Σ’ευχαριστώ γιατρέ!

Χρειάστηκε να περάσουν 8 χρόνια για να λυθεί επιτέλους μια μεγάλη μου απορία.

Ο Δεκέμβριος του 1999 μου επιφύλασσε μια μεγάλη έκπληξη. Ούτε λίγο ούτε πολύ βρέθηκα να νοσηλεύομαι στην εντατική μονάδα της καρδιολογικής κλινικής του Ιπποκράτειου νοσοκομείου. Εκεί γνώρισα πολλούς γιατρούς διάσημους και μη και η αλήθεια είναι πως δεν τους γνώρισα τυχαία καθώς πολλοί από αυτούς ασχολήθηκαν μαζί μου αφού τους έτυχε λαχείο. «Άνδρας, ετών 32 με έμφραγμα του μυοκαρδίου...», όπως έγραφε και η καρτέλα μου. Αφού ξεπέρασα υποτίθεται τον πρώτο κίνδυνο μετά από 3-4 μέρες νοσηλείας στην εντατική, τη τελευταία μέρα δέχθηκα την επίσκεψη ενός γιατρού ο οποίος ήρθε να μου ανακοινώσει τα συμπεράσματα και να μου δώσει οδηγίες.

Μου έκανε νόημα να σηκωθώ από το κρεβάτι και αφού πέρασε το χέρι του στους ώμους μου με οδήγησε σ’ένα παράθυρο όπου σταθήκαμε οι δυό μας και κοιτάζοντας έξω μου είπε:

«Φίλε ήσουν τυχερός μέσα στην ατυχία σου. Τυχερός γιατί τη γλίτωσες και άτυχος γιατί δεν θα γλιτώσεις την επέμβαση.»

Χωρίς να γνωρίζω το λόγο, ήμουν πολύ ψύχραιμος και τον άκουγα προσεκτικά.

«Πρέπει λοιπόν να κάνεις το συντομότερο αυτή την επέμβαση. Ξέρεις κανένα γιατρό;»

«Όχι γιατρέ, δεν γνωρίζω κανέναν. Αλλά τι σημασία έχει; Αφού βρίσκομαι ήδη στο νοσοκομείο και μάλιστα με καρδιοχειρουργικό κέντρο.»

«Όχι δεν με κατάλαβες. Σε ρώτησα αν γνωρίζεις κανέναν χειρούργο εκτός Ιπποκράτειου.»

«Δεν γνωρίζω κανέναν αλλά συνεχίζω να μην καταλαβαίνω.»

«Λοιπόν σήμερα θα σου δώσουμε εξιτήριο αλλά πρέπει να κανονίσεις να γίνει σύντομα η επέμβαση. Το που θα τη κάνεις είναι δικό σου θέμα.»

«Ναι αλλά γιατί να μην τη κάνω εδώ; Γιατί να χάνω χρόνο;» Βλέπετε όταν είναι κανείς ασθενής βιάζεται να ξεπεράσει το πρόβλημά του. Κανείς δεν θέλει να μείνει μ’αυτή τη ψυχολογία για πολύ καιρό.

«Κοίτα λοιπόν να δεις τι θα κάνεις. Πήγαινε να σε δουν άλλοι γιατροί σε κάποιο ιδιωτικό νοσοκομείο (από τα γνωστά). Συζήτησε το θέμα μαζί τους και αυτοί θα σε καθοδηγήσουν. Είσαι πολύ νέος για να τη κάνεις εδώ. Αν ήσουν 60-70 χρονών δεν θα σου έλεγα τίποτα, αλλά σε αυτή την ηλικία δικαιούσαι να έχεις καλύτερη ποιότητα ζωής και αυτό δεν μπορώ να σου το εξασφαλίσω εδώ. Κατάλαβες;»

Όχι, ακόμα και μετά από αυτή την εξήγηση, ήταν δύσκολο να καταλάβω. Σαφώς και έπιασα το υπονοούμενο αλλά δεν ήθελα να το δεχθώ γιατί ήθελα να ξεμπερδεύω. Αλλά από την άλλη όταν σου λένε ότι αν θες να τελειώνεις αισίως από αυτή την ιστορία πρέπει να φύγεις, δεν σου μένουν και πολλά περιθώρια.

