μη χέσω...

ΠΡΑΞΗ 6η

- Πέστε μου κυρία Σ. ετοιμάζετε χριστουγεννιάτικη γιορτή; (η μαμά της πριγκηπέσσας)
- Μα τι λέτε κυρία μου; Δεν έχουμε τα μέσα για τέτοια πράγματα; (δασκάλα Σ.)
- Μα δεν είναι και τόσο δύσκολο. Τι χρειάζεται για να κάνετε μια γιορτούλα, μια θεατρική παράσταση; Ο δήμος θα σας παραχωρήσει και αίθουσα από κάποιο πολιτιστικό κέντρο.
- Δεν είναι αυτό το πρόβλημα αλλά τα χρήματα για τις στολές των παιδιών. Πως θα ανεβάσουμε θεατρική παράσταση χωρίς στολές; Εδώ έχουμε παιδιά που δεν έχουν να φάνε.
- ... Τι εννοείτε δεν έχουν να φάνε; Τα παιδιά έχουν ανάγκη από τέτοιες εκδηλώσεις. Τι θα θυμούνται αύριο από το σχολείο (νηπιαγωγείο); Πως μάθανε να γράφουνε το Α ή τη στολή που φόρεσαν και το ρόλο που έπαιξαν σε μια γιορτούλα; Και σε τελική ανάλυση αν είναι οικονομικό το θέμα, δεν χρειάζεται να κάνουμε κάτι δαπανηρό ή κραυγαλέο. Αφήστε που μπορούμε να καλύψουμε το έξοδο των στολών για τα παιδιά που έχουν πρόβλημα οι υπόλοιποι γονείς. Και πέστε μου σας παρακαλώ κάτι ακόμα: Τι ακριβώς είναι εδώ; Σχολείο ή πτωχοκομείο; Γιατί αν δυο – τρία παιδιά που οι οικογένειές τους (μετανάστες) έχουν οικονομικό πρόβλημα πρέπει να ρίχνουν το πολιτιστικό (ή όποιο) επίπεδο των υπολοίπων δεκαεπτά, πρέπει να το ξέρω.
- Έχετε δίκιο αλλά δεν είμαι εγώ αυτή που θα σώσω το κόσμο!
- ....

Η γιορτή έγινε. Τα παιδιά ντύθηκαν όλα με στολές και ανέβασαν θεατρικό έργο έστω και στη τάξη τους, αφού πλέον όλες οι αίθουσες του δήμου είχαν δωθεί σε άλλα σχολεία.

ΠΡΑΞΗ 7η

Στην αρχή του σχολικού η διευθύντρια κάλεσε όλους τους γονείς στο σχολείο σε μία συνάντηση γνωριμίας και ενημέρωσης.

Συνοπτικά τα θέματα προς συζήτηση:
- Να βαφεί ο προαύλιος χώρος των παιδιών του δημοτικού που δεν διαφέρει κατά ομολογία της από αυτοόν του Κορυδαλού με την οικονομική εισφορά των γονέων. (Τα παιδιά του νηπιαγωγείου αυλίζονται στη ταράτσα. Εκεί είναι και οι αίθουσες).
- Να φροντίσουν οικονομικά οι γονείς για τις πρώτες ανάγκες του σχολείου όπως σαπούνια, χαρτί τουαλέτας, τραπεζομάντηλα φαγητού (καθ’ότι ολοήμερο τα παιδιά τρώνε στο σχολείο) κ.α.. Δυστυχώς η ετήσια επιχορήγηση για τις δαπάνες του σχολείου δεν ξεπερνάει τα 180 ευρώ!

Αποτέλεσμα συζήτησης:
Ενώ όλοι οι γονείς συμφώνησαν να συμμετάσχουν στην οικονομική βοήθεια για τα παραπάνω, μόλις 5 από τους 20 έδωσαν από 5-10 ευρώ. Οι υπόλοιποι προφανώς το... ξέχασαν... Βέβαια οι μετανάστες δεν καταλαβαίνουν Ελληνικά...


Καταλάβατε κύριε υπουργέ και εσείς οι υπόλοιποι υποψήφιοι χαλίφηδες που έχετε καταντήσει τη -δωρεάν- παιδεία; Σας θυμίζω πως όλα τα παραπάνω περιστατικά σχετίζονται με το νηπιαγωγείο. Δηλαδή με τη γνωριμία με το Ελληνικό σχολείο.

