Περί εκπαίδευσης τα εξ αμάξης

ΠΡΑΞΗ 1η

Ντριννννν..... ντρινννν...... χτυπάει το τηλέφωνο (με ποιο σύγχρονο ήχο).

- Παρακαλώ... (η μαμά της πριγκηπέσσας)
- Γεια σας. Από το σχολείο σας καλούμε. Είμαι η δασκάλα της πριγκηπέσσας.
- Γεια σας. Συνέβει κάτι στη μικρή; (Όταν σε παίρνουν από το σχολείο τηλέφωνο, δεν μπορεί να είναι για καλό).
- Όχι, όχι. Απλώς ξέρετε η μικρή κάτι έχει και θέλει να φύγει και να πάει σπίτι της. Βασικά την έχει πιάσει υστερία. Ουρλιάζει, κλοτσάει, χτυπιέται και γενικώς δεν μπορούμε να την ηρεμήσουμε.
- Συνέβει κάτι; Μήπως χτύπησε;
- Σας είπα ότι δεν συνέβει τίποτα. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι έπαθε. Μπορείτε να έρθετε να την πάρετε;
- Ναι φυσικά. Θα στείλω τη γιαγιά της γιατί εγώ είμαι στη δουλειά μου και θα πάρει πολύ χρόνο για να έρθω.
- Πολύ ωραία. Θα ήθελα όμως να σας πω και κάποια πράγματα για τη μικρή.
- Φυσικά σας ακούω.
- Κοιτάξτε η μικρή είναι πολύ καλομαθημένη και πρέπει να το προσέξετε αυτό. Μην την χαϊδεύετε πολύ στο σπίτι. Χρειάζεται να της λέτε και κανένα όχι γιατί διαφορετικά γίνεται επιθετική και αντικοινωνική. Όπως τώρα
- Μα τι λέτε; Η μικρή παίρνει την αγάπη που χρειάζεται σαν παιδί. Μπορεί να είναι καλομαθημένη όπως λέτε αφού άλλωστε είναι το μοναδικό παιδί στην οικογένεια, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι αντικοινωνική και πολύ περισσότερο επιθετική. Δεν είναι αυτά στοιχεία του χαρακτήρα της.
- Ναι αλλά εγώ είμαι η δασκάλα της και τη ζω και τη βλέπω καθημερινά. Δείξτε προσοχή σε αυτό το θέμα γιατί το παιδί μπορεί να έχει προβλήματα. Ίσως πρέπει να δείτε και κάποιον ειδικό.
- ....
- Κάποια στιγμή θα σας τα πω και από κοντά.
- Βεβαιώς και θα το ήθελα. Σας ευχαριστώ
- Ωραία. Γεια σας.
- ....

ΠΡΑΞΗ 2η

Ντριννννν..... ντρινννν...... χτυπάει το τηλέφωνο (επίσης με σύγχρονο ήχο).

- Παρακαλώ; (γιαγιά της πριγκηπέσσας)
- Έλα μαμά. Μπορείς σε παρακαλώ να πας να πάρεις το παιδί από το σχολείο; Με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν πως το παιδί θέλει να φύγει και πως δεν μπορούν να την ηρεμήσουν.

ΠΡΑΞΗ 3η

Ντριννννν..... ντρινννν...... χτυπάει το τηλέφωνο (όλα τα τηλέφωνα έχουν πια σύγχρονο ήχο).

- Παρακαλώ; (η μαμά της πριγκηπέσσας)
- Έλα παιδί μου. Μόλις γυρίσαμε σπίτι με το παιδί. (η γιαγιά της πριγκηπέσσας)
- Τι έγινε; Είναι καλά;
- Μην ανησυχείς. Μια χαρά είναι η μικρή. Μόνο που είναι... κατουρημένη.
- ... Κατουρημένη; Τι εννοείς;
- Αυτό ακριβώς που είπα. Το παιδί είχε κατουρηθεί και τα ρούχα του ήταν μούσκεμα.
- ... Δώστη μου να της μιλήσω.