8 χρόνια μετά λοιπόν, τα γεγονότα ήρθαν έτσι που αποκαλύφθηκε ο λόγος για τον οποίο ο γιατρός μου δεν ήθελε να με κρατήσει. Για να μην πέσω προφανώς στα χέρια του σφαγέα! Όλα αυτά τα χρόνια το σκέφτηκα πολλές φορές αλλά ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω τον πραγματικό λόγο της επιμονής του.

Κάποιοι ίσως σκεφτούν πως υπήρχαν άλλες σκοπιμότητες πίσω από την επιμονή του να φύγω. Ίσως το ότι θα με έστελνε συστημμένο σε κάποιο γιατρό ιδιωτικού νοσοκομείου με τον οποίο ήταν συνέταιροι. Σας διαβεβαιώ λοιπόν πως ουδέποτε μου ανέφερε ονόματα άλλων γιατρών και πως δεν προσπάθησε με κανένα τρόπο να με καθοδογήσει.

Ο γιατρός μου ήταν ο κος Τ. και όσοι γνωρίζουν περί Ιπποκράτειου είναι βέβαιο ότι ξέρουν ποιος είναι. Κανονικά θα έπρεπε να αναφέρω το όνομά του από τη στιγμή που μιλάω για μια αξιέπαινη συμπεριφορά, αλλά δεν μου επιτρέπεται να το κάνω, πρώτα απ’όλα λόγο της επικαιρότητας η οποία μπορεί να τον εκθέσει και επιπλέον εξαιτίας του ότι το παρών κείμενο δεν έχει επώνυμη υπογραφή.

Σ’ευχαριστώ πολύ γιατρέ!

Update 17/11/07: Επειδή κάποιοι αναγνώστες δεν είναι ενήμεροι για το γεγονός στο οποίο αναφέρομαι, δημοσιεύω τα ακόλουθα links: Mega Ναυτεμπορική Gnews Pathfinder Ημερησία Iatronet

Δώσατε;

Για λίγες μέρες ήμουν απών από τη Blogοσφαιρα καθώς έπεσαν μαζεμένες πολλές υποχρεώσεις με διάφορα ευτράπελα, τα οποία όμως θα καταγράψω εδώ και ελπίζω να έχετε την υπομονή να διαβάσετε.

Ξεκινώντας από το Σάββατο που είχαμε το μνημόσυνο ενός θείου και ενώ ήταν προγραμματισμένο για τις 9:15 το πρωί, φτάσαμε ακριβώς την ώρα που τελείωσε και άρχισε η χαιρετούρα. Δηλαδή στις 9 ακριβώς!! Και πάλι καλά αφού ο κόσμος συνέχισε να έρχεται και μετά τη χαιρετούρα. Κανείς δεν ξέρει για πιο λόγο η τελετή έγινε τόσο σύντομα και σε light έκδοση. Και σαν μην ήταν αρκετό αυτό, ο τελετάρχης δεν εμφανίστηκε για να μοιράσει τα σχετικά (κόλυβα κλπ). Aλήθεια ξέρετε πόσο χρεώνουν τα σχετικά της τελετής; Συσκευασία (χάρτινο σακουλάκι) ψωμιού 0,40 λεπτά, συσκευασία (χάρτινο σακουλάκι) κόλυβων 0,70 λεπτά! Μεταφορά κολύβων από την εκκλησία στη καφετέρια του διπλανού τετραγώνου 40€! Τα λουλούδια φυσικά είναι πολλαπλής χρήσης αφού τα ενοικιάζεις! Απίστευτοι επιχειρηματίες, αχρείαστοι να'ναι!

