LikeToBite

Marshall plan v. 2.0

2011-08-03T11:18:00.004+03:00

Πολυκίνδυνος πολιτική

Το Σχέδιο Μάρσαλ μόνο μια φορά έφερε αποτέλεσμα

του William Pfaff

Το Παρίσι έχει γίνει μια πόλη φαραωνικών μνημειωδών κατασκευών, μια και κάθε νέος πρόεδρος της δημοκρατίας ιδρύει κάτι καινούριο, κάτι για να τον θυμούνται. Το μουσείο του 19ου αιώνα, το Μουσείο ντ' Ορσέ που άνοιξε τον περασμένο χειμώνα, είναι η απάντηση του πρώην Προέδρου Βαλερύ Ζισκάρ ντ' Εσταίν στο Κέντρο Τέχνης και Πολιτισμού του προκατόχου του Πομπιντού. Η καινούρια όπερα του Φρανσουά Μιττεράν στην Βαστίλλη - με τα σχέδιά της ελαφρώς διορθωμένα από τη συντηρητική κυβέρνηση του Ζακ Σιράκ - είναι υπό κατασκευήν. Το ίδιο και το «Μεγάλο Λούβρο» του, μια απέραντη υπόγεια προσθήκη στο υπάρχον μουσείο, η οποία θα επιστεγαστεί με την κρυστάλλινη πυραμίδα του διάσημου αρχιτέκτονα Ι.Μ. Πέι.

Οι υπερταχείες των 270 χιλιομέτρων την ώρα σύντομα θα εξυπηρετούν εκτός από την Λυών και το Μπορντώ, την Γενεύη και την Μασσαλία, και τελικά μπορεί να φτάσουν στις Βρυξέλλες, στο Άμστερνταμ και ίσως στην Κολωνία. Αν κατασκευαστεί το τούνελ της Μάγχης, θα πάνε και στο Λονδίνο. Το γαλλικής έμπνευσης, ευρωπαϊκής χρηματοδότησης διαστημικό λεωφορείο Ερμής ετοιμάζεται - για να πάει στο διάστημα πάνω στον ευρωπαϊκό πύραυλο Αριάν. Και το Παρίσι διαθέτει επίσης ανθισμένες καστανιές και ακορντεονίστες που παίζουν στα υπαίθρια «καφέ».

Πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο οι Γερμανοί είχαν μια παροιμία - ότι είναι κανείς «ευτυχισμένος σαν τον Θεό στην Γαλλία». Πριν 47 χρόνια, με γερμανική πρωτοβουλία, αυτή η ευτυχία έγινε θρύψαλα, όπως έγινε και η ευτυχία της ίδιας της Γερμανίας. Και η δεκαετία που ακολούθησε ήταν φρικιαστική. Τώρα όμως η Γαλλία και πάλι ευημερεί - αν και δεν είναι ποτέ της ευχαριστημένη - και η Γερμανία ευημερεί ακόμα περισσότερο, μολονότι δεν χτίζει πια μνημεία της γερμανικής δόξας. (Η Μερσέντες-Μπενζ εξυπηρετεί τον ρόλο του μνημειώδους για τη σύγχρονη Δυτική Γερμανία.)

Η Δυτική Ευρώπη σήμερα είναι πιο εύπορη και δυναμική (δες τις στατιστικές παραγωγικότητας και εμπορίου), και ίσως πιο ευτυχισμένη (εδώ δεν έχουμε στατιστικές, μόνο ανεκδοτολογικές ενδείξεις) από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτή η Ευρώπη των μνημείων και της ευμάρειας - τα δάνεια της οποίας, μαζί με εκείνα της Ιαπωνίας, χρηματοδοτούν τα ελλείμματα της Αμερικής, και οι εξαγωγές της οποίας, μαζί με εκείνες της Ιαπωνίας, διώχνουν τις αμερικανικές εξαγωγές από τις συναγωνιστικές αγορές - άρχισε με την οικονομική βοήθεια που της παρεσχέθη από τις Ηνωμένες Πολιτείες εδώ και τέσσερις δεκαετίες. Η τεσσαρακοστή επέτειος του Σχεδίου Μάρσαλ εορτάσθηκε την περασμένη άνοιξη και το καλοκαίρι, και οι λόγοι του εορτασμού είναι προφανείς: από την εφαρμογή του σχεδίου η πορεία της Ευρώπης ήταν ανοδική. Δεν συνέβη το ίδιο και με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Μέχρι που θα μπορούσε κανείς να φέρει το επιχείρημα ότι οι απογοητεύσεις που υπέστησαν οι ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια είναι, κατά έναν βαθμό, αποτέλεσμα της επιτυχίας αυτών ακριβώς των πνευματικών και πολιτικών νεωτερισμών για τους οποίους ήταν υπεύθυνη η Ουάσινγκτον κατά τους μήνες που ακολούθησαν το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Στα απομνημονεύματα του ο Ντην Άτσεσον περιέλαβε μια φράση της Αγγλίδας συγγραφέως Βερόνικα Γουέτζγουντ σχετικά με το πώς γράφεται η ιστορία: «Γνωρίζουμε το τέλος πριν λάβουμε υπ' όψη μας την αρχή, και ποτέ δεν μπορούμε να επαναφέρουμε πλήρως στη μνήμη μας πώς ήταν όταν γνωρίζαμε μόνο την αρχή.» Το Σχέδιο Μάρσαλ γεννήθηκε από την κρίση που ανέκυψε το 1947 σχετικά με την Ελλάδα και την Τουρκία. Τώρα ξέρουμε ότι η σοβιετική απειλή - να προκαλέσει εξέγερση στην Ελλάδα και να εισβάλει στην Τουρκία - δεν ήταν αυτό που φαινόταν τότε. Αλλά τότε ποιος ήξερε όσα ξέρουμε τώρα;

Μια δεύτερη ερώτηση που πρέπει να γίνει, σαράντα χρόνια αργότερα, είναι το πού θα βρισκόμασταν σήμερα αν οι τότε υπεύθυνοι δεν είχαν πιστέψει στα δεδομένα που διέθεταν και δεν είχαν δράσει αναλόγως. Ζούμε μέσα σ' έναν γεωπολιτικό χάρτη σχεδιασμένο από πράξεις του παρελθόντος, σχηματισμένο από την κληρονομιά πνεύματος και τακτικής εκείνων που ήξεραν μόνο την αρχή. Παραμένουμε αιχμάλωτοι τους. Οι ιδέες που εκείνοι χρησιμοποίησαν σε κρίσιμες στιγμές, λύσεις πρωτότυπες γι' αυτούς, διαμόρφωσαν τον πολιτικό μας χώρο και έγιναν οι παραδεδεγμένες ιδέες μας. Ο Στρατηγός Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, τότε Αρχηγός του Επιτελείου, ήταν εκείνος που πρότεινε ότι το σχέδιο το οποίο συντάσσετο το 1946 για την παροχή οικονομικής βοηθείας στην Ελλάδα και στην Τουρκία θα έπρεπε να περιέχει πρόβλεψη και για άλλες ευάλωτες χώρες. Το γιατί, ήταν προφανές στην εκτίμηση της καταστάσεως που έκανε για τους ηγέτες του Κογκρέσου ο Άτσεσον, Υφυπουργός τότε Εξωτερικών: «[Ένα] εξαιρετικά πιθανό σοβιετικό ρήγμα [του μετώπου] θα άφηνε τρεις ηπείρους ανοικτές στη σοβιετική διείσδυση. Σαν μήλα σ'ένα βαρέλι που χαλάνε εξ αιτίας του μοναδικού σάπιου που βρίσκεται ανάμεσά τους, το "χάλασμα" της Ελλάδας θα μεταδίδετο στην Περσία και σε όλη την Ανατολή. Θα περνούσε επίσης στην Αφρική μέσω της Μικράς Ασίας και της Αιγύπτου, και στην Ευρώπη μέσω της Ιταλίας και της Γαλλίας, οι οποίες ήδη απειλούντο από τα ισχυρότερα τοπικά Κομμουνιστικά Κόμματα της Δυτικής Ευρώπης. Η Σοβιετική Ένωση έπαιζε ένα από τα μεγαλύτερα παιχνίδια στην ιστορία με το ελάχιστο δυνατό κόστος. »

Στην πραγματικότητα, ο Στάλιν είχε ξεγράψει την Ελλάδα τουλάχιστον δύο μήνες προτού ψηφιστεί το Σχέδιο Μάρσαλ από το Κογκρέσο τον Απρίλιο του 1948. Τον Φεβρουάριο του 1948 είπε σε μια γιουγκοσλαβική αντιπροσωπεία που περιελάμβανε και τον Μίλοβαν Τζίλας: «Τι νομίζετε, ότι η Μεγάλη Βρετανία και οι Ηνωμένες Πολιτείες - οι Ηνωμένες Πολιτείες, η ισχυρότερη χώρα του κόσμου - θα σας επιτρέψουν να σπάσετε τη γραμμή επικοινωνίας τους στην Μεσόγειο! Ανοησίες. Το κίνημα στην Ελλάδα πρέπει να σταματήσει, και όσο το δυνατόν γρηγορότερα.» Να λοιπόν, κι άλλο ένα στοιχείο που εμείς τώρα γνωρίζουμε και που εκείνοι, τότε, δεν ήταν δυνατόν να ξέρουν.