ΠΡΑΞΗ 8η

Πατρικός παραλογισμός

Το Μάιο του 2007 γράψαμε τη πριγκηπέσσα σε ιδιωτικό σχολείο με σκοπό να ολοκληρώσει το νήπιο και το δημοτικό εκεί. Για κάποιους λόγους άσχετους με το παρούσα “κρίση” ακυρώσαμε σχεδόν αμέσως την εγγραφή και αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε το δημόσιο ολοήμερο σχολείο. Δεν θα μπω στη διαδικασία της σύγκρισης του εκπαιδευτικού επιπέδου (προσωπικό, ύλη, λειτουργία) καθώς πιστεύω πως είναι παντελώς άτοπη βάση συγκεκριμένων εμπειριών που έχω, αλλά θα σταθώ σε ένα και μόνο θέμα. Τη κρίση και την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών ως εργαζομένων σ’έναν ευαίσθητο και κρίσιμο τομέα. Τη παιδεία.

Μεγάλη μερίδα των εκπαιδευτικών θεωρούν ότι έχουν το αλάθητο του πάπα. Θεωρούν εαυτούς επιστήμονες και πολύ περισσότερο πως διατελούν μέγα λειτούργημα. Και δεν θα είχα λόγο να διαφωνήσω αν δεν φρόντιζαν από μόνοι τους με τις αδικαιολόγητες πράξεις τους να αυτοδιαψεύδονται.

- Α... ξέρετε το σχολείο δεν θα λειτουργήσει σήμερα γιατί έχουμε συμβούλιο. Τι δεν σας το είπαμε. Κρίμα, θα το ξεχάσαμε...
- Α... ξέρετε αύριο δεν θα λειτουργήσουμε γιατί έχουμε σεμινάριο (ανά δεκαπενθήμερο).
- Το κατουρημένο πεντάχρονο χρήζει βοήθειας από ειδικό!!!
- Μην έχετε και πολλές απαιτήσεις. Δημόσιο σχολείο επιλέξατε!
- Εγώ θα σώσω το κόσμο;

Δηλώνω υπεύθυνα και με πλήρη γνώση και συναίσθηση των συνεπειών του νόμου περί ψευδής δήλωσης πως όλες οι παραπάνω ατάκες καθώς και άλλες είναι 100% αληθινές. Αναρωτιέμαι αν τελικά οι εκπαιδευτικοί που εκφέρουν αυτά τα λόγια καταλαβαίνουν και τη σημασία τους. Αντιλαμβάνονται πως πρώτα υποβαθμίζουν τον εαυτό τους και μετά την ιδιότητά τους;

Βέβαια μπορεί κανείς να ισχυριστεί και όχι άδικα πως το παραπάνω φαινόμενο παρουσιάζεται γενικότερα στο εργασιακό πλαίσιο του δημόσιου υπαλλήλου, το θέμα μου όμως περιορίζεται στην εκπαίδευση και πιο συγκεκριμένα στη πρωτοβάθμια, λόγω έλλειψης εμπειριών και στοιχείων προς συζήτηση. Ανεξάρτητα όμως από αυτό, γνωρίζω πολύ καλά πως σαν ιδιωτικός υπάλληλος κρίνομαι και αξιολογούμαι καθημερινά και σε απρόσμενο χρόνο. Πολύ απλά δεν μπορώ να το αποφύγω και έχω μάθει να λειτουργώ έτσι. Το ίδιο όμως κάνουν και όλοι οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα και φυσικά και οι εκπαιδευτικοί. Τι είναι λοιπόν αυτό που τους κάνει πιο “ικανούς” ή καλύτερα πιο αποτελεσματικούς; Από πλευράς σπουδών δεν έχουν καμία διαφορά αφού το τυπικό μέρος είναι ακριβώς το ίδιο. Μήπως η ηθική ή η συνείδηση; Κατηγορηματικά όχι. Τη διαφορά τη δημιουργεί η αβεβαιότητα. Η καθημερινή ανάγκη να αποδείξει κανείς πως καλώς αμοίβεται γι’αυτό που κάνει, πως είναι χρήσιμος και ίσως και πολύτιμος. Αν τώρα αγαπάει τη δουλειά του και κατέχει και τον κώδικα επικοινωνίας των παιδιών – κάτι που απαιτεί αυτός ο ρόλος – τότε είναι σίγουρο πως είναι επιτυχημένος επαγγελματίας.

ΠΡΑΞΗ 9η

Ανοιχτή επιστολή προς τον υπουργό παιδείας και κάθε ενδιαφερόμενο.

