Τα πήρα στο κρανίο!

Οδηγώ σε στενό δρόμο της Κυψέλης. Ο ογκώδης σαρανταπεντάρης μάγκας με το φανταχτερό ροζουλί πουκάμισο που κρέμεται έξω από το παντελόνι για να κόβει λίγο η μπάκα* του, κατεβαίνει το ίδιο στενό ανάποδα. Στριμώχνομαι τελείως δεξιά για να περάσει. Φτάνει δίπλα μου όπου έχοντας και οι δύο ανοιχτά τα παράθυρα (face to face) του λέω: «Μ’αρέσει που είσαι τόσο ασυγκίνητος και συνεχίζεις να πηγαίνεις ανάποδα». «Γιατί σ’ενοχλώ;» μου λέει. «Το θέμα δεν είναι αν με ενοχλείς αλλά ότι πηγαίνεις ανάποδα και έχεις και το θράσος να συνεχίζεις. Άντε τελείωνε να φύγουμε από εδώ». «Και που να πάω;» με ρωτάει. «Να πας όπως πηγαίνουν όλοι» απαντάω. Επιμένει: «Γιατί σ’ενόχλησα;» «Βρε άντε φύγε να φύγω κι εγώ» επιμένω κι εγώ. «Γιατί θα μας δείρεις;» ρωτάει. «Κουβέντα θα πιάσουμε τώρα;» ξαναρωτάω. «Πέρνα χριστιανέ μου να τελειώνουμε». «Δεν πάω πουθενά» απαντάει και βγαίνει από το αυτοκίνητό του παίρνοντας μαζί του τα κλειδιά και λέει. «Εδώ θα μείνω. Χάλασε». Η συνέχεια είναι άνευ σημασίας.

Όμως...

Αγαπητέ συμπολίτη,

Σ’ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία να διαπιστώσω πως γύρω μου υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που κουβαλούν στο σώμα τους κενά κρανία** και να μάθω να κρατάω τις αποστάσεις που επιβάλει η εξασφάλιση της προστασίας του ψυχικής μου και όχι μόνο υγείας. Και μιλώντας με όλα μου τα φιλικά αισθήματα, θα σου πρότεινα σαν λύση που θα βγάλει όλους μας από τέτοιες δύσκολες θέσεις, να το κάνεις δωρεά σε κανέναν φοιτητή ανθρωπολογίας για να μελετήσει τις παρεκλίσεις της φύσης και την εξέλιξη των ειδών. Σ’εκείνον τουλάχιστον θα είχε μια χρησιμότητα.

με ειλικρινείς χαιρετισμούς
Ο συνάνθρωπός σου


* Δεν έχω τίποτα με τις μπάκες αφού κι εγώ διαθέτω μία έστω και μικρού μεγέθους. Το θέαμα όμως ήταν πραγματικά κωμικό.
** Σκεφτείτε πως αυτό το κρανίο ψηφίζει κυβέρνηση, δήμαρχο, κάποιος τον πληρώνει, μπορεί να έχει παιδιά... Ώιμε!!!