ΠΡΑΞΗ 4η

- Έλα κοριτσάκι μου. Γιατί ήθελες να φύγεις από το σχολείο; (η μαμά της πριγκηπέσσας)
- Μαμά, εγώ δεν θέλω να ξαναπάω στο σχολείο.
- Μα γιατί κοπέλλα μου; Αφού περνάς καλά με τις φίλες σου.
- Ναι, αλλά εγώ δεν θα ξαναπάω στο σχολείο. Δεν μπορώ να πηγαίνω σ’αυτές τις τουαλέτες με τη τρύπα.

ΠΡΑΞΗ 5η – ΜΟΝΟΠΡΑΚΤΟ

(Ο πατέρας της πριγκηπέσσας)

Πόσα χρόνια χρειάστηκε μωρή μουλάρα να σπουδάσεις για να γίνεις δασκάλα – εκπαιδευτικός; Πόσα χρόνια χρειάστηκε να σπουδάσεις για να μάθεις παιδοψυχολογία; Πόσα χρόνια χρειάζονται και πόσα παιδάκια θα ταλαιπωρήσεις μέχρι να μάθεις ότι τα μικρά σε έχουν ανάγκη και ότι είσαι το υποκατάστατο της μαμάς τους; Πόσα χρόνια χρειάζονται για να μάθεις πως τα μικρά έχουν ανάγκη την αγκαλιά σου ακόμα κι όταν είναι άτακτα, ακόμα κι όταν είναι σε σ υστερία, ή κλοτσάνε ή χτυπιούνται; Πόσα χρόνια χρειάζονται για να ανακαλύψεις αν σου ταιριάζει η δουλειά που κάνεις ή τη κάνεις κατά λάθος και πιθανότατα λάθος;

Ένα άγγιγμά σου χρειαζόνταν η μικρή. Ένα άγγιγμα που θα την ηρεμούσε και θα την έβγαζε από τη δύσκολη θέση. Από τη δύσκολη θέση της ντροπής. Αλλά δεν ασχολήθηκες. Προτίμησες να την αφήσεις να χτυπιέται για καμιά ώρα για να της σπάσεις το τσαμπουκά, να την αφήσεις να γίνει ρεζίλι στις φίλες της και όταν πια σε κούρασε και δεν μπορούσες να την ακούς άλλο αποφάσισες να της κάνεις το χατήρι και να μας πάρεις τηλέφωνο. Τι είπες; Να τη μάθουμε να κατουράει μόνη της γιατί δεν μπορείς να τη συνοδεύεις στη τουαλέτα; Και ποιος σου είπε ότι δεν εξυπηρετείται μόνη της όταν πρόκειται για κανονικές τουαλέτες; Ή μήπως πρέπει να φτιάξω στο σπίτι μου μια τούρκικη για να μάθει να κατουράει στη τρύπα χωρίς να κινδυνεύει να πέσει μέσα και χωρίς να βρέχει τα ρούχα της; Ή μήπως πρέπει να σου πω για τη συμμαθήτριά της η οποία προσπαθούσε να καθήσει στα ουρητήρια των αγοριών (δεν τα έφτανε) νομίζοντας πως είναι λεκάνες; Αλλά δεν σε ενδιαφέρει. Διαφορετικά ακόμα και αν δεν την άγγιζες θα έβλεπες πως είναι βρεμένη. Η ίδια θα σου έλεγε πως μέσα στη τσάντα της υπάρχουν πάντα μωρομάντηλα και μια αλλαξιά ρούχα για παν ενδεχόμενο. Βρήκες όμως την ευκαιρία να ρητορέψεις περί οικογένειας και χαϊδολογήματος, να κορδωθείς, να δείξεις το μπόι σου και τις σπουδές σου. Μη χέσω...