Πάντα πίστευα και ακόμα το πιστεύω πως η χώρα μας υστερεί σε πολλά πράγματα από πλευράς ανάπτυξης αλλά ο λαός της έχει τη διάθεση να προχωρήσει. Είμαστε μια μικρή χώρα με περιορισμένους πόρους (συγκρινόμενοι) και παρ’όλα αυτά έχουμε κάνει μεγάλα βήματα εκσυγχρονισμού και βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου. Όμως, χαρακτηριστικά μας είναι η αναβολή και η προχειρότητα. Η έλλειψη σχεδιασμού και δημιουργίας στρατηγικών υποδομών, πράγματα που αν μπορούσαμε να χειριστούμε σωστά, τα βήματα αυτά θα ήταν ακόμη μεγαλύτερα. Μιλώντας όμως για τη παιδεία, θέτω τα παρακάτω ερωτήματα;

Ποιες υποδομές δημιουργήσατε για την είσοδο, την φιλοξενία και την απορρόφηση των μεταναστών που φέρατε και που βεβαίως χρειαζόμασταν, στην ελληνική κοινωνία; Πως τα παιδιά των μεταναστών μπορούν να ενταχθούν στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα χωρίς να στερήσουν πόρους από τα δικά μας παιδιά και βεβαίως χωρίς να υποβαθμίσουν – εξ’ ανάγκης; - το όποιο επίπεδο εκπαίδευσης;

Ποιες υποδομές δημιουργήσατε με τη λήψη της απόφασης για την ένταξη των νηπιαγωγείων στην υποχρεωτική εκπαίδευση και την κατά συνέπεια μεταφορά τους από τους δημόσιους παιδικούς σταθμούς στα δημοτικά σχολεία; Σε ποιες αίθουσες και με τι εξοπλισμό; Τα παιδάκια ήταν υπεράριθμα. Βέβαια αυτό βοήθησε στην ανατροπή του μεγάλου ποσοστού των παιδιών μεταναστών που μετρούσαν σε κάθε τάξη. Μήπως λοιπόν ήταν ένα ακόμα επικοινωνιακό κόλπο ώστε να κατευνάσετε τα πνεύματα εξαιτίας αυτής της δυσαναλογίας;

Πόσα από τα ολοήμερα σχολεία λειτουργούν κανονικά; Κανονικά σημαίνει χωρίς ελλείψεις προσωπικού και υποδομών. Γιατί έστω και ένα να μην λειτουργεί (ουτοπία!) κάπου έχετε κάνει λάθος.

Πως είναι δυνατόν το νεόκτιστο σχολείο επί των οδών Κυψέλης και Τροίας να φιλοξενεί στην αυλή του container, τα οποία βρίσκονται εκεί και λειτουργούν σαν σχολείο από τις αρχές της δεκαετίας του 90; Σημειώστε πως βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας.

ΑΥΛΑΙΑ

Για όλα τα παραπάνω καθώς και για άλλα πράγματα που είναι αδύνατο να αναφέρω εδώ λόγω της ήδη κατάχρησης χώρου που κάνω, αλλά που είμαι πρόθυμος να συζητήσω, αποφασίσαμε πως η πριγκηπέσσα πρέπει να πάει και θα πάει σε ιδιωτικό σχολείο. Δυστυχώς νιώθουμε πως το ίδιο το σύστημα μας σπρώχνει σ’αυτή τη κατεύθυνση.

Για όσους γεννήθηκαν πριν από το 1980

Καλημέρα,

Κάπου μέσα στο profile μου αναφέρω ότι νοσταλγώ το παρελθόν. Αυτό που πραγματικά νοσταλγώ είναι η ανάμνηση των συναισθημάτων που έρχονται στο μυαλό από αυτά τα χρόνια. Μεγάλωσα σε μια εποχή που οι γονείς μου - και όλος ο κόσμος - προσπαθούσαν να κάνουν πράγματα όντας πρόσφατα βγαλμένοι από μια περίοδο που ήταν όλοι μουδιασμένοι. Μόλις 30 χρόνια μετά το πόλεμο και 20 από τον εμφύλιο. Μόλις είχαν ξεκινήσει να σκέφτονται ότι είναι ώρα να κοιτάξουν και το μέλλον τους αφού μάλλον είχαν εξασφαλίσει την επιβίωσή τους. Τελικά τα ένστικτα είναι ισχυρά. Όσο ορθολογιστής ή ρεαλιστής και να είναι κανείς, δεν μπορεί να τα αποφύγει. Υπάρχουν μέσα μας και πάντα θα μας δείχνουν το δρόμο.

Από τη μία λοιπόν συνεχίζω αυτό που έκαναν οι γονείς μου έστω και σε πιο αργούς πια ρυθμούς αφού μάλλον νιώθω πιο 'σίγουρος', αλλά από την άλλη ανησυχώ και αγχώνομαι για αυτά που θα βρει και αυτά που θα χάσει το παιδί μου.

Ένας φίλος μου έστειλε το παρακάτω κείμενο το οποίο με λίγη δόση χιούμορ περιγράφει με αρκετή ακρίβεια όλες αυτές τις σκέψεις:

Aφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1980

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε ναπεριμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κοκάλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου.

Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλο και μάθαμε να το ξεπερνάμε. Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι. Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό,κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου! Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη! Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα. Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...

Χαμογελάσατε;

ΥΓ: Για όποιον αναρωτιέται εγώ γεννήθηκα πριν το 70!