express yourself

Τι είναι αυτό που μπορεί να κάνει έναν άνθρωπο να πληκτρολογεί τη λέξη «συναισθήματα» σε μια μηχανή αναζήτησης; Και τι μπορεί να προσμένει κανείς από τις σελίδες που θα του προτείνει να επισκεφτεί η μηχανή αναζήτησης;

Μπορώ να πω πως σοκαρίστηκα διαβάζοντας τις στατιστικές όταν είδα πως το πρώτο keyword στις μηχανές αναζήτησης και αιτία επίσκεψης στο blog μου είναι η λέξη «συναισθήματα» η οποία οδηγεί σε παλιό post με σχετικό τίτλο και θέμα. Τι ψάχνει να βρει ο κόσμος; Ποια εσωτερική του ανάγκη προσπαθεί να ικανοποιήσει; Μήπως έχει μπουκώσει από συναισθήματα και πνίγεται; Καλά, κακά, άγχους, φόβου, αγάπης δεν έχει σημασία. Φαίνεται να είναι τόσα πολλά που είναι αδύνατον να τα εξωτερικεύσει κανείς με αποτέλεσμα να τον κάνουν να αισθάνεται πως είναι γεμάτος, πως δεν χωράει άλλα. Ίσως θέλει να εκτονωθεί. Ίσως διαβάζοντας κάτι σχετικό να αισθάνεται πως τα μοιράζεται και να ξαλαφρώνει λίγο. Ίσως να μοιράζεται εμπειρίες και το βάρος των συναισθημάτων που αυτές περιέχουν. Ίσως διαβάζοντας τα προβλήματα των άλλων να ξεχνάει για λίγο τα δικά του. Ίσως να τα απαξιώνει.

Είναι γεγονός πως όταν μοιραζόμαστε κάτι δικό μας, κάτι που το έχουμε μέσα μας και μπορεί να μας βαραίνει, αυτομάτως το απομυθοποιούμε και χάνει την φαινομενικά τεράστια σημαντικότητά του. Τα θετικά συναισθήματα έχουν τη τάση να παίρνουν μεγαλύτερη διάσταση όταν τα εξωτερικεύουμε. Η έκφραση της χαράς ενός ανθρώπου  μπορεί δηλαδή να παρασύρει και τον αποδέκτη. Αυτό σαν γεγονός έστω και πρόσκαιρα, διογκώνει το συναίσθημα και ίσως να λειτουργεί πολλαπλασιαστικά. Άλλωστε γιατί οι άνθρωποι μοιράζονται για παράδειγμα τη χαρά τους; 

Από την άλλη τα αρνητικά συναισθήματα δύσκολα τα εκφράζουμε. Ένας καβγάς ή ένας θυμός μπορεί να είναι ενδεικτικές εκφράσεις αρνητικών συναισθημάτων αλλά  σίγουρα δεν είναι αυτά που θεωρούνται προσωπικά. Δεν είναι αυτά που απορέουν από μέσα μας ή που θεωρούμε ότι έχουν σαν αιτία τον εαυτό μας. Τα πιο προσωπικά είναι συνήθως και βαθιά χωμένα. Είναι αυτά που μας φέρνουν δυσάρεστες μνήμες και γι’αυτό το λόγο τα σπρώχνουμε όσο πιο κάτω μπορούμε. Και πάλι όμως, σε μια στιγμή αδυναμίας είναι πιθανό να αρπάξουμε την εικαιρία να τα εξωτερικεύσουμε. Συνήθως νιώθουμε την ανάγκη να τα βγάλουμε από μέσα μας ειδικά όταν ξέρουμε πως ένας φίλος είναι πρόθυμος να μας ακούσει  και ειδικότερα όταν θα αποφύγει να μας κριτικάρει. Όπως κι αν έχει τα αρνητικά συναισθήματα βγαίνοντας στην επιφάνεια, απαξιώνονται. Χάνουν την σημαντικότητά τους αλλά όχι απαραίτητα και την ύπαρξή τους. Μπορεί όμως να μαλακώσουν, να γίνουν πιο ήπια.