ΠΡΑΞΗ 6η

- Πέστε μου κυρία Σ. ετοιμάζετε χριστουγεννιάτικη γιορτή; (η μαμά της πριγκηπέσσας)
- Μα τι λέτε κυρία μου; Δεν έχουμε τα μέσα για τέτοια πράγματα; (δασκάλα Σ.)
- Μα δεν είναι και τόσο δύσκολο. Τι χρειάζεται για να κάνετε μια γιορτούλα, μια θεατρική παράσταση; Ο δήμος θα σας παραχωρήσει και αίθουσα από κάποιο πολιτιστικό κέντρο.
- Δεν είναι αυτό το πρόβλημα αλλά τα χρήματα για τις στολές των παιδιών. Πως θα ανεβάσουμε θεατρική παράσταση χωρίς στολές; Εδώ έχουμε παιδιά που δεν έχουν να φάνε.
- ... Τι εννοείτε δεν έχουν να φάνε; Τα παιδιά έχουν ανάγκη από τέτοιες εκδηλώσεις. Τι θα θυμούνται αύριο από το σχολείο (νηπιαγωγείο); Πως μάθανε να γράφουνε το Α ή τη στολή που φόρεσαν και το ρόλο που έπαιξαν σε μια γιορτούλα; Και σε τελική ανάλυση αν είναι οικονομικό το θέμα, δεν χρειάζεται να κάνουμε κάτι δαπανηρό ή κραυγαλέο. Αφήστε που μπορούμε να καλύψουμε το έξοδο των στολών για τα παιδιά που έχουν πρόβλημα οι υπόλοιποι γονείς. Και πέστε μου σας παρακαλώ κάτι ακόμα: Τι ακριβώς είναι εδώ; Σχολείο ή πτωχοκομείο; Γιατί αν δυο – τρία παιδιά που οι οικογένειές τους (μετανάστες) έχουν οικονομικό πρόβλημα πρέπει να ρίχνουν το πολιτιστικό (ή όποιο) επίπεδο των υπολοίπων δεκαεπτά, πρέπει να το ξέρω.
- Έχετε δίκιο αλλά δεν είμαι εγώ αυτή που θα σώσω το κόσμο!
- ....

Η γιορτή έγινε. Τα παιδιά ντύθηκαν όλα με στολές και ανέβασαν θεατρικό έργο έστω και στη τάξη τους, αφού πλέον όλες οι αίθουσες του δήμου είχαν δωθεί σε άλλα σχολεία.

ΠΡΑΞΗ 7η

Στην αρχή του σχολικού η διευθύντρια κάλεσε όλους τους γονείς στο σχολείο σε μία συνάντηση γνωριμίας και ενημέρωσης.

Συνοπτικά τα θέματα προς συζήτηση:
- Να βαφεί ο προαύλιος χώρος των παιδιών του δημοτικού που δεν διαφέρει κατά ομολογία της από αυτοόν του Κορυδαλού με την οικονομική εισφορά των γονέων. (Τα παιδιά του νηπιαγωγείου αυλίζονται στη ταράτσα. Εκεί είναι και οι αίθουσες).
- Να φροντίσουν οικονομικά οι γονείς για τις πρώτες ανάγκες του σχολείου όπως σαπούνια, χαρτί τουαλέτας, τραπεζομάντηλα φαγητού (καθ’ότι ολοήμερο τα παιδιά τρώνε στο σχολείο) κ.α.. Δυστυχώς η ετήσια επιχορήγηση για τις δαπάνες του σχολείου δεν ξεπερνάει τα 180 ευρώ!

Αποτέλεσμα συζήτησης:
Ενώ όλοι οι γονείς συμφώνησαν να συμμετάσχουν στην οικονομική βοήθεια για τα παραπάνω, μόλις 5 από τους 20 έδωσαν από 5-10 ευρώ. Οι υπόλοιποι προφανώς το... ξέχασαν... Βέβαια οι μετανάστες δεν καταλαβαίνουν Ελληνικά...


Καταλάβατε κύριε υπουργέ και εσείς οι υπόλοιποι υποψήφιοι χαλίφηδες που έχετε καταντήσει τη -δωρεάν- παιδεία; Σας θυμίζω πως όλα τα παραπάνω περιστατικά σχετίζονται με το νηπιαγωγείο. Δηλαδή με τη γνωριμία με το Ελληνικό σχολείο.

ΠΡΑΞΗ 8η

Πατρικός παραλογισμός

Το Μάιο του 2007 γράψαμε τη πριγκηπέσσα σε ιδιωτικό σχολείο με σκοπό να ολοκληρώσει το νήπιο και το δημοτικό εκεί. Για κάποιους λόγους άσχετους με το παρούσα “κρίση” ακυρώσαμε σχεδόν αμέσως την εγγραφή και αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε το δημόσιο ολοήμερο σχολείο. Δεν θα μπω στη διαδικασία της σύγκρισης του εκπαιδευτικού επιπέδου (προσωπικό, ύλη, λειτουργία) καθώς πιστεύω πως είναι παντελώς άτοπη βάση συγκεκριμένων εμπειριών που έχω, αλλά θα σταθώ σε ένα και μόνο θέμα. Τη κρίση και την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών ως εργαζομένων σ’έναν ευαίσθητο και κρίσιμο τομέα. Τη παιδεία.