Τη Κυριακή ήταν η ημέρα του μικρού Βασίλη. Βλέπετε αποφασίσαμε να γίνουμε νονοί και ο μικρός μας τίμησε με τη συγκατάθεσή του. Καιρό πριν είχε μάθει να μας ξεχωρίζει και να μας αποκαλεί νονό και νονά. Πως να του το αρνηθείς. Είναι μόλις 1,5 χρονών, κατάξανθος και φοράει 27 νούμερο παπούτσι! Άντρακλας έτσι; Και στάθηκε και στο ύψος των περιστάσεων αφού οι διαμαρτυρίες του περιορίστηκαν στο ελάχιστο την ώρα της κατάδυσης. Αφού λοιπόν φάγαμε ήπιαμε και κουτσομπολέψαμε στο καθιερωμένο τραπέζι που ακολούθησε, ήρθε η ώρα να φύγουμε (όλοι μαζί) και αφού περπατήσαμε και περάσαμε στον απέναντι δρόμο, διαπιστώσαμε πως κάποιος απουσίαζε από τη παρέα. Ποιός λέτε; Φυσικά ο Μπίλης! Όπου μετά το πρώτο πανικό, τον βρήκαμε να συγυρίζει τις καρέκλες του τραπεζιού της υπαίθριας ταβέρνας. Είμαστε λίγο απαράδεκτοι; Κι όμως μπορεί να συμβεί. Σκεφτείτε πως όλος ο κόσμος ασχολείται μαζί του και πως πηγαίνει από αγκαλιά σε αγκαλιά. Τι πιο φυσικό να πιστεύεις πως κάποιος από τη παρέα τον κρατάει αγκαλιά την ώρα που φεύγουμε; Αλλά βέβαια το ίδιο πίστευαν όλοι! Κουμπάρα ψυχραιμία...

Καιρό τώρα, είχαμε ξεκινήσει να κάνουμε εξετάσεις στη μικρή αφού δυσκολευόταν στην αναπνοή από τη μύτη η οποία ήταν μονίμως μέσα στη μύξα. Ο πρώτος ύποπτος σε τέτοιες περιπτώσεις είναι τα κρεατάκια κι έτσι κι εμείς αφού κάναμε ακτινογραφίες, θεραπείες και μπάνια στη θάλασσα και μην έχοντας δει καμία βελτίωση, αποφασίσαμε με τη συμβουλή του γιατρού να προχωρήσουμε σε πιο δραστικά μέτρα: στην αφαίρεσή τους. Τη Δευτέρα λοιπόν πήγαμε για τις προεγχειρητικές εξετάσεις όπου παίρνουν άιμα για εξέταση και επιπλέον το παιδί εξετάζεται από αναισθησιολόγο. Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.

Τόπος: Νοσοκομείο Παίδων Πεντέλης. Χρόνος: Δευτέρα 9 το πρωί. Κατάσταση μικρής: ήρεμη αλλά τη νύχτα είχε έντονο βήχα.