Το Σχέδιο Μάρσαλ προτάθηκε την άνοιξη του 1947 από τον Τζώρτζ Μάρσαλ, Υπουργό Εξωτερικών. Μια επίσημη εκτίμηση της διεθνούς οικονομικής κατάστασης είχε προβλέψει ότι κατά το 1947 οι βιομηχανικές χώρες θα χρειάζονταν εισαγωγές από τις Ηνωμένες Πολιτείες (όπως έγραφε ο ' Ατσεσονσε ένα μνημόνιο) «ύψους 16 δισεκατομμυρίων δολαρίων (τετραπλάσιες των προπολεμικών μας εξαγωγών)», ενώ θα ήσαν σε θέση να επιτύχουν εξαγωγές προς τις ΗΠΑ «με τις οποίες να πληρώσουν [...] το ήμισυ μόνο αυτού του ποσού». Οι προοπτικές για τα επόμενα χρόνια ήσαν ακόμα χειρότερες, δεδομένης της - όπως την περιέγραψε ο Υφυπουργός Εξωτερικών επί Οικονομικών Θεμάτων Γουίλ Κλαίυτον - «ασυγκράτητης διάλυσης της εξαιρετικά περίπλοκης βιομηχανικής κοινωνίας της Ευρώπης, λόγω της διακοπής των αλληλένδετων σχέσεων μεταξύ των βιομηχανικών πόλεων και της επαρχίας η οποία παράγει τα τρόφιμα». Αποτέλεσμα ήταν η απλή πρόταση που έκανε ο Τζώρτζ Μάρσαλ το 1947 κατά την τελετή απονομής των πτυχίων στο Χάρβαρντ. Ζήτησε από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις να συντάξουν ένα κοινό πρόγραμμα «σχεδιασμένο ώστε να ορθοποδήσει οικονομικά η Ευρώπη» στο οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες θα παρείχαν υποστήριξη «όση θα είναι πρακτικά εφαρμόσιμη για μας».

Ο Έρνεστ Μπέβιν, Υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης των Εργατικών της Βρετανίας, αναγνώρισε τη σημασία του πράγματος, συνεσκέφθη με τον Ζώρζ Μπιντώ, τον Γάλλο ομόλογο του, και άρχισαν οι εργασίες για τη σύνταξη του σχεδίου. Οι Δυτικοευρωπαίοι ίδρυσαν τον Οργανισμό Ευρωπαϊκής Οικονομικής Συνεργασίας, και υπό τη διαχείρισή του τα κεφάλαια από τις ΗΠΑ χρησιμοποιήθηκαν για την αποκατάσταση της ευημερίας και της ισχύος της Δυτικής Ευρώπης. Αυτό έγινε με τόση επιτυχία ώστε η Δυτική Ευρώπη - η Ευρωπαϊκή Κοινότητα, μια πολιτική εφεύρεση της ίδιας δημιουργικής εποχής - έχει γίνει ως σύνολο ο πιο σημαντικός βιομηχανικός παραγωγός του κόσμου.

Ήταν ένα λαμπρό επίτευγμα, μιας συγκεκριμένης εποχής, που τώρα ανάγεται μάλλον στο απώτερο παρελθόν μας. Όπως τόσα άλλα λαμπρά επιτεύγματα, παρεμπόδισε με την ίδια του τη λαμπρότητα τη χάραξη κάποιας πρωτότυπης πολιτικής γραμμής στα χρόνια που ακολούθησαν. Επηρέασε τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι αυτό που είχε εφαρμοσθεί τόσο καλά στην Δυτική Ευρώπη θα μπορούσε να εφαρμοστεί το ίδιο καλά και αλλού, υπό διαφορετικές συνθήκες. Ρίζωσε ως συμβατική γνώση, επισκιάζοντας από κει και πέρα την ανάγκη για κάθε άλλου είδους γνώση.

Η πολιτική ανάλυση που δικαίωνε το Σχέδιο Μάρσαλ - μια επαπειλούμενη σοβιετική «διείσδυση» όχι απλώς σε μια ήπειρο αλλά σε τρεις - ήταν ανακριβής. Αλλά μετά την εμπειρία του Χίτλερ, και βλέποντας τι έκανε ο Στάλιν για να εξοντώσει την ανεξάρτητη πολιτική ζωή στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελούσε ευλογοφανές επιχείρημα για όσους ήξεραν μόνο την αρχή. Ταίριαζε επίσης στους Αμερικανούς λόγω του ρόλου που προσέφερε σης Ηνωμένες Πολιτείες. Από τότε, με όλο και λιγότερη πνευματική αξιοπιστία, έχει χρησιμοποιηθεί για να δικαιολογήσει ουσιαστικά κάθε αμερικανική απόφαση τακτικής αναφορικά με την Σοβιετική Ένωση (και την παλαιά σύμμαχο της, την Κίνα), από την ίδρυση του NATO ώς την επέμβαση στο Βιετνάμ και ώς την εκστρατεία κατά των Σαντινίστας στην Νικαράγουα - άλλο ένα «σάπιο μήλο» που μολύνει μια ολόκληρη ήπειρο. Τα μέτρα βοηθείας που είχαν τόσο καλό αποτέλεσμα στην Ευρώπη έχουν επανειλημμένα εφαρμοστεί και αλλού, χωρίς, είναι γεγονός, αξιόλογη επιτυχία. Η αρχική επιτυχία όμως έχει κάνει τις μεταγενέστερες αποτυχίες να μοιάζουν με εξαιρέσεις του κανόνα.

Το 1984 η δικομματική επιτροπή του Κίσσινγκερ για την Κεντρική Αμερική ζήτησε ένα «Σχέδιο Μάρσαλ» ύψους οκτώ δισεκατομμυρίων δολαρίων για αυτή την περιοχή. Το επιχείρημα ήταν το γνωστό. Ο Κομμουνισμός απειλούσε τις χώρες της Κεντρικής Αμερικής και το Μεξικό, και σε τελική ανάλυση θα αποτελούσε απειλή για κάθε χωριουδάκι του Τέξας - άλλο ένα σοβιετικό παιχνίδι «με το ελάχιστο δυνατό κόστος». Η θεραπεία; Η ομάδα του Κίσσινγκερ έφερνε ως επιχείρημα ότι οι χώρες της Κεντρικής Αμερικής βρίσκονταν «στο μέσον της διαδρομής από τις κυρίως απολυταρχικές δομές του παρελθόντος προς μια κατάσταση που μπορεί [...] να γίνει ο κυρίως δημοκρατικός πλουραλισμός του μέλλοντος». Χρειάζονταν στρατιωτική βοήθεια, αλλά πέρα από αυτήν χρειάζονταν και την οικονομική υποστήριξη που θα τις ωθούσε προς αυτό το πλουραλιστικό, δημοκρατικό μέλλον.

Επειδή η οικονομική βοήθεια είχε αποτέλεσμα την ανασυγκρότηση στην Δυτική Ευρώπη, αποκαθιστώντας την πολιτική εμπιστοσύνη και εξευτελίζοντας τη δογματική κομμουνιστική πρόβλεψη της δεκαετίας του 1940 - δηλαδή τη σταδιακή προλεταριοποίηση της ευρωπαϊκής εργατικής τάξης, η οποία θα οδηγούσε σε επανάσταση - έγινε η συμβατική γνώση. Όπως το έβλεπε η επιτροπή Κίσσινγκερ, η οικονομική ανάπτυξη στην Κεντρική Αμερική θα μπορούσε να επιταχυνθεί από εξωτερική βοήθεια, και αν θα γινόταν αυτό, θα προωθούσε τη δημοκρατία, θα έκανε τις ριζοσπαστικές πολιτικές λύσεις λιγότερο ελκυστικές και θα δημιουργούσε συνθήκες οι οποίες θα ευνοούσαν την, αλλού περισσότερο αλλού λιγότερο, φυσική εγκαθίδρυση κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Παρά ταύτα δεν υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι αυτές οι υποθέσεις έχουν κάποιο αντίκρυσμα. Η εξωτερική βοήθεια δεν βοηθάει απαρεγκλήτως την ανάπτυξη. Ευημερία και μη δημοκρατική κυβέρνηση έχουν συνυπάρξει θαυμάσια σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής, συμπεριλαμβανομένων κρατών που διατηρούν στενότατους δεσμούς με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ταύτιση της οικονομικής με την πολιτική πρόοδο ανάγεται σε μια μορφή ιστορικού υλισμού - το πιστεύω ότι η οικονομία καθορίζει την πολιτική, πράγμα που δεν έχει καθόλου αποδειχθεί. Οι Αμερικανοί αρέσκονται στην ιδέα επειδή πάντα μας άρεσε να νομίζουμε ότι να είσαι πλούσιος και να είσαι καλός είναι δύο όψεις του ίδιου πράγματος. Και θέλαμε ιδιαίτερα να το τονίζουμε αυτό στα χρόνια του Ρεηγκανισμού, αν και ο Ρεηγκανισμός δεν είναι καμιά καινοτομία. Ο Πρόεδρος συντάσσεται με μια παλιά αμερικανική παράδοση η οποία βρίσκεται εγγύτερα στον Καλβίνο παρά στον Μαρξ. Συνδεδεμένος με αυτό είναι ο αμερικανικός προοδευτισμός, η εξίσου βαθιά ριζωμένη πεποίθηση ότι κάπου πάμε όλοι και ότι γινόμαστε καλύτεροι καθ' οδόν.