Μεγάλη μερίδα των εκπαιδευτικών θεωρούν ότι έχουν το αλάθητο του πάπα. Θεωρούν εαυτούς επιστήμονες και πολύ περισσότερο πως διατελούν μέγα λειτούργημα. Και δεν θα είχα λόγο να διαφωνήσω αν δεν φρόντιζαν από μόνοι τους με τις αδικαιολόγητες πράξεις τους να αυτοδιαψεύδονται.

- Α... ξέρετε το σχολείο δεν θα λειτουργήσει σήμερα γιατί έχουμε συμβούλιο. Τι δεν σας το είπαμε. Κρίμα, θα το ξεχάσαμε...
- Α... ξέρετε αύριο δεν θα λειτουργήσουμε γιατί έχουμε σεμινάριο (ανά δεκαπενθήμερο).
- Το κατουρημένο πεντάχρονο χρήζει βοήθειας από ειδικό!!!
- Μην έχετε και πολλές απαιτήσεις. Δημόσιο σχολείο επιλέξατε!
- Εγώ θα σώσω το κόσμο;

Δηλώνω υπεύθυνα και με πλήρη γνώση και συναίσθηση των συνεπειών του νόμου περί ψευδής δήλωσης πως όλες οι παραπάνω ατάκες καθώς και άλλες είναι 100% αληθινές. Αναρωτιέμαι αν τελικά οι εκπαιδευτικοί που εκφέρουν αυτά τα λόγια καταλαβαίνουν και τη σημασία τους. Αντιλαμβάνονται πως πρώτα υποβαθμίζουν τον εαυτό τους και μετά την ιδιότητά τους;

Βέβαια μπορεί κανείς να ισχυριστεί και όχι άδικα πως το παραπάνω φαινόμενο παρουσιάζεται γενικότερα στο εργασιακό πλαίσιο του δημόσιου υπαλλήλου, το θέμα μου όμως περιορίζεται στην εκπαίδευση και πιο συγκεκριμένα στη πρωτοβάθμια, λόγω έλλειψης εμπειριών και στοιχείων προς συζήτηση. Ανεξάρτητα όμως από αυτό, γνωρίζω πολύ καλά πως σαν ιδιωτικός υπάλληλος κρίνομαι και αξιολογούμαι καθημερινά και σε απρόσμενο χρόνο. Πολύ απλά δεν μπορώ να το αποφύγω και έχω μάθει να λειτουργώ έτσι. Το ίδιο όμως κάνουν και όλοι οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα και φυσικά και οι εκπαιδευτικοί. Τι είναι λοιπόν αυτό που τους κάνει πιο “ικανούς” ή καλύτερα πιο αποτελεσματικούς; Από πλευράς σπουδών δεν έχουν καμία διαφορά αφού το τυπικό μέρος είναι ακριβώς το ίδιο. Μήπως η ηθική ή η συνείδηση; Κατηγορηματικά όχι. Τη διαφορά τη δημιουργεί η αβεβαιότητα. Η καθημερινή ανάγκη να αποδείξει κανείς πως καλώς αμοίβεται γι’αυτό που κάνει, πως είναι χρήσιμος και ίσως και πολύτιμος. Αν τώρα αγαπάει τη δουλειά του και κατέχει και τον κώδικα επικοινωνίας των παιδιών – κάτι που απαιτεί αυτός ο ρόλος – τότε είναι σίγουρο πως είναι επιτυχημένος επαγγελματίας.

ΠΡΑΞΗ 9η

Ανοιχτή επιστολή προς τον υπουργό παιδείας και κάθε ενδιαφερόμενο.