Πρώτος γιατρός που την είδε ήταν ο χειρούργος ο οποίος ζήτησε αναβολή της επέμβασης που ήταν προγραμματισμένη για την επόμενη μέρα, για να τις δώσει χρόνο να συνέλθει από το κρύωμα. Εξηγώντας του πως η κατάσταση της μικρής είναι χρόνια και δεν είναι απλό κρύωμα πρότεινε να κάνουμε τις προεγχειρητικές εξετάσεις και να το ξανασυζητήσουμε αφού έχουμε πάρει και τη γνώμη του αναισθησιολόγου. Η αναισθησιολόγος λοιπόν εξέτασε τη μικρή και κατέληξε πως υπάρχει κάποιο πρόβλημα στη καρδιά της (φύσημα) κατά τη κρίση της, το οποίο όμως πρέπει να διερευνηθεί και να αξιολογηθεί από άλλους ειδικούς γιατρούς. Σε καμία περίπτωση, είπε, δεν μπορεί να μπει στο χειρουργείο αν βήχει ή αν δεν αξιολογηθει το εύρημα. Ήταν πολύ κατατοπιστική όσο αφορά τις επόμενες ενέργειες που έπρεπε να κάνουμε (εξέταση από καρδιολόγο και από παιδίατρο), αλλά χωρίς υπομονή απέναντι σε δυο γονείς που από τη μια ανησυχούν καθώς δεν είναι γιατροί για να γνωρίζουν για τι ακριβώς μιλάμε και από την άλλη εγώ ιδιαίτερα, ήμουν πολύ σφιγμένος και διστακτικός και εξέφρασα την απορία, πως ο παιδίατρός της που την παρακολουθεί 5 χρόνια δεν έχει αντιληφθεί κάτι τέτοιο. Η απάντηση που εισέπραξα ήταν αυτολεξή: "Τι πρόβλημα έχετε κύριε;" σε ένα έντονο και επιθετικό ύφος λες και αμφισβήτησα την επιστημονική της κατάρτιση ή ... τέλος πάντων. Λέω κι εγώ λοιπόν στον εαυτό μου "δώσε τόπο στην οργή, άκου τι σου λέει και κρατήσου για αργότερα". Η ίδια είπε πως θα ενημερώσει τους αρμόδιους για τα παραιτέρω. Το καλύτερο όμως ήταν η άκρως ιατρική και επιστημονικά τεκμηριωμένη συμβουλή της: "Οι καλύτεροι γιατροί για το παιδί σας είστε οι ίδιοι οι γονείς! Εσείς θα αποφασίσετε αν πρέπει να κάνει την επέμβαση αύριο το πρωί ή όχι, ανάλογα με τις απαντήσεις των άλλων γιατρών και από το πόσο θα βήχει." Φανταστείτε τώρα αν μπορείτε τον εαυτό σας σ'αυτή τη θέση. Ακόμα κι αν υποθέσουμε πως η μικρή πάρει το Ok των άλλων γιατρών, να πρέπει να αξιολογήσετε το βήχα της και να κρίνετε αν πρέπει να εγχειριστεί ή όχι. Ας πούμε λοιπόν πως εσείς αξιολογείτε τον βήχα ως μη σημαντικό ή τέλος πάντων ας πουμε πως το παιδί έβηξε μια δυο φορές. Με την άγνοια που προφανώς έχετε περί ιατρικών θεμάτων μπορείτε να αποφασίσετε και να εγγυηθείτε ότι δεν θα υπάρξει κάποιο πρόβλημα λαμβάνοντας υπόψη τις παραπάνω οδηγίες της αναισθησιολόγου; Ή μήπως το πιο ασφαλές είναι να το αναβάλετε για να είστε σίγουροι σαν γονείς; Μετά βέβεαι προκύπτει ένα άλλο ερώτημα: Το πότε το παιδί θα είναι σε θέση να εγχειριστεί. Και μετά κι αλλο ένα: Ποιος πάλι θα κρίνει αυτό; Δεν ξέρω, ίσως η συζήτηση με την αναισθησιολόγο να με ζάλισε και να θόλωσε το μυαλό μου και να μην μπορώ να σκεφτώ καθαρά. Πάντως αν αφήσω τη σκέψη μου ελεύθερη μπαίνει σε περίεργα μονοπάτια...

Πράγματι μετά από λίγο η προϊσταμένη και ένας ειδικευόμενος γιατρός της ΩΡΛ κλινικής στην οποία μας έχουν κάνει από το πρωί εισαγωγή, μας βρίσκουν και μας δίνουν γραπτές οδηγίες (παραπεμπτικά) για να μας δουν οι κατάλληλοι γιατροί οι οποίοι έχουν ήδη ειδοποιηθεί καθώς η ώρα είναι ήδη περασμένη και υπήρχε περίπτωση να έχουν φύγει. Πρώτο ραντεβού ο παιδίατρος της παιδιατρικής κλινικής στη διπλανή πτέρυγα, ο οποίος αφού τον βρήκαμε μας έβαλε σε αναμονή. Ατέλειωτη αναμονή. Ο χρόνος πέρναγε και ήταν σχεδόν βέβαιο πως ούτε ο καρδιολόγος θα περίμενε, ούτε την αναισθησιολόγο θα ξαναβλέπαμε, ούτε και το χειρούργο που περίμενε τη γνώμη της για να δούμε τι θα κάνουμε. Και αφού απ'ότι φαινόνταν δεν είχε σκοπό να μας δει τουλάχιστον άμεσα, βρήκαμε την διευθύντρια της παιδιατρικής κλινικής η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ μας έδιωξε με το σκεπτικό πως κανείς δεν την είχε ενημερώσει. Και πιστέψτε με, το παραπεμπτικό που κρατούσαμε δεν στάθηκε αρκετό να τη κάνει να αλλάξει γνώμη, λέγοντας πως δεν γράφει το όνομα του γιατρού (είχε μόνο υπογραφή) και πως δεν μπορεί ένας ειδικευόμενος να κάνει ότι θέλει! Και βέβαια η απάντησή μου ήταν πως φαίνεται πως έχουν εσωτερικά προβλήματα επικοινωνίας αλλά όπως κι αν έχει αυτό δεν με αφορά. Έχοντας παραπεμπτικό θεωρώ πως ακολουθώ μια διαδικασία και περιμένω να με δει ο γιατρός. Τα όποια εσωτερικά προβλήματα έχουν θα πρέπει να τα λύσουν εσωτερικά και όχι μέσω των ασθενών τους. Στην συνέχεια της επίμονης άρνησής της ρώτησα μήπως τελικά έπρεπε να ξαναδώ την αναισθησιολόγο και να της ζητήσω να μου δώσει νέες οδηγίες αφού αυτές θεωρούνται κατά τη γνώμη της άκυρες για να διαπιστώσω σύντομα πως η κυρία ήταν αποφασισμένη και τίποτα δεν θα της άλλαζε γνώμη. Έτσι λοιπόν εγκαταλείψαμε τη παιδιατρική κλινική για να προλάβουμε τουλάχιστον τον καρδιολόγο.