 Γεγονός είναι πως οι άνθρωποι σε δύο πράγματα ξεχωρίζουν από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο. Στην επικοινωνία και στα συναισθήματα. Όσο κι αν κάποια ζώα τα διαθέτουν και τα δύο, σε καμιά περίπτωση δεν μπόρεσαν να τα εξελίξουν είτε γιατί δεν είχαν τη δυνατότητα, είτε τη διάθεση, είτε γιατί τα αρχέγονα ένστικτα ήταν πιο δυνατά και επισκίαζαν οτιδήποτε άλλο. Η επικοινωνία ήταν και είναι το κλειδί για την εξέλιξη της λογικής. Η δυνατότητα ανταλλαγής της πληροφορίας μας έκανε πιο έξυπνους (;). Τα συναισθήματα είναι αυτά που χαρακτηρίζουν τις σχέσεις και καθορίζουν την ποιότητα της επικοινωνίας. Ένα ζώο για παράδειγμα μπορεί να αισθάνεται τη χαρά ή να διαθέτει το μητρικό ένστικτο, αλλά το φάσμα των συναισθημάτων που μπορεί να νιώσει και να εκφράσει είναι περιορισμένο. 

Συμπερασματικά λοιπόν θα έλεγα πως έχουμε το χάρισμα. Να νιώθουμε πράγματα και να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας. Και φαίνεται ότι το’χουμε ανάγκη.

Συναισθήματα

Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου.

Η Τρέλα αφού συστήθηκε 3 φορές στην Ανία της πρότεινε να παίξουν κρυφτό.
Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί να κρατηθεί ρώτησε:
'Τι είναι το κρυφτό;'

Ο Ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία και η Χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια -την οποία δεν την ενδιέφερε ποτέ τίποτα- να παίξουν κι αυτοί.

Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν:
Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν, η Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και η Δειλία δεν ήθελε να ρισκάρει.

'Ένα, δύο, τρία, άρχισε να μετράει η Τρέλα.

Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά. Μιας και βαριόταν κρύφτηκε στον πρώτο βράχο που συνάντησε.
Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς και η Ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του Θριάμβου ο oποίος με την δύναμη του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο.
Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί γιατί κάθε μέρος που έβρισκε της φαινόταν υπέροχο μέρος για να κρυφτεί κάποιος άλλος φίλος της οπότε την άφηνε ελεύθερη.
Και έτσι η Γενναιοδωρία κρύφτηκε σε μια ηλιαχτίδα.
Ο Εγωισμός αντιθέτως βρήκε αμέσως κρυψώνα ένα καλά κρυμμένο και βολικό μέρος μόνο για αυτόν.
Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού.
Το Πάθος και ο Πόθος κρύφτηκαν μέσα σε ένα ηφαίστειο.
Ο Έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί....

1000, μέτρησε η Τρέλα και άρχισε να ψάχνει.

Την πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά. Μετά βρήκε την Πίστη που μίλαγε στον ουρανό με τον Θεό για θεολογία.
Ένιωσε τον ρυθμό του Πόθου και του Πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και αφού βρήκε την Ζήλια δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει και τον Θρίαμβο.
Βρήκε πολύ εύκολα το Δίλημμα που δεν είχε ακόμη αποφασίσει που να κρυφτεί.
Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα.

Η Τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα.

Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και άρχισε να τον κουνάει νευρικά ώσπου άκουσε ένα βογκητό πόνου.

Ήταν ο Έρωτας που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα του είχαν πληγώσει τα μάτια.
Η Τρέλα δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε, ζήταγε συγνώμη και στο τέλος υποσχέθηκε να γίνει ο οδηγός του Έρωτα.

Κι έτσι από τότε ο Έρωτας είναι πάντα τυφλός και η Τρέλα πάντα τον συνοδεύει...

(αγνώστου συγγραφέα)