Πάντα πίστευα και ακόμα το πιστεύω πως η χώρα μας υστερεί σε πολλά πράγματα από πλευράς ανάπτυξης αλλά ο λαός της έχει τη διάθεση να προχωρήσει. Είμαστε μια μικρή χώρα με περιορισμένους πόρους (συγκρινόμενοι) και παρ’όλα αυτά έχουμε κάνει μεγάλα βήματα εκσυγχρονισμού και βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου. Όμως, χαρακτηριστικά μας είναι η αναβολή και η προχειρότητα. Η έλλειψη σχεδιασμού και δημιουργίας στρατηγικών υποδομών, πράγματα που αν μπορούσαμε να χειριστούμε σωστά, τα βήματα αυτά θα ήταν ακόμη μεγαλύτερα. Μιλώντας όμως για τη παιδεία, θέτω τα παρακάτω ερωτήματα;

Ποιες υποδομές δημιουργήσατε για την είσοδο, την φιλοξενία και την απορρόφηση των μεταναστών που φέρατε και που βεβαίως χρειαζόμασταν, στην ελληνική κοινωνία; Πως τα παιδιά των μεταναστών μπορούν να ενταχθούν στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα χωρίς να στερήσουν πόρους από τα δικά μας παιδιά και βεβαίως χωρίς να υποβαθμίσουν – εξ’ ανάγκης; - το όποιο επίπεδο εκπαίδευσης;

Ποιες υποδομές δημιουργήσατε με τη λήψη της απόφασης για την ένταξη των νηπιαγωγείων στην υποχρεωτική εκπαίδευση και την κατά συνέπεια μεταφορά τους από τους δημόσιους παιδικούς σταθμούς στα δημοτικά σχολεία; Σε ποιες αίθουσες και με τι εξοπλισμό; Τα παιδάκια ήταν υπεράριθμα. Βέβαια αυτό βοήθησε στην ανατροπή του μεγάλου ποσοστού των παιδιών μεταναστών που μετρούσαν σε κάθε τάξη. Μήπως λοιπόν ήταν ένα ακόμα επικοινωνιακό κόλπο ώστε να κατευνάσετε τα πνεύματα εξαιτίας αυτής της δυσαναλογίας;

Πόσα από τα ολοήμερα σχολεία λειτουργούν κανονικά; Κανονικά σημαίνει χωρίς ελλείψεις προσωπικού και υποδομών. Γιατί έστω και ένα να μην λειτουργεί (ουτοπία!) κάπου έχετε κάνει λάθος.

Πως είναι δυνατόν το νεόκτιστο σχολείο επί των οδών Κυψέλης και Τροίας να φιλοξενεί στην αυλή του container, τα οποία βρίσκονται εκεί και λειτουργούν σαν σχολείο από τις αρχές της δεκαετίας του 90; Σημειώστε πως βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας.

ΑΥΛΑΙΑ

Για όλα τα παραπάνω καθώς και για άλλα πράγματα που είναι αδύνατο να αναφέρω εδώ λόγω της ήδη κατάχρησης χώρου που κάνω, αλλά που είμαι πρόθυμος να συζητήσω, αποφασίσαμε πως η πριγκηπέσσα πρέπει να πάει και θα πάει σε ιδιωτικό σχολείο. Δυστυχώς νιώθουμε πως το ίδιο το σύστημα μας σπρώχνει σ’αυτή τη κατεύθυνση.

Ελλάδα συγγνώμη...

Οι μέρες περνάνε και το άγχος μας μέρα με τη μέρα μεγαλώνει. Βλέπετε δεν γεννηθήκαμε ready to play γονείς. Μέρα με τη μέρα μαθαίνουμε μέσα από εκείνη και τα λάθη μας. Δεν ξέρω καν αν θα γίνουμε ποτέ καλοί γονείς. Δεν θα κάτσω να αναλύσω τι είναι καλός και τι όχι αφού το κάθε τι που με χαρακτηρίζει σαν καλό ή κακό μπορεί να λειτουργεί αντίστροφα για κάποιον άλλο. Άλλωστε πριν τη μικρή πίστευα ίσως από άμυνα στο άγνωστο και ευθυνοφοβία, πως δεν είναι όλοι άξιοι να γίνουν γονείς. Ίσως και τώρα να το πιστεύω αλλά δεν το υπερασπίζομαι πια. Δεν με συμφέρει...

Σε λίγες μέρες πρέπει να κάνουμε την εγγραφή στο νέο μας σχολείο. Ή πιο σωστά στο νέο νηπιαγωγείο στο οποίο όμως θα μείνει και για τα επόμενα έξι χρόνια της ζωής της. Εδώ και δύο χρόνια πηγαίνει στο παιδικό σταθμό –προνήπιο, και πρέπει να ομολογήσουμε πως έχει γίνει καλή δουλειά. Έχει αποκτήσει αυτοπεποίθηση, έχει ευφράδεια λόγου και έχει αποκτήσει αρκετές γνώσεις. Όχι βέβαια ακαδημαϊκές, αλλά καθαρά παιδικές. Επισκέφτηκε πολιτιστικά κέντρα για να δει πως έφτιαχναν παλιά τα παπούτσια (!), επισκέφτηκε ένα πατητήρι και έπαιξε με τα σταφύλια, έφτιαξε κατασκευές, παρακολούθησε αλλά και συμμετείχε σε θεατρικές παραστάσεις, είπε ποιήματα και τραγούδια και το σημαντικότερο έκανε φίλους. Σίγουρα ήταν δύο δημιουργικά χρόνια. Εμείς πάλι είμαστε περήφανοι που η μικρή τα απόλαυσε αλλά πιο πολύ γιατί καταφέραμε να της τα προσφέρουμε. Δεν έχουν όλα τα παιδάκια αυτή τη τύχη. Μπορεί όλοι οι γονείς να έχουν την ίδια επιθυμία, δηλαδή να ‘δώσουν’ στο παιδί τους αλλά δεν είναι για όλους εφικτό. Βέβαια υπάρχουν κι αυτοί που έδωσαν πολλά περισσότερα αλλά δεν νομίζω πως πρέπει να με απασχολεί οπότε δεν υπάρχει λόγος για συγκρίσεις. Εδώ μιλάμε για τον μέσο πολίτη και κάτω. Για το γονιό που πρέπει να βάλει αυστηρές προτεραιότητες στη ζωή του για να μπορέσει να δώσει κάτι στο παιδί του. Μιλάμε για τους ανθρώπους που δουλεύουν όλη τη μέρα για να έχουν τα παιδιά τους τα αυτονόητα.

Κι εμείς δυστυχώς δεν είμασταν οι ‘τυπικοί΄γονείς –κατά τη πολιτεία- που δικαιούμαστε τα αυτονόητα. Γιατί εμείς γεννηθήκαμε στην Αθήνα, γιατί δεν είμαστε δημοτικοί υπάλληλοι, γιατί είμαστε μισθωτοί κι οι δύο, γιατί δεν έχει σημασία ποιος και πως θα κρατήσει το παιδί για να συνεχίσουμε να δουλεύουμε, γιατί δεν είμαστε ανάπηροι, γιατί δεν είμαστε παλινοστούντες ούτε οικονομικοί μετανάστες, γιατί δεν είμαστε πολύτεκνοι, γιατί ζούμε και οι δύο και δεν είμαστε μονογονεική οικογένεια, γιατί οι μισθοί μας είναι ψηλά στη κλίμακά τους, γιατί έχουμε χρήματα να πληρώνουμε για τα επόμενα 20 χρόνια το στεγαστικό μας δάνειο, γιατί δεν έχουμε κανένα ‘δόντι’, γιατί, γιατί... άρα μπορούμε να τα καταφέρουμε μόνοι μας.

Όσοι έχετε παιδιά είναι βέβαιο πως κάπου τα έχετε ακούσει όλα αυτά. Είναι τα κριτήρια με τα οποία αξιολογούν τις οικογένειες για να δεχθούν τα μικρά στους παιδικούς σταθμούς. Παρ’όλα αυτά κάναμε αίτηση και παραμυθιαζόμασταν ότι μπορεί να είμαστε λίγο τυχεροί. Όχι ότι δεν θα πληρώναμε. Το κόστος για μας θα ήταν τα μισά χρήματα απ’ότι θα δίναμε σε ένα ιδιωτικό παιδικό σταθμό. Στους δημοτικούς πληρώνεις ανάλογα με το εισόδημά σου. Αλλά τέλος πάντων είναι μια ανάσα και αυτή. Όταν πήγαμε να μάθουμε τα αποτελέσματα των εισαχθέντων (λες και είναι πανελλήνιες) έτυχε μπροστά από εμάς να είναι μια μητέρα διδύμων στην οποία ούτε λίγο ούτε πολύ ανακοίνωσαν ότι δέχθηκαν μόνο το ένα! Αυτό το αναφέρω για να καταλάβετε γιατί μιλάμε. Φυσικά εκείνη τη στιγμή είχαμε ήδη πάρει και τη δική μας απάντηση.

Τι επιλογές έχει κανείς μετά απ’αυτό; Ή να βρει κάποιον να του κρατάει το παιδί στο σπίτι, ή να σταματήσει τη δουλειά ή... να το πάει σε ιδιωτικό σχολείο. Κι έτσι λοιπόν πήγε η μικρή σε ιδιωτικό παιδικό σταθμό. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω την ποιότητα των δημοτικών σταθμών και γι’αυτό το λόγο θα αποφύγω να το σχολιάσω.

Εγώ όμως δεν είχα ησυχάσει. Ένιωθα πολύ αδικημένος ή μάλλον ένιωθα αγανάκτηση για τη αδικία που γινόνταν εις βάρος του παιδιού μου. (Εδώ ίσως να φαίνεται πως έχω την εντύπωση ότι οι δημοτικοί σταθμοί υπερτερούν σε ποιότητα προσφοράς από τους ιδιωτικούς, γι’αυτό διευκρινίζω πως αυτό δεν μπορώ να το κρίνω και πως το θέμα που αναφέρομαι είναι η αδικία που εισπράξαμε σαν άνθρωποι και σαν πολίτες.) Έγραψα λοιπόν μια ηλεκτρονική επιστολή διαμαρτυρίας αναλύοντας όλα τα επιχειρήματα που αναφέρω κι εδώ με αποδέκτη τη τότε δήμαρχο κα Μπακογιάννη, διευκρινίζοντας μάλιστα ότι σκοπός μου δεν είναι η πλάγια τακτοποίησή μου –άλλωστε η μικρή είχε ήδη ξεκινήσει να πηγαίνει στον ιδιωτικό σταθμό και δεν είχα καμία απολύτως πρόθεση να τη δυσκολέψω περισσότερο αλλάζοντά της το σχολείο- αλλά να επισημάνω πως η προσέγγιση της πολιτείας στο θέμα είναι από λανθασμένη έως ανύπαρκτη. Γιατί ενώ εγώ μπορώ να καταλάβω την ευαισθησία που δείχνουν σε ευαίσθητες ομάδες πληθυσμού σύμφωνα με τα κριτήρια που έχουν θεσπίσει, αυτοί δεν έχουν καταλάβει ότι με τη τακτική αυτή δημιουργούν μια ισχυρή μειονότητα ‘φυσιολογικών’ πολιτών που μένουν απ’έξω. Όταν μετά από δύο ημέρες έλαβα απάντηση από την σύμβουλο της δημάρχου, πραγματικά ένιωσα μεγάλη έκπληξη για την άριστη επικοινωνιακή τους πολιτική και ικανοποίηση για το συμμερισμό που έδειχναν στις απόψεις μου. Ένιωσα όμως και απογοήτευση όταν διάβασα πως με προέτρεπαν να ζητήσω ραντεβού με τη διευθύντρια του πολιτικού γραφείου της κας Μπακογιάννη η οποία τυγχάνει και αντιπρόδεδρος του ΔΣ του δημοτικού βρεφοκομείου στον οποίο υπάγονται οι δημοτικοί παιδικοί σταθμοί για να συζητήσουμε το θέμα. Φυσικά και ποτέ δεν ζήτησα ραντεβού. Πείτε το ψωροπερηφάνεια, αξιοπρέπεια, όπως θέλετε.

Κι έτσι λοιπόν πέρασαν δύο ωραία και δημιουργικά χρόνια. Και τώρα είμαστε έτοιμοι για τη πρώτη μας μεταγραφή. Που όμως; Σε δημόσιο, σε ιδιωτικό και σε ποιό; Αυτή τη φορά βέβαια δεν τίθεται θέμα αν θα γίνουμε δεκτοί ή όχι στο δημόσιο αφού το νηπαγωγείο θεωρείται πλέον υποχρεωτική εκπαίδευση. Το θέμα είναι με ποια κριτήρια επιλέγεις σχολείο. Γιατί πρέπει να είναι κι ολοήμερο. Όλοι ξέρουμε πως μπορείς να δηλώσεις άλλη διεύθυνση κατοικίας και να πας σε αυτό που θέλεις. Θέλουμε όμως δημόσιο; μμμμμμμμ....

Για δύο πολύ κατ’εμένα σοβαρούς λόγους όχι. Όταν το ίδιο το αρμόδιο περιφερειακό γραφείο πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης της περιοχής μας παραδέχεται ότι σε κάποια σχολεία το ποσοστό των αλλοδαπών ανέρχεται στο 45% τι επιλογές έχω; Ίσως κάποιοι να βιαστούν να με χαρακτηρίσουν ρατσιστή –που δεν με ενοχλεί, αλλά δεν μπορώ να δεχθώ ότι έχοντας σε μια τάξη ξένα παιδιά που πιθανότατα δεν μιλούν καλά καλά ελληνικά, είναι δυνατόν να υπάρχει μια φυσιολογική πρόοδος του μαθήματος. Δεν μπορώ να πιστέψω πως μια δασκάλα δεν πρέπει να επιμείνει περισσότερο στα παιδιά αυτά προκειμένουν να μη μείνουν πίσω. Το αποτέλεσμα όμως θα είναι τα άλλα, τα πιο προχωρημένα, να μην προχωράνε με τους ρυθμούς που θα έπρεπε σύμφωνα με τις δυνατότητές τους. Επιπλέον όντας συντηρητικός και επιφυλακτικός με τους αλλοδαπούς, δεν θεωρώ πως είναι το ιδανικότερο για το παιδί μου να κάνει παρέα με αυτούς. Δεν ισχυρίζομαι πως είναι κατώτεροι, που αν το δούμε σύμφωνα με τα παραπάνω κριτήρια, μάλλον εγώ είμαι- αλλά θεωρώ πως υπάρχουν λαοί οι οποίοι βρίσκονται πίσω σε σχέση με εμάς γιατί δυστυχώς μέσα στα προβλήματά τους δεν είχαν την ευκαιρία να επενδύσουν σε άλλα πράγματα και να εξελιχθούν πολιτισμικά. Τι μπορεί λοιπόν να προσφέρει μια τέτοια συναναστροφή;

Κάποιος από το γραφείο εκπαίδευσης είπε πως η μίξη των παιδιών στα σχολεία είναι απαραίτητη αν θέλουμε να αφομοιωθούν αυτοί οι άνθρωποι στην Ελληνική κοινωνία. Γιατί αν τους δημιουργούσαμε χωριστά σχολεία το αποτέλεσμα θα ήταν να νομιμοποιήσουμε τα γκέτο. Δεν έχω καμία αντίρρηση επ’αυτού. Μήπως όμως οι κύριοι Μητσοτάκης και Σαμαράς δεν είχαν σκεφτεί τότε τις συνέπειες της ενέργειάς τους, η οποία βέβαια εξυπηρέτησε άλλους εθνικούς σκοπούς, αλλά παράλληλα δημιούργησε και τέτοια προβλήματα στην Ελληνική κοινωνία; Για ακόμα μια φορά η πολιτεία πιάστηκε απροετοίμαστη. Για ακόμα μια φορά μας άφησε ακάλυπτους να ψάχνουμε τρόπο να επιβιώσουμε στον ίδιο μας το τόπο.

Την άλλη εβδομάδα θα πάμε να κάνουμε την εγγραφή στο ιδιωτικό που επιλέξαμε. Δεν είναι από τα ακριβά αλλά τουλάχιστον είναι αξιοπρεπές. Κι αν μη τι άλλο θέλουμε το παιδί μας να περνάει καλά και να πάρει τις σωστές βάσεις για τη μετέπειτα πορεία του. Μεγαλώνοντας θα εκφράζει και θα αποφασίζει πιθανόν μόνη της τα επόμενα βήματά της, μέχρι τότε όμως εμείς έχουμε την υποχρέωση των ‘σωστών’ επιλογών και είμαστε υπόλογοι γι’αυτές απέναντί της αλλά και στις συνειδήσεις μας.

---------------------------------------------------------------------------------------

Ελλάδα συγγνώμη αν θες ν' αλλάξω γνώμη πρέπει και συ να μάθεις ν' αγαπάς. Πάψε να με παιδεύεις και να με κοροιδεύεις. Και τα όνειρά μου Ελλάδα μη σκορπάς ...