Κατά την επιστροφή μας στα εξωτερικά ιατρεία που ήταν το γραφείο του καρδιολόγου, μας συνάντησε ή καλύτερα μας βρήκε, ο ειδικευόμενος και η προϊσταμένη οι οποίοι είχαν ήδη μάθει τι έγινε και διέκρινα πάνω τους ένα συγκαταβατικό ύφος το οποίο έδειχνε πως μάλλον δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβαινε κάτι τέτοιο. Ο καρδιολόγος πράγματι είχε ήδη σχολάσει αλλά μας περίμενε. Αφού έκανε στη μικρή όλες τις απαραίτητες εξετάσεις, υπερηχογράφημα, καρδιογράφημα και ακρόαση, αποφάνθηκε πως το συγκεκριμένο εύρημα είναι άνευ σημασίας και αξιολόγησης και πως δεν χρειάζεται καμία αγωγή.

Μπορείτε να μαντέψετε τη συνέχεια; Βγαίνοντας από το γραφείο του καρδιολόγου, ο ειδικευόμενος γιατρός και η προϊσταμένη μας περιμένουν για να μας οδηγήσουν σε άλλο παιδίατρο των εξωτερικών ιατρείων, η οποία μας δέχθηκε, μας εξέτασε και τελικά πήραμε και τη δική της έγκριση.

Εδώ θέλω να σημειώσω πως τόσο ο ειδικευόμενος, η προϊσταμένη, ο καρδιολόγος και η παιδίατρος των εξωτερικών ιατρείων, όσο και το νοσηλευτικό προσωπικό που γνώρισα και τις δύο μέρες, ήταν ευγενέστατοι, πρόθυμοι και πολύ φιλικοί με τη μικρή. Αλλά προφανώς αυτοί δεν ήταν διευθυντές.

Φτάσαμε λοιπόν στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Η μικρή έχει την έγκριση των γιατρών και θεωρητικά μπορεί να εγχειριστεί την άλλη μέρα. Ο χειρούργος βέβαια που θα βλέπαμε με το τέλος των εξετάσεων έχει φύγει, οπότε μένουμε εμείς μόνοι να αποφασίσουμε τη συνέχεια. Φεύγοντας από το νοσοκομείο συναντάμε τη προϊσταμένη η οποία σε ανύποπτο χρόνο μας λέει με εμπιστευτικό ύφος: "Μην ανησυχείτε, κάντε στο παιδί πλύσεις με φυσιολογικό ορό και φέρτε τη το πρωί. Το χειρουργείο θα γίνει κανονικά." Τι σημαίνει τώρα αυτό;

Το άγχος κι η αγωνία που είχαμε όλο το απόγευμα για να πάρουμε τη σωστή απόφαση, ελάφρυναν όταν η γυναίκα μου πρότεινε να επικοινωνήσουμε με κάποιο γνωστό μας γιατρό ΩΡΛ και να ζητήσουμε τη δική του συμβουλή η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ περιορίστηκε σε μια ερώτηση: "Δώσατε;" Και όταν βέβαια του είπαμε πως δεν δώσαμε μας εξήγησε και τα αίτια αυτής της ταλαιπωρίας.

Η επόμενη μέρα μας βρήκε πρωί πρωί στο νοσοκομείο. Το παιδί μπήκε για την επέμβαση και βγήκε χωρίς κανένα πρόβλημα. Εδώ δεν έχει νόημα να μπω σε άλλες λεπτομέρειες πέρα από το να επιβεβαιώσω πως ούτε και σήμερα "δώσαμε" παρ'όλο που μετά το χειρουργείο, ο χειρούργος πέρασε να τη δει και με κάλεσε στο γραφείο του. Εκεί είμασταν οι δυο μας και φυσικά υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις για να γίνει το "έγκλημα". Δεν θα κρύψω πως ήμουν προετοιμασμένος αλλά και αποφασισμένος να το τραβήξω όσο μπορούσα. Για να σε καλεί ο γιατρός στο γραφείο του σημαίνει πως θέλει να μιλήσετε ιδιαιτέρως και ή έχει να σου πει κάτι για το παιδί ή θέλει να παίξετε μια παρτίδα τάβλι χωρίς τρίτους που θα μπορούσαν να παρενοχλήσουν. Το μοναδικό πράγμα πάντως που μου είπε ήταν πως το παιδί θα πρέπει να φάει ελαφρά το βράδι και να μου γράψει μια συνταγή για φάρμακα. Άρα δεν υπήρχε κάτι εμπιστευτικό, έτσι δεν είναι; Αυτή τη συνταγή και την οδηγία δεν μπορούσε να μου τα δώσει στο θάλαμο; Τον ευχαρίστησα λοιπόν και έφυγα.

Από τη μια πλευρά αισθάνομαι ήσυχος με τη συνείδησή μου και περήφανος για τη ψυχραιμία μου και από την άλλη αισθάνομαι τύψεις απέναντι στη ταλαιπωρία και το όποιο ρίσκο υπέβαλλα στη μικρή. Και πιστέψτε με μιλάμε για κάτι απλό. Αν το θέμα ήταν πιο σοβαρό τι θα έπρεπε να κάνω; Από τη πρώτη στιγμή που μπήκαμε σ'αυτή τη περιπέτεια είχα στο μυαλό μου την Αμαλία και σκεφτόμουν πως αν εκείνη είχε το κουράγιο να πολεμήσει αυτή τη κατάσταση, τότε πρέπει να το βρω κι εγώ.

ΕΣΥ... ΝΑΙ ΕΓΩ ΡΕ!

Μια περιγραφή του Εθνικού Συστήματος Υγείας εν Ολυμπιακό έτος 2004.

Λουτράκι, Αύγουστος 2004.

- Ξύπνα, ξύπνα... σήκω γρήγορα...
- Ε... τι έγινε; Ποιός είναι; ρωτάω με κλειστά τα μάτια.
- Έλα σήκω γρήγορα... το παιδί...
- Το παιδί τι; Που είναι; ρωτάω και πετάγομαι όρθιος.
- Σήκω γρήγορα. Το παιδί χτύπησε στις κούνιες, μου λέει ο πεθερός μου.
- Που είναι τώρα; που είναι η Ε; (η γυναίκα μου)
- Μαζί με τη πεθερά σου πήγανε το παιδί στη παιδική χαρά. Πάμε γρήγορα.

Μπαίνουμε γρήγορα στο αυτοκίνητο και τρέχουμε αμέσως εκεί. Όμως εκεί δεν είναι κανείς. Κάποιος μας λέει ότι φύγανε για το Κέντρο Υγείας και αμέσως ξεκινάμε για εκεί. Ευτυχώς είναι πολύ κοντά. Μπαίνουμε μέσα και βλέπω τη γυναίκα μου με το παιδί μες τα αίματα να τη διώχνουν για να πάει αμέσως στο νοσοκομείο της Κορίνθου. Το ασθενοφόρο δεν μπορεί να εξυπηρετήσει. Φαίνεται πως το θέλουν εκεί λες και είναι ντεκόρ του κήπου.

Φτάνουμε στο νοσοκομείο της Κορίνθου και ω τι έκπληξη!
- Φύγετε γρήγορα για Αθήνα. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.
- Μα δώστε του τουλάχιστον τις πρώτες βοήθειες, τους λέμε. (Το παιδί χτύπησε στο κόκαλλο της μύτης και έχει ένα σκίσιμο στο μάτι αφού έφαγε μια κούνια στο πρόσωπο)
- Μην καθυστερείτε, φύγετε. Εμείς εδώ δεν έχουμε εργαλεία να ράψουμε μικρό παιδί.
- Ένα ασθενοφόρο τουλάχιστον;
- Ούτε ασθενοφόρο. Πηγαίνετε γρήγορα στο Παίδων.

Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και ξεκινάμε σαν τρελλοί για Αθήνα.
- Μην τρέχεις πολύ, μου λέει η γυναίκα μου.
- Εντάξει της λέω. Και συνηδειτοποιώ ότι δεν κερδίζω τίποτα με το να τρέχω έτσι. Απλώς φοβίζω το παιδί.

Η μικρή είναι αμίλητη. Δεν μιλάει, ούτε κλαίει. Έχει κουρνιάξει στην αγκαλιά της μαμάς της αμίλητη. Και εγώ φοβάμαι περισσότερο. Είμαστε πια στο ύψος των Μεγάρων όταν σκέφτομαι να πάρω τηλέφωνο τον παιδίατρό μας.
- ...λείπω εκτός Αθήνας. Λέει ο τηλεφωνητής. Αν είναι ανάγκη επικοινωνήστε με τον τάδε συνάδελφο. τηλέφωνο....
Και αφού τον παίρνω και του εξηγώ, μου λέει 'πήγαινε στο Παίδων Πεντέλης που εφημερεύει, είναι πιο κοντά αν πας από Αττική οδό'.

Παίρνω την έξοδο για Αττική οδό και πράγματι μετά από 20 λεπτά είμαστε εκεί. Ψυχή... Ερημιά παντού... 'Περιμένετε εδώ' τους λέω και τρέχω αμέσως μέσα στο νοσοκομείο να βρω ένα γιατρό. Δεν υπάρχει άνθρωπος. Μπαίνω, βγαίνω σε γραφεία και αίθουσες μέχρι που βλέπω μια γυναίκα ντυμένη στα άσπρα.
- Είστε γιατρός;
- Ναι, τι θέλετε;
- Ελάτε γρήγορα. Το και το...
- Α... λυπάμαι δεν εφημερεύουμε. Πρέπει να πάτε στο Γουδί.
- Ορίστε; Σας παρακαλώ κοιτάξτε την. Έχω κάνει μιάμιση ώρα δρόμο και η μικρή δεν μιλάει.
- Φύγετε γρήγορα. Μην χάνετε χρόνο.
- Μα, δώστε της τουλάχιστον τις πρώτες βοήθειες. Γιατρός είστε!
- Μην χάνετε άλλο χρόνο. ξεκινήστε αμέσως.
Δεν έκανε καν το κόπο να κατέβει από τα σκαλιά και να έρθει μέχρι το αυτοκίνητο να τη δει.

Και ξαναξεκινάμε. 'Από που θα πάμε τώρα;' Δεν ξέρω το δρόμο. Σκέφτομαι να κατέβω τη Πεντέλης και μετά; Ξαφνικά μου έρχεται στο μυαλό ότι κάποιοι κεντρικοί δρόμοι θα είναι κλειστοί σήμερα λόγω της Ποδηλασίας (Ολυμπιάδα). Η μικρή τρομαγμένη. Η μητέρα της και εγώ πιο τρομαγμένοι. Όσο κατεβαίνω τη Πεντέλης σκέφτομαι ποιο δρόμο να πάρω μέχρι που μου έρχεται ένα φλασάκι: 'Την αστυνομία. Να πάρω τηλέφωνο την αστυνομία'.

- Άμεση Δράση.
- Ναι, πείτε σας παρακαλώ πως θα πάω στο Παίδων στο Γουδί. Είμαι στη Πεντέλης, έχω παιδί με τραύματα στο πρόσωπο μέσα στο αυτοκίνητο, δεν ξέρω το δρόμο και κάποιοι δρόμοι έιναι κλειστοί λόγω ποδηλασίας.
- Πείτε μου που ακριβώς είστε κύριε.
- Πεντέλης και μόλις περνάω τον τάδε κάθετο δρόμο, του λέω ενώ συνεχίζω να κατεβαίνω.
- Τι αυτοκίνητο έχετε;
- Citroen κόκκινο...
- Αριθμό κυκλοφορίας;
- ΥΒΗ... Και ακούω μέσα από το τηλέφωνο τον άνθρωπο αυτό να καλεί με τον ασύρματο το κοντινότερο περιπολικό και να του δίνει οδηγίες να με βρει.
- Ένα περιπολικό μας, θα σας συναντήσει λίγο πιο κάτω. Ακολουθήστε το.
- Ωραία, σας ευχαριστώ πολύ.

Λίγους δρόμους παρακάτω, πραγματικά το περιπολικό μας περιμένει. Μπαίνει μπροστά μου και μου κάνει νόημα να ακολουθήσω. Ο οδηγός του τρέχει και ανοίγει το δρόμο. Τώρα πια δεν μας σταματάει τίποτα. Αλλά τρέχει πολύ και δυσκολεύομαι να τον ακολουθήσω. Τόση ώρα προσπαθούσα να είμαστε ήρεμοι. Δεν ήθελα να τη τρομάξω. Τώρα όμως τρέχω και εγώ. Και μέσα σε 10 λεπτά με έχουν οδηγήσει στην είσοδο των επειγόντων περιστατικών. Η γυναίκα μου παίρνει τη μικρή αγκαλιά και τρέχει μέσα. Εγώ μένω για να τους δώσω τα στοιχεία μου για το βιβλίο συμβάντων.
- Σας ευχαριστώ πολύ παιδιά.
- Τη δουλειά μας κάναμε κύριε, μου λένε.

Τρέχω και εγώ μέσα. Περιμένουμε τη σειρά μας στην αίθουσα αναμονής. Ευτυχώς δεν έχει πολύ κόσμο. Μόνο 2-3 περιμένουν πριν από εμάς. Η μικρή είναι όρθια και τρέχει γύρω γύρω. Είναι γελαστή και κάνει χαρές. 'Λες να το κατάλαβε ότι είναι ασφαλής πλέον;' σκέφτομαι.
Η σειρά μας. Η γιατρός τη βάζει σε μια πολυθρόνα και ανάβει το προβολέα. Αρχίζει να τη καθαρίζει. Πονάει λίγο αλλά το υπομένει. Της μιλάει γλυκά και την ηρεμεί.
- Δεν χρειάζεται ράψιμο. Είναι τόσο μικρή που το τραύμα θα κλείσει μόνο του γρήγορα.
- Είστε σίγουρη;
- Κοιτάξτε κι εσείς. Ευτυχώς είναι επιφανειακό, αλλά καλό θα ήταν να κάνετε και μία ακτινογραφία.
Κι έτσι και έγινε. Κάναμε την ακτινογραφία η οποία δεν έδειξε τίποτα ανησυχητικό.

Μπήκαμε στο αυτοκίνητό μας και ξεκινήσαμε να γυρίσουμε στο Λουτράκι. Αυτό το συναίσθημα της ανακούφισης, της αγαλίασης που ένιωσε η ψυχή μου δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Αυτό που θέλω να τονίσω μέσα από τη διήγηση αυτής της εμπειρίας πέρα από τη ποιότητα των ανθρώπων και των επιστημόνων που μπορεί να συναντήσει κανείς, είναι η ρημάδα ποιότητα αυτού του συστήματος υγείας.

Γιατί τι να το κάνω να έχω να τους καλύτερους επιστήμονες στη χώρα μου όταν δεν μπορώ να τους αξιοποιήσω;
Τι να τους κάνω όταν για ένα καθημερινό περιστατικό (όπως διαπιστώθηκε εκ των υστέρων) σαν το παραπάνω πρέπει να ταξιδέψεις μιάμιση ώρα εκτός απροόπτου, για να βρεθείς στον πολιτισμό;
Τι να τους κάνω αν το παραπάνω περιστατικό δεν είχε ευτυχή κατάληξη;

Και με όλα αυτά τελικά οδηγείται κανείς στο να κάνει το σταυρό του, να φτύνει τον εαυτό του και να μονολογεί... 'Μακριά απ'τον κώλο μου κι ας είναι κι ένα μέτρο'.

Υ.Γ. Και μη μου πείτε για καταγγελίες γιατί ειλικρινά μέσα σ'αυτή τη κατάσταση μόνο εκεί δεν είχα το μυαλό μου. Όσο για το μετά, ήθελα να φύγουμε και να μη τους ξαναδώ ποτέ μου.