Αν συγκρίνει κανείς μια συζήτηση επ' αυτών των θεμάτων στις ΗΠΑ με όσα λέγονται στην Δυτική Ευρώπη, ξαφνιάζεται με τη σχετική αφαιρετικότητα και την ιδεολογική ροπή της αμερικανικής πλευράς, σχετικά και με τη φύση του ανταγωνισμού με την Σοβιετική Ενωση και με το θέμα της ανάπτυξης των μη βιομηχανικών χωρών και πώς γίνεται αυτό. Η δήλωση αρχών της Δημοκρατικής Εθνικής Επιτροπής τον περσινό Σεπτέμβριο μιλούσε, αναφορικά με τις εξωτερικές σχέσεις, για μια «συνεχιζόμενη παγκόσμια επανάσταση με στόχο τους ελεύθερους θεσμούς και μια ζωή μεγαλύτερης ευημερίας για όλους», λες κι αυτή η διττή πορεία της ανθρωπότητας αποτελούσε γεγονός. Η χειροπιαστή απόδειξη της γοργής ανάπτυξης μη Δυτικών χωρών υποδηλώνει ότι τις περισσότερες φορές η ανάπτυξη αυτή τείνει να δημιουργεί κοινωνική κρίση, όπως έγινε στην Περσία και αλλού στον μουσουλμανικό κόσμο. Το αποτέλεσμα, όπως στην Περσία, μπορεί έτσι να είναι πολιτική οπισθοδρόμηση, σύμφωνα με τα στάνταρτ της Ουάσινγκτον - μια απόρριψη των λαϊκών πολιτικών ιδεών, καθώς οι άνθρωποι εγκαταλείπουν την πνευματική και κοινωνική διαταραχή που προκαλεί η γοργή οικονομική αλλαγή για τις φαινομενικά πιο σίγουρες αξίες της θρησκείας και της παράδοσης.

Το Σχέδιο Μάρσαλ είχε μεγάλη επιτυχία στην παροχή κεφαλαίων και επενδύσεων προς λαούς που τους έλειπαν και τα δύο και οι οποίοι ήσαν απόλυτα ικανοί να κάνουν αυτά τα χρήματα να αποδώσουν. Τα βοηθήματα δόθηκαν σε βιομηχανικά εξελιγμένες κοινωνίες σε μια εποχή που τα εργοστάσια και οι επικοινωνίες τους είχαν καταστραφεί από τον πόλεμο, η γεωργία τους είχε διαλυθεί, και οι λαοί τους ήσαν κλονισμένοι. Το Σχέδιο Μάρσαλ χρηματοδότησε την επιστροφή στην κανονικότητα της Δυτικής Ευρώπης. Δεν συνέβαλε στην πρόοδο της προς κάποιο νέο στάδιο οικονομικής ή πολιτικής εξέλιξης.

Η «ένεση» ξένων επενδύσεων έφερε καλά αποτελέσματα στην Ευρώπη. Το ίδιο καλά αποτελέσματα είχε και για τη μεταπολεμική Ιαπωνία. Όμως οι κατοπινές οικονομικές επιτυχίες της Νοτίου Κορέας, της Ταϊβάν και της Σιγκαπούρης ελάχιστα οφείλουν στο ξένο κεφάλαιο και πολλά στην ικανότητα αυτών των κοινωνιών να οργανώνονται με στόχο τις απαιτήσεις του σύγχρονου εκβιομηχανισμού. Πρέπει να σημειωθεί ακόμα ότι η ανάπτυξη δεν είχε ως επακόλουθο δημοκρατικές κυβερνήσεις. Από την άλλη μεριά, η Αφρική έχει δεχθεί ένα τεράστιο ποσό ξένης βοήθειας χωρίς ιδιαίτερο τεκμαρτό αποτέλεσμα. Και η Λατινική Αμερική δέχτηκε εξαιρετικά μεγάλες «ενέσεις» κεφαλαίου, κυρίως από το 1973, αλλά τα αποτελέσματα της οικονομικής (και πολιτικής) προόδου είναι ανάμικτα.

Το ότι έτσι έχουν τα πράγματα δεν είναι κάτι το καινούριο για οποιονδήποτε ενδιαφέρεται σοβαρά για το θέμα. Ο Πήτερ Μπάουερ, η εξέχουσα βρετανική αυθεντία επί της αναπτυξιακής οικονομίας, έγραψε πρόσφατα ότι το επιχείρημα πως οι φτωχές χώρες δεν μπορούν να βγουν από τη φτώχεια τους λόγω έλλειψης κεφαλαίων, είναι μια θεωρία «η οποία έχει γίνει το επίκεντρο της συζήτησης για τη φτώχεια στον κόσμο, και που εύκολα αποδεικνύεται ότι δεν έχει καμία ισχύ. Αν ήταν αλήθεια, ο κόσμος θα βρισκόταν ακόμα στην Λίθινη Εποχή». Οι επιτυχημένες χώρες, προσέθεσε, «συνήθως έχουν προοδεύσει χωρίς υπολογίσιμα ξένα κεφάλαια και οπωσδήποτε χωρίς δωρεές από το εξωτερικό».

Οι επαγγελματίες το γνωρίζουν αυτό πάρα πολύ καλά. Κι όμως αυτή η γνώση δεν εμποδίζει τις επιτροπές εκ διασήμων ατόμων να ζητούν «νέα» Σχέδια Μάρσαλ - για την Κεντρική Αμερική, την Μέση Ανατολή, την Αφρική -, ούτε ανακόπτει τους συντάκτες προεκλογικών προγραμμάτων από το να υμνούν μια υποτιθέμενη πορεία των εθνών προς «τον κυρίως δημοκρατικό πλουραλισμό του μέλλοντος».

Η πρακτική λειτουργία της συμβατικής γνώσης είναι να γλυτώνει τους ανθρώπους από πρωτότυπες σκέψεις. Κάνει ευκολότερη τη ζωή για όλους, έστω και αν τελικά το κόστος μπορεί να είναι μεγάλο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μαζέψει υπερβολικά μεγάλο στοκ συμβατικών ιδεών, απλούστατα επειδή είχαν προσφέρει επιτυχημένες λύσεις σε επείγοντα προβλήματα των δεκαετιών του 1940 και του 1950. Είναι πολύ δύσκολο να απαγκιστρωθεί κανείς από αυτές τις επιτυχίες, ίσως επειδή από τότε σημαντικός αριθμός πραγμάτων που έχει κάνει αυτή η χώρα δεν ήσαν καθόλου επιτυχή.

Ο Τζαίημς Θέρμπερ και ο Έλλιοτ Ντούτζ έγραψαν το 1940 ένα θεατρικό έργο, Το αρσενικό ζώο, για τη θλιβερή ιστορία ενός άντρα που είχε γίνει παναμερικανικός πρωταθλητής ποδοσφαίρου όταν ήταν στο κολέγιο και που ποτέ του δεν μπόρεσε να το ξεπεράσει. Αυτό είναι ένα εθνικό πρόβλημα της Αμερικής. Και όπως το έθεσε ένας άλλος παρατηρητής εκείνου του καιρού, σε μια θαυμάσια φράση, οι αμερικανικές ζωές δεν έχουν δεύτερη πράξη. Δεν θα περίμενε κανείς τα λόγια του Φ. Σκώτ Φιτζέραλντ να έχουν πολιτική εφαρμογή στον χειρισμό της εξωτερικής πολιτικής του αμερικανικού έθνους, φαίνεται όμως ότι έχουν. Γιατί νά 'μα στε, σαράντα χρόνια μετά το Σχέδιο Μάρσαλ, και αποδεικνύεται ότι δεν ήταν μια αρχή αλλά ένα τέλος.

Marshall plan

Reprinted by permission. Εικονογράφηση: Γήσης Παπαγεωργίου.

περιοδικό "επιλογές" Οκτώβριος 1987

**** Το έντονο (bold) κείμενο επισημάνθηκε από εμένα.

το μαγαζάκι του τρόμου

2011-06-17T10:22:00.001+03:00

Oι δουλειές «ανθίζουν» στο ανθοπωλείο του Μούσνικ, όταν ένα εξωτικό φυτό το οποίο ονομάζεται Ωντρεϊ ΙΙ φτάνει στο μαγαζί. Περίεργες καταστάσεις και ανεξήγητα γεγονότα αρχίζουν να συμβαίνουν και ο ιδιοκτήτης αρχίζει να υποψιάζεται ότι όλα έχουν σχέση με το φυτό.

Ένα ξεδιάντροπο μυστηριώδες φυτό, μονίμως πεινασμένο. Έχει όνομα: Το λένε Όντρεϋ Βήτα. Από πού ξεφύτρωσε; Τι τρώει; Τι μυστικό κρύβει; Τι συμβολίζει;

Οι συμβολισμοί είναι προφανείς και φυσικά καμία ομοιότητα δεν είναι τυχαία.

αγανακτισμένοι

2011-05-27T11:35:00.000+03:00

από τη 2η μέρα των αγανακτισμένων στο Σύνταγμα.

και σεις, πόσο καιρό θα κοιμάστε;

Πήγα λοιπόν. Κατά κανόνα νέα παιδιά. Λίγοι οι μεγαλύτερης ηλικίας και οι περισσότεροι από αυτούς ήταν μάλλον περίεργοι. Έμεινα αρκετές ώρες, άκουσα συνθήματα, παρευρέθηκα για λίγο στη συνέλευση και παρατήρησα τον κόσμο. Το συμπέρασμα; Δεν ξέρω αν τελικά έχουν αιτήματα ή στόχο και τέλος πάντων δεν θα τους κρίνω γι'αυτό. Θα κρίνω όμως όλους αυτούς της δικής μου γενιάς (35-50) που εκτός του ότι μοιράζονται με τους νέους που ήταν παρόντες, την αγωνία για ένα αβέβαιο μέλλον, είναι και οι πρωταγωνιστές στη παραγωγική ζωή αυτού του λαού. Που ήταν λοιπόν αυτοί; Κι αν τάχα είναι βολεμένοι, κι αν τάχα έβρεχε, δεν έχουν αγωνίες για τα παιδιά τους; Ξεφτίλες!

Προς Jeffrey και ΣΙΑ

2011-05-11T12:41:00.003+03:00

Αγαπητοί Jeffrey και συνεργάτες,

Επειδή το extremely high intelectual level σας σε συνδυασμό με τις globalized και intergalactic business που έχετε βάλει μπροστά, does not permit you get busy with το προλεταριάτο και τη μικρομεσαία τάξη, I feel responsible να σας ενημερώσω πως όσα βραβεία κι αν φέρετε to this country, as many wishes you make, όσα κίνητρα κι αν δώσετε to young couples,

ΚΑΝΕΝΑΣ BUT NOBODY δεν είναι τόσο ηλίθιος ώστε να κατοικήσει το άβατο που εντέχνως συντηρείτε στο κέντρο της πόλης. Furthermore, there is no objection to make sense against this argument, so please keep chewing than talking. Αντιθέτως υπάρχουν εκατοντάδες επιχειρήματα από πολλές χιλιάδες πολίτες που στηρίζουν τη παραπάνω δήλωση.

Of course it is known that your way of thinking and seeing the people around you belongs to the upper levels of an extraterrestrial intelligence and that's why you are excused and you're not consider as responsible για το χάλι μας. Όσο θέλετε να πιστεύετε by ignoring your market researches, that about 80% (your statement to media 10/5/11) of the people are supporting your policy to any direction (financial, social etc), τότε εγώ προσωπικά θα συνεχίσω να σας αποκαλώ Jeffrey και συνεργάτες.

Είναι θέμα δυνατοτήτων που τελικά ανεξάρτητα των προσδοκιών (great expectations!), καθορίζονται από τα "λάθη της φύσης".

Sincerely yours

.liketobite

PS 1: I hope my poor English does help you fully understand this text.

PS 2: έχω πλήρη συναίσθηση κάθε λέξης που χρησιμοποιήθηκε σ'αυτό το κείμενο.

PS 3: αλλά δεν έχω καμία απαίτηση να το καταλάβετε.

PS 4: ο νοών νοείτω!

πως να γίνεις καλύτερος...

2011-04-11T12:09:00.001+03:00

...άνθρωπος, φίλος, μάγειρας, εραστής...

αν σε ενδιαφέρει λοιπόν να βρεις ένα μπούσουλα ρίξε μια ματιά παρακάτω:

Οι βαθμίδες – στόχοι του σχεδιαγράμματος αναπαριστούν τα βήματα της ολοκλήρωσης της ζωής του ανθρώπου. Κάποιοι από αυτούς καθορίζουν την εξέλιξη του είναι ενώ κάποιοι άλλοι την ικανοποίηση πρωτόγονων ενστίκτων και του υλισμού του.

Η κατάταξη των στόχων γίνεται με το σκεπτικό πως κάποιοι θεωρούνται προϋπόθεση για την επίτευξη κάποιων άλλων. Αν αυτό δεν θεωρηθεί ως αξίωμα τότε είναι πολύ πιθανό να διαταραχθεί η ισορροπία του πλαίσιου ηθικών αρχών και αξιών κάτι βέβαια που ο καθένας μπορεί να θεωρήσει ως υποκειμενικό στοιχείο, αλλά σε κάθε περίπτωση είναι κάτι ευρέως εμπειρικά αποδεκτό και απαραίτητο, όσο ελαφριά ή βαριά κι αν το αντιμετωπίζει ο καθένας.

Αναπαριστούμε λοιπόν τον κάθε στόχο που πετύχαμε με τη μονάδα και κάθε στόχο που εκρεμμεί με το μηδέν. Αν κάποιος ικανοποιήσει όλους τους στόχους, τότε θα λέγαμε πως 1*1*1*1*1*1*1 = 1 όπου η μονάδα σαν αποτέλεσμα δηλώνει την ολοκλήρωση του ανθρώπου και στις δύο του διαστάσεις: την νοητική και την υλική.

Έχει μεγάλη σημασία όμως η ικανοποίηση των στόχων να γίνει με τη σειρά, γιατί αν για παράδειγμα 1*0*1*1*1*1*1 τότε το αποτέλεσμα θα είναι 0. Στην πραγματικότητα βέβαια σε όποια βαθμίδα και να παρουσιαστεί το μηδέν, το αποτέλεσμα θα είναι μηδενικό.

Τώρα βέβαια μοιάζει να σε έχω ισοπεδώσει. Γιατί αν δεν είσαι μονάδα θα είσαι ένα μηδενικό. Σε αυτή τη περίπτωση που θίχθηκες ρίξε μια ματιά ξανά στο σχεδιάγραμμα και συγκεκριμένα στις πρώτες 4 βαθμίδες. Αν πάλι θεωρείς πως κάτι, οτιδήποτε, δεν θα έπρεπε να είναι στο σχεδιάγραμμα ή πως είναι έξω από τα ενδιαφέροντά σου, τότε πίστεψέ με, δεν έχεις ελπίδα. Γιατί όλα αυτά αφορούν τους ανθρώπους κι όχι τα άλλα είδη.

Νέοι τρόποι προβολής ιστολογίου:

2011-04-01T12:01:00.000+03:00

http://liketobite.blogspot.com/view/snapshot

http://liketobite.blogspot.com/view/flipcard

http://liketobite.blogspot.com/view/mosaic

http://liketobite.blogspot.com/view/sidebar

http://liketobite.blogspot.com/view/timeslide

ανεμομαζώματα διαβολοσκορπίσματα

2010-12-06T13:14:00.000+02:00

Μια ανασκόπηση των πρόσφατων γεγονότων προς απόδειξη του πόσο εύκολο είναι να σε αποσυντονίσουν και να σε αποσπάσουν από το στόχο και τα προβλήματα σου.

Στη λίστα των 100 κορυφαίων στοχαστών για το 2010 ο Jeffry. Συγκεκριμένα, κατέλαβε την 79η θέση κατά το Foreign Policy. Κάτι σαν το billboard δηλαδή. Αυτό το παιδί τελικά είναι αδικημένο. Για σκεφτείτε να είναι κανείς μέσα στο top 100 του πλανήτη και στη πατρίδα του να μην ξέρει κανείς τίποτα γι'αυτό; Απ'ότι φαίνεται τη διεθνή καριέρα την έχει... λίγο το Foreign Policy, λίγο η σοσιαλιστική διεθνής, άντε και πρεσβευτής των πιγκουίνων στο καπιτώλιο!

Cape Canaveral: Μείωση προσωπικού 15% και μεγάλες περικοπές στο budget της nasa για τα επόμενα χρόνια. Αναμένεται ψήφισμα της γερουσίας. Αυτό για να μην αναρωτιέστε τι στα κομμάτια έγινε και ξαφνικά όλοι ασχολούνται με πως θα μπορούσαν να είναι η μύτη, τα μάτια και τα "όργανα" των υποτιθέμενων εξωγήινων που άρχισαν να μας στέλνουν σημάδια για την ύπαρξη τους (βακτήρια σε λίμνη της california).

Εκτός νόμου ο ιδρυτής του wikileaks: Με Σουηδικό ένταλμα σύλληψης καταζητείται από την Interpol ο ιδρυτής Julian Assange. Τέτοια στοχοποίηση ούτε στη περίοδο του ψυχρού πολέμου δεν είδαμε. Βέβαια οι κατηγορίες δεν αφορούν άμεσα τον διπλωματικό αχταρμά, ούτε εθνικά συμφέροντα αφού καμία χώρα δεν μπορεί να τον κατηγορήσει ευθέως για κατασκοπία ή και για εθνική προδοσία αφού αυτό θα σήμαινε αυτομάτως και παραδοχή των χοντροκοπιών τους, αλλά τον βιασμό 2 δίμετρων ξέκολλων σουηδέζων. "Ο δράκος του βορά!" ή "όταν το κουνούπι μπαίνει στο αυτί του ελέφαντα" είναι δύο τίτλοι για την μελλοντική κινηματογραφική απόδοση αυτής της ιστορίας.

Γιάφκες παντού! Τελικά λες αυτό το ζευγαράκι που μένει απέναντί μου να μην είναι τόσο αθώο; Γιατί άραγε συνέχεια καθαρίζουν το σπίτι τους και απλώνουν 5 μπουγάδες κάθε μέρα; Γιατί δεν έχουν φίλους και δεν ανάβουν φώτα σχεδόν ποτέ; Μήπως να τους καταγγείλω;

Η Γερμανία απειλεί με αποχώρηση από το ευρώ! Μην τσιμπάτε! Για τόσο μαλάκες τους έχετε; Καλά εντάξει, μπορεί και να είναι αλλά για σκεφτείτε τι επιπτώσεις θα είχε κάτι τέτοιο για τους ίδιους; Με τι νόμισμα θα συνεχίσουν να πουλάνε όπλα και άρματα στην ελλαδίτσα, όταν την έχουν γδύσει και ξεζουμίσει πολλάκις; Σαν τη πόρνη πολυτελείας που την έχεις reserve, την ξεφτιλίζεις, κι αυτή ανέχεται τα πάντα γιατί της παίρνεις ακριβά αρώματα.

Το φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης πρέπει λέει να επιβιώσει! Καθώς ήταν λιτό, απέριττο και χωρίς επισκέπτες, υπήρξε βαθιά ανησυχία για το μέλλον του! Ε, βέβαια, αφού δεν πέφτει μία πια! Ας όψεται αυτή η ριμάδα η οικονομική κρίση! "είσαστε πέντε έξι.. είσαστε πέντε έξι..."

Χωρίς να υποβαθμίζω εσκεμμένα την σημασία που μπορεί να έχει το καθένα από τα παραπάνω, πιστεύω κάποιοι τα εκμεταλλεύονται με σκοπό τη δημαγωγία και τον κοινωνικό αποπροσανατολισμό. Αναγνωρίζω βέβαια πως πρόκειται για πετυχημένη συνταγή δοκιμασμένη μέσα από τους αιώνες και την αιώνια βλακεία.

μετανάστες

2010-11-10T14:40:00.000+02:00

Με αφορμή τα αποτελέσματα των εκλογών στον Αγ. Παντελεήμονα και την πλατεία Αττικής αφιερώνω στους υποψήφιους αυτή τη φωτογραφία η οποία μπορεί να είναι εντελώς συνηθισμένη εικόνα για εμάς αλλά άγνωστη σ'αυτούς.

Χάκεψαν το site της Ακρόπολης

2010-11-01T14:35:00.001+02:00

Μα καλά δεν έχει πάρει είδηση κανείς ότι σας έχουν "χακέψει"; Το screenshot το έχω πάρει εδώ και μια εβδομάδα.

Ανοίξτε τη κεντρική σελίδα της Ακρόπολης Αν κάνετε κλικ πάνω στη Καρυάτιδα (στον κόκκινο κύκλο) θα δείτε αυτό:

Άντε βόδια...

Οβελίξ και σια

2010-10-26T13:55:00.000+03:00

1970-1980 μ.χ. Όλη η ευρώπη βρίσκεται υπό οικονομική κατοχή. Όλη; Όχι. Ένα χωριό ανυπότακτων ελλήνων αντιστέκεται ακόμα.... Πρόκειται για ένα λαό με πολλά απωθημένα. Ότι έχει καταφέρει να διώξει το ζυγό και ψάχνει απεγνωσμένα να βρει το δρόμο του. Ένα δρόμο που θα του επιτρέψει να ικανοποιήσει τα ανικανοποίητα πάθη του. Ένα σπίτι, ένα αυτοκίνητο, τηλεόραση, και γενικά ότι του στερούσαν τα περασμένα χρόνια.

Όμως ο οικονομικός γίγαντας παραμονεύει. Παρακολουθεί τις προσπάθειες αυτού του λαού να δώσει χρώμα στη ζωή του και περιμένει την ευκαιρία για να τον υποτάξει. Η αλήθεια είναι πως δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια. Το δόλωμα το έχουν ήδη τσιμπήσει από μόνοι τους. Βλέποντας λοιπόν πως τούτη η μικρούλα χώρα δεν θα πετύχει να ικανοποιήσει τις ανάγκες των κατοίκων της, αποφασίζει να επέμβει ενεργά. Να βοηθήσει να πετύχουν πιο γρήγορα τους στόχους τους. Και αφού δεν έχουν τα χρήματα, ούτε τους πόρους, αλλά ούτε τη γνώση και την εξυπνάδα που απαιτείται για να κάνουν κάτι όλοι μαζί, πάει και τους κάνει μια προσφορά.

«Θα σας δώσω εγώ όσα χρήματα χρειάζεστε. Θα τα χρειαστείτε για να αγοράσετε τα αυτοκίνητα που σας αρέσουν (και που φτιάχνω εγώ, χιχιχι!), για να φτιάξετε δρόμους και να ταξιδεύετε πιο γρήγορα (με δικές μου εταιρείες χιχιχι!), για να καλιεργήσετε τα χωράφια σας και να μου πουλάτε αυτά που μου λείπουν, για να κλείσετε αυτά τα παλιά εργοστάσια και να ασχοληθείτε με επιχειρήσεις παροχής υπηρεσίας (που δεν μπορείτε να εξάγετε, χιχιχι!), ακόμα και να αγοράσετε σπίτια και εξοχικά. Θα σας δώσω πιστωτικές κάρτες για να σας διευκολύνω. Έτσι θα μπορείτε να ξοδέψετε πιο πολλά από όσα έχετε και επιπλέον θα αποκτήσετε και prestige».

«Μα...» απόρησαν οι έλληνες. «Πως θα σου επιστρέψουμε όλα αυτά τα χρήματα;»

«Α... μην ανησυχείτε». Αποκρίθηκε ο γίγαντας. «Εγώ έχω πολλά λεφτά. Και στο κάτω κάτω αν σας βοηθήσω θα έχω κι εγώ όφελος. Γιατί οι δικοί μου άνθρωποι θα δουλέψουν για να σας βοηθήσουν. Γιατί θα χρειαστείτε πράγματα που θα αγοράσετε από εμένα αφού εσείς δεν τα έχετε. Και όταν έρθει η ώρα να μου επιστρέψετε τα χρήματα, θα μου δώσετε και κάτι παραπάνω για τον κόπο που έκανα».

«Καλέ αυτός είναι πολύ καλός γίγαντας!» Είπαν όλοι μαζί οι έλληνες. «Θα κάνει τόσα πράγματα για εμάς και το μόνο που ζητάει είναι κάτι παραπάνω όταν θα πρέπει να τον ξεπληρώσουμε. Χαλάλι του!» και έδωσαν τα χέρια. «Κι αν κάποια στιγμή μας τελειώσουν τα χρήματα, ή αν χρειαζόμαστε κι άλλα για να κάνουμε πιο μεγάλα πράγματα;» αναρωτήθηκαν οι έλληνες.

«Τότε δεν έχετε παρά να μου το πείτε, κι εγώ θα σας δώσω όσα χρειάζεστε για να συνεχίσετε. Έτσι εσείς θα μου ξεπληρώνετε αυτά που σας έδωσα παλιότερα με το κάτι παραπάνω και παράλληλα θα είστε σε θέση να κάνετε κι άλλα πράγματα». Οι έλληνες κοιτάχτηκαν μεταξύ τους κι ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη τους.

Έτσι λοιπόν, οι έλληνες πήραν τα λεφτά. Και άρχισαν να τα μοιράζουν. Οι πιο τσαχπίνηδες βέβαια πήραν κάτι παραπάνω. Πολλοί αγόρασαν σπίτια τα οποία βέβαια έχτιζαν άλλοι έλληνες αλλά με υλικά που αγόραζαν από τον γίγαντα. Πολλοί πήραν αυτοκίνητα τα οποία έφτιαχνε ο γίγαντας. Πολλοί άρχισαν να ταξιδεύουν και να γνωρίζουν κι άλλους τόπους που κατείχε ο γίγαντας. Πολλοί άλαξαν την τηλεόραση και την οικοσκευή τους φυσικά με την ποιότητα και την εγγύηση του γίγαντα. Πολλοί πήραν και δεύτερο σπίτι. Πολλοί άλλαξαν τη διατροφή τους και έτρωγαν πλέον κάθε μέρα κρέας. Λίγοι όμως ήταν αυτοί που το μερίδιό τους κατάφεραν να το διπλασιάσουν. Και λίγοι ήταν κι αυτοί που έστησαν μια μικρούλα επιχείρηση για να εξυπηρετούν τους συνανθρώπους τους. Ο χρόνος άρχισε να περνάει.

1990-2000 μ.χ. Οι έλληνες έχουν πια όλα τα καλά του Θεού ή μάλλον του γίγαντα. Δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τους άλλους λαούς. Μοντέρνα ρούχα, ακριβά κοσμήματα, πιστωτικές κάρτες, ακριβά κρασιά, ιδιωτικά σχολεία και νοσοκομεία, μέχρι και μπανάνες όλο το χρόνο έχουν. Οι άνεργοι δεν είναι πολλοί. Κι όσοι είναι, είτε είναι επιλογή τους, είτε είναι πραγματικά πολύ άτυχοι. Η ελλάδα έχει γεμίσει με πολυεθνικές εταιρείες και πολλοί είναι αυτοί που το έχουν σαν όνειρο να βρουν μια δουλειά σ’αυτές. Οι έλληνες έχουν αφήσει πια τις μικρές δουλίτσες τους και καταπιάστηκαν με μεγάλες business. Σαν αυτές που κάνει κι ο γίγαντας. Δεν καταδέχονται πια δουλειές δύσκολες και κουραστικές. Αυτές τις άφησαν για τους καινούργιους. Έτσι οι άλλοι καϋμένοι γείτονες βλέποντας πως οι έλληνες ευημερούν αποφάσισαν να αφήσουν τον τόπο τους και να πάνε αυτοί στον γίγαντα αφού δεν πηγε ακόμα αυτός σ’αυτούς, και να κάνουν ότι δουλίτσα έβρισκαν πρόχειρη μέχρι να πιάσουν την καλή.

Κι έτσι λοιπόν περνούσε ο καιρός. Οι έλληνες ευημερούσαν με τη βοήθεια του γίγαντα δίνοντας του βέβαια λίγο από το μερίδιό τους. Ο γίγαντας κατάφερε να τους δώσει ότι είχαν όλοι οι λαοί κι έτσι δεν είχαν λόγο να είναι δυσαρεστημένοι. Ήταν μια πολύ καλή συμφωνία. Κάποια στιγμή όμως, επειδή ο γίγαντας ήταν τόσο καλός, μεγάλος και έξυπνος και βοηθούσε κι άλλους λαούς μικρούς σαν τους έλληνες, όχι βέβαια πάντα με τον ίδιο τρόπο γιατί σε περιπτώσεις πιο δύσκολων και διστακτικών λαών έβαζε και πιο μεγάλα μέσα, άρχισε να έχει πρόβλημα. Για παράδειγμα σε κάποιους λαούς είχε πει και λίγα ψεμματάκια πως τάχα τα χρήματα που του χρωστούσαν, δεν τα χρωστούσαν πια σε εκείνον αλλά σε κάτι άλλους γίγαντες φίλους του και πως αυτοί τα ήθελαν πιο γρήγορα απ’ότι είχαν συμφωνήσει ή ότι ήθελαν λίγο περισσότερα. Σε κάποιους άλλους είχε υποσχεθεί πως θα τους βοηθούσε να κάνουν πιο πολλά και μεγάλα πράγματα και πως θα αναλάμβανε ο ίδιος να τα προωθήσει στους φίλους του και τελικά δεν κράτησε την υπόσχεσή του γιατί εκείνη τη στιγμή είχε δώσει τα χρήματά του σε άλλους λαούς. Έτσι άρχισαν οι γκρίνιες και τα προβλήματα και οι έλληνες κάποια στιγμή δυσκολευόντουσαν πάρα πολύ να κρατήσουν τη υπόσχεσή τους. Δεν μπορούσαν πια να δίνουν το μερίδιο του γίγαντα όπως είχαν συμφωνήσει. Αλλά δεν είχαν και περίσσευμα να του δώσουν. Κάποια στιγμή τα πράγματα δυσκόλεψαν κι άλλο. Άρχισαν να μην περισσεύουν χρήματα ούτε για τους ίδιους. Εκτός από τον γίγαντα κάποιοι δεν μπορούσαν να πληρώσουν ούτε για το νέο τους αυτοκίνητο. Τα πράγματα δεν πήγαιναν καθόλου καλά. Οι πολυεθνικές εταιρίες άρχισαν να το ξανασκέφτονται και πολλές αποφάσισαν να φύγουν από την ελλάδα και να πάνε σε άλλες χώρες που τηρούσαν τη συμφωνία τους με το γίγαντα. Ο γίγαντας σταμάτησε να συστήνει στους φίλους του τους έλληνες και πολλοί σταμάτησαν να αγοράζουν την πραγμάτεια των ελλήνων. Πολλοί άκουσαν για την κακή φήμη των ελλήνων και σταμάτησαν να τους επισκέπτονται. Άλλοι πάλι άρχισαν να ζητάνε περισσότερα χρήματα για τα πράγματα που πουλούσαν στους έλληνες. Οι τσαχπίνηδες βέβαια βρήκαν την ευκαιρία να κάνουν ακόμα περισσότερα λεφτά. Οι έλληνες έβαλαν τα κλάματα. Δεν άντεχαν άλλο. Ότι είχαν χτίσει με τόσο κόπο άρχισε να χάνεναι. Τα σπίτια τους, τα αυτοκίνητά τους, οι δουλειές τους... Αλλά ο γίγαντας είχε μεγάλη καρδιά! Δεν άντεχε να τους βλέπει μέρα με τη μέρα να γίνονται όλο και πιο πολύ ράκος. Ήταν τέτοια η στεναχώρια τους που συγκινήθηκε και αποφάσισε πως έπρεπε να κάνει κάτι γι’αυτό το λαό, να μην τον αφήσει να καταστραφεί εντελώς. Μια και δυο λοιπόν, πάει τους πιάνει και τους λέει:

«Καλοί μου έλληνες, με στεναχωρεί πολύ αυτή η κατάσταση. Δεν αντέχω να σας βλέπω τόσο πικραμένους και αισθάνομαι τύψεις που εγώ σας βοήθησα να φτάσετε τόσο ψηλά και εξαιτίας μου τώρα καταστρέφεστε. Γι’αυτό λοιπόν πήρα μια μεγάλη απόφαση».

«Τι; Τι απόφαση πήρες μεγάλε γίγαντα; Να μας ξεπαστρέψεις εντελώς; Δεν βλέπεις πως καταντήσαμε;»

«Όχι, όχι μην βιάζεστε. Θέλω να σας βοηθήσω. Αποφάσισα πως το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι μου ζητήσετε λεφτά για να καλύψετε τις υποχρεώσεις σας, φτάνει βέβαια να μου τα επιστρέψετε βάζοντας πάλι κάτι παραπάνω; Τι λέτε;»

Οι έλληνες δεν πίστευαν στα αυτιά τους! Αφού κοιτάχτηκαν όλοι μαζί, χαμογέλασαν και αναφώνησαν:

«Μα τι καλός που είναι αυτός ο γίγαντας! Πόσο μεγάλη καρδιά έχει!»

«Βέβαια,» συνέχισε ο γίγαντας, «θα χρειαστεί να δουλέψετε πιο σκληρά τώρα για να μου επιστρέψετε αυτά που θα σας δανείσω γιατί είναι πολύ περισσότερα από αυτά που σας έδινα και εσείς χρωστάτε πολλά λεφτά».

«Μα καλέ μας γίγαντα τι λες τώρα;» αποκρίθηκαν οι έλληνες. «Εμείς θα δουλέψουμε όσο χρειαστεί για να σε ξεπληρώσουμε αφού έτσι θα σώσουμε αυτά που έχουμε.»

«Τότε είμαστε σύμφωνοι.» είπε ο γίγαντας. «Και μην ξεχνάτε πως έτσι σε λίγο καιρό θα μπορείτε και πάλι να ξοδεύετε χρήματα για να έχετε αυτά που θέλετε.»

Και το χαμόγελο στα χείλη των ελλήνων έγινε ακόμα μεγαλύτερο.

Η όποια ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις δεν είναι συμπτωματική. Αφορμή και έμπνευση είναι οι ίδιες οι καταστάσεις της ζωής μου όπως εγώ τις αντιλαμάνομαι και όπως πολύ εύστοχα τις παρουσιάζουν οι Uderzo και Goscinny μέσα από την ιστορία τους “Οβελίξ και ΣΙΑ”.

http://www.asterix.com/books/albums/obelix-and-co.html

Αστερίξ - Τεύχος 02 - Οβελίξ και Σία

Maceo Parker

2010-10-20T12:46:00.001+03:00

Χθες βράδι στο Παλλάς... για τους forty something... Δυόμιση ώρες γεμάτες funky jazz μέχρι τέλους, από ίσως τον μεγαλύτερο στο είδος αυτό καλλιτέχνη.

κατεβάστε το από το rapidshare

περισσότερα στο official site, στο wikipedia ή στο youtube.

Μουσείο Ακρόπολης

2010-10-04T13:23:00.000+03:00

Παγκόσμιο ρεκόρ επισκεψιμότητας έκανε το νέο μουσείο της Ακρόπολης πέρυσι στις 30 Οκτωβρίου. Ενδιαφέρον όμως θα είχε αν μας ανακοίνωναν πιο τακτικά την επισκεψιμότητα του μουσείου καθώς και το είδος των επισκεπτών. Κατηγοριοποιημένη δηλαδή με στοιχεία για τον τουρισμό, για τα σχολεία κλπ. ακόμα πιο ενδιαφέρον όμως θα είναι να δούμε αν συνεχιστεί αυτή η ροή και τον επόμενο χρόνο που θα έχει αυξηθεί η τιμή του εισητηρίου.

Φτάνοντας λοιπόν μια Κυριακή πρωί στο προαύλιο του μουσείου, η λαοθάλασσα που αντικρύσαμε να περιμένει υπομονετικά στην ουρά για τα ταμεία ήταν ένα μικρό σοκ! Την επόμενη στιγμή όμως θυμήθηκα πως εμείς είχαμε βγάλει ηλεκτρονικά εισητήρια οπότε δεν υπήρχε λόγος να περιμένουμε στην ουρά. Ουφ! Μεγάλη ανακούφιση. Επιδυκνείοντάς τα λοιπόν στον securitά, προσπεράσαμε την ουρά και αφού μπήκαμε μέσα διαπιστώσαμε πως υπήρχαν ειδικά ταμεία για την θεώρηση και την έκδοση αποδείξεων των ηλεκτρονικών εισητηρίων.

Για τα εκθέματα δεν έχω να πω κάτι. Λίγο πολύ όλοι ξέρουμε τι θα δούμε σε αυτό το μουσείο και επιπλέον δεν νομίζω πως μια λεκτική περιγραφή και ειδικά από έναν άσχετο του αντικειμένου όπως εγώ, θα ήταν η καλύτερη διαφήμιση για το μουσείο.

Είναι εντυπωσιακό, με επιβλητικούς χώρους, άπλετο και μελετημένο φωτισμό, μεγάλη συλλογή εκθεμάτων και προπάντων με έξυπνο στήσιμο. Τι να πω; Για την απούσα Καρυάτιδα; Ακόμα κι ο Ιαπωνέζος μπορεί να εύκολα να καταλάβει ότι υπάρχει ένα κενό που χαλαάει την αρμονία. Για την ζωφόρο και τις μετώπες του Παρθενώνα; Ειδικά στην αίθουσα του Παρθενώνα το σκηνικό που έχουν στήσει αναδυκνείει το “μέγεθος” και τη λαμπρότητα του. Χωρίς να είμαι βέβαιος θα έλεγα πως η συγκεκριμένη έκθεση είναι στημένη σε πραγματική κλίμακα. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως η ζωφόροι και οι μετώπες είναι τοποθετημένες έτσι ώστε να περικλείουν ένα παραλληλόγραμμο με τις πλευρικές διαστάσεις του ναού, στις σωστές τους θέσεις. Όπου υπάρχουν εκμαγεία, έχουν τοποθετηθεί κι ας ξεχωρίζει η ψευτιά τους (λόγω χρώματος). Όπου λείπουν κομμάτια, οι άδειες θέσεις (κενά διαστήματα) το μαρτυρούν ευθέως. Συμπληρώστε τώρα αυτή την εικόνα δίπλα στη πραγματική που βρίσκεται δίπλα σας και έχετε ένα απίστευτο θέαμα.

Δεν ξέρω πόσα χρόνια χρειάστηκαν, πόσοι άνθρωποι δούλεψαν και τι κόστος είχε η πραγματοποίηση αυτού του μεγαλόπρεπου έργου, έχω να πω όμως, πως έμεινα κατάπληκτος με το αποτέλεσμα και πως πρόκειται για ένα μουσείο διαφήμιση για τη χώρα μας.

Αν έχω να αναφέρω κάτι αρνητικό, αυτό δεν έχει να κάνει με το μουσείο αλλά με τον περιβάλλοντα χώρο. Είναι πραγματικά αντιαισθητικό να βλέπεις αυτή την εικόνα πλαισιωμένη από μίζερες και κακόγουστες πολυκατοικίες. Αλήθεια τι κόστος έχουν οι απαλλοτριώσεις;

Σχεδιάστε λοιπόν την Κυριακάτικη βόλτα σας γύρω και μέσα στο μουσείο. Δεν θα μετανιώσετε.

ΥΓ: Το κείμενο αυτό γράφτηκε πέρυσι το χειμώνα αλλά τώρα αποφάσισα/θυμήθηκα να το δημοσιεύσω.

view master gallery

2010-09-29T14:51:00.000+03:00

προς τέρψη οφθαλμών

σαν να μην πέρασε μια μέρα

2010-09-22T17:35:00.004+03:00

Το ότι δεν έχω γράψει ούτε λέξη εδώ και τρεις μήνες δεν σημαίνει πως δεν είχα θέματα, απεναντίας είχα τόσα πολλά που δεν μου άφηνα ούτε το χρόνο αλλά ούτε και τη διάθεση να ασχοληθώ με το blog. Παρ'όλα αυτά προσπαθούσα να παρακολουθώ κάποιους εκλεκτούς bloggers που καιρό τώρα έχω σταμπάρει.

Σαν απολογισμό λοιπόν αυτής της απουσίας μου θα κάνω μια αναδρομή στα κυριότερα γεγονότα που συνέβησαν. Ίσως στο μέλλον να παρουσιάσω κάποια από αυτά αναλυτικότερα.

Μια παράσταση salsa και όχι μόνο, για τη λήξη της χρονιάς χορού.

Τριήμερη αποχαιρετιστήρια εκδρομή του σχολείου σε πανάκριβο θέρετρο - σε ειδικές τιμές βεβαίως. Κάναμε ποδήλατο. Πολύ ποδήλατο!

Έκλεισαν τα σχολεία

Τέλειωσαν τα σεμινάριά φωτογραφίας! Κλαψ! Τι θα κάνω τον επόμενο χειμώνα;

Ο Πανελλήνιος όχι μόνο δεν λειτούργησε το καλοκαιρινό camp αλλά έκλεισε εντελώς (Τώρα που το γραφω είναι και πάλι ανοιχτός και απ'ότι μαθάινω λειτουργεί κανονικά χρωστώντας όμως σε ολο το κόσμο!).

Ο Μόγλης ξεκίνησε τις καλοκαιρινές διακοπές παρέα με τη γιαγιά και τον παππού και σε δυο μόλις μέρες γυάλιζαν τα δόντια του και το ασπράδι των ματιών του.

Στη δουλειά ένα τεράστιο έργο ξεκίνησε να υλοποιείται. Ο εφιάλτης κάθε επαγγελματία πληροφορικής. Εικονική μεταφορά συστημάτων σε μεγάλο εξωτερικό συνεργάτη του εξωτερικοί. Ακόμα τρέχουμε.

Οι 15 μέρες οικογενειακών διακοπών που ακολούθησαν αποδείχθηκαν ωραίες άλλα λίγες. Ένα καθημερινό δίωρο στο τηλέφωνο με τη δουλεία, μαζί με την κούρασή και την τεμπελιά μου, ήταν αρκετά για να περιοριστώ σε μια ξαπλώστρα κάνοντάς τα τέλειος απαραίτητα.

Με την ευκαιρία πόσο χρεώνεται ένα δωμάτιο πανσιόν / ξενοδοχείου / camping; Πως σας φαίνεται μια τιμή 33 ευρώ το άτομο το βράδυ με πλήρη και καλή διατροφή καθώς και animation σε πολιτισμένο περιβάλλον, δηλαδή σ'ενα ξενοδοχείο 4 αστερων; Μην ξανακούσω ότι ο Έλληνας δεν μπορεί να πάει διακοπές πάνω από 5 μέρες. Ούτε και για επίπεδο υπηρεσίας δωματίων που αλλάζουν σεντόνια μια φορά την εβδομάδα. Μύκονο θέλεις αγάπη μου... τι να σου κάνω! Κι εσείς οι πονηροί θα συνεχίσετε να κλαίτε για τις αναδουλειές σας.

Οι εκδρομές μας στη Βεργίνα και στο Δίον ομολογώ πως ήταν πέρα από κάθε προσδοκία. Ειδικά η Βεργίνα! Πρόκειται για ένα τύμβο-μουσείο σκηνοθετημένο ατμοσφαιρικά και που ταυτόχρονα προκαλεί δέος. Να πάτε οπωσδήποτε.

Αντίθετά ο Παλαιός Παντελεήμονας είναι τόσο τέλειος που προσωπικά τον θεώρησα ψεύτικο. Ένα ακατοίκητο κυριολεκτικά ορεινό χωρίο, με ιδιοκτήτες επιχειρηματίες. Το ανακαίνισαν ολόκληρο διατηρώντας την παραδοσιακή εικόνα του και τελικά πρόκειται για μια τεράστια επιχείρηση καταστημάτων σουβενίρ, ταβερνών, καφέ και ξενώνων.

Ο δε Όλυμπος ανεπανάληπτος. Αν και είχα όρεξη για περισσότερη πεζοπορία, οι κυρίες δυσκολεύτηκαν να ακολουθήσουν. Τα παιδιά ως συνήθως πρώτα και καλύτερα.

Σ'αυτές τις διακοπές γνωρίσαμε τόσο κόσμο που πλέον μου είναι αδύνατο να συγκρατήσω τα ονόματά τους. Ελπίζω κάποιους να τους δούμε μέσα στο χειμώνα.

Ο Μόγλης συνεχίζει να μετουσιώνεται σε μαύρη τρύπα!

Ο δεύτερος εφιάλτης του επαγγελματία πληροφορικής είναι η μετακόμισή μιας εταιρείας χωρίς να σταματήσουν οι εργασίες της. Έγινε κι αυτό!

4 απολύσεις μέσα στο καλοκαίρι σε σύνολο 40 ανθρώπων. Τυχαίο; Δεν νομίζω! Τζέφρι τ'ακούς;

Τα σχολεία άνοιξαν! Είχα ακούσει πολλά αρνητικά σχόλια για το βιβλίο των θρησκευτικών (Γ' δημοτικού) αλλά τελικά είναι κατά τη γνώμη μου από τα πιο ουσιώδη που έχουν γραφτεί. Το βιβλίο της ιστορίας είναι μια απόλαυση (μυθολογία). Και η δασκάλα μας νέα, όμορφη και ορεξάτη! Α ναι, φέτος η αύξηση των διδάκτρων ήταν μηδενική.

Τον πολλαπλασιασμό ακόμα τον παιδεύει. Που θα πάει...

ποιος κυβερνάει αυτή τη χώρα;

2010-06-23T10:52:00.000+03:00

Ένας πρωθυπουργός με πατερίτσες τις οποίες μάλιστα έχει πάρει δανικές και με ειδικούς όρους χρήσης;

Μια κυβέρνηση που ακόμα και κατά τη διάρκεια μιας εθνικής κρίσης δεν κατάφερε να δείξει πως είναι συντονισμένη και πως έχει ένα κοινά αποδεκτό στρατηγικό σχέδιο;

Μια κυβέρνηση που βασίζεται στην οικονομική βοήθεια άλλων χωρών χωρίς να είναι σε θέση να διαπραγματευτεί τα ανταλλάγματα;

Ένας πρωθυπουργός ο οποίος υπερβαίνει τα όρια ενός έθνους, και κινείται σαν διαπλανητικός αστέρας; Που αφού 'έλυσε' τα προβλήματα της σοσιαλιστικής διεθνούς και της κλιματικής αλλαγής, τώρα ασχολείται με τα θέματα της βαλκανικής;

Ένας 'ηγέτης' της αξιωματικής αντιπολίτευσης που μοιάζει να τον έχει ρουφήξει μια μαύρη τρύπα;

Ο 'κυρίαρχος' ελληνικός λαός ο οποίος μόλις 2 μήνες μετά το κραχ και το μπαλατζάρισμα στο κενό, έριξε στη λήθη το δίκαιο αίτημά του για την απόδοση ευθυνών στους υπαίτιους αυτής της τραγωδίας;

Ή μήπως τελικά έχουμε μια σκιώδη κυβέρνηση, πολύ καλά οργανωμένη, η οποία είναι πανταχού παρούσα, περνάει τα μηνύματά της και κάνει πράξη τις βουλές της χωρίς ποτέ να ανοίγει να ρουθούνι; Πριν την κατονομάσω όμως πρέπει να πούμε πως αυτή η κυβέρνηση δεν δημιουργήθηκε σήμερα. Είναι δημιούργημα της μεταπολίτευσης, το οποίο φρόντισαν και στήριξαν πολλοί επίδοξοι και μη, πολιτευτές και κυβερνήτες. Ο τσαμπουκάς της δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης. Θα κλείσει τα διόδια, θα αποκλείσει πλοία, δρόμους, θα απεργήσει, θα επιβάλει την απεργία και τέλος όλοι εμείς οι 'υπόλοιποι' θα βρεθούμε με την ουδέτερη στάση μας να μας χρησιμοποιούν επικοινωνιακά και με τη σιωπή μας να φαίνεται πως επιδοκιμάζουμε τις τακτικές τους. Και πως να είναι άραγε διαφορετικά όταν υπάρχουν αρκετά παραδείγματα όπου υπερσκελίζει ακόμα και τη δικαιοσύνη; Τελειώνοντας, θα ήταν χρήσιμο να είχαμε μια ολοκληρωμένη σκέψη από τη πλευρά των ΚΚΕ και ΠΑΜΕ η οποία δεν θα αναλλωθεί σε βαρύγδουπα πράγματα όπως ο καπιταλιστικός ιμπεριαλισμός αλλά να αποδίδει με σοβαρότητα τη στρατηγική τους για την επίτευξη των εθνικών στόχων.

ο δεκάλογος του έλληνα πολίτη

2010-04-22T11:41:00.002+03:00

Αν δεν καταλάβεις ότι...

Η απόκρυψη εσόδων, η υπεξαίρεση και η σπατάλη δημοσίου χρήματος, είναι στην ουσία κλοπή της ίδιας σου της τσέπης καθώς και αρνητική υποθήκη για το μέλλον των παιδιών σου γιατί ουσιαστικά με τις πράξεις αυτές μπορεί εσύ ο ίδιος να βολεύεσαι προσωρινά αγοράζοντας ένα σπίτι, ένα αυτοκίνητο, κάνεις το "δικό σου" τέλος πάντων, παράλληλα όμως παράγεις οικονομικό πρόβλημα το οποίο μεταθέτεις στην αυριανή γενιά (ποιος άραγε θα πληρώσει τα σπασμένα; ποιος άραγε πληρώνει σήμερα τους πατεράδες μας;).
Δεν μπορείς και δεν έχεις δικαίωμα βάση των παραπάνω να απαιτείς από την πολιτεία ανταποδοτικά οφέλη (υγεία, παιδεία, έργα κλπ) όταν εσύ δεν έχεις συμμετοχή στις απαιτούμενες εισφορές και πως με τον τρόπο αυτό από μόνος σου έθεσες εαυτόν εκτός κοινωνίας και δεν διαφέρεις καθόλου από τους ορισμούς των λέξεων περιθωριακός και αντιεξουσιαστής.
Ζεις σε μια χώρα που κατά πολλούς θεωρείται πλούσια σε πόρους και κατ'άλλους όχι, αλλά όπως κι αν έχει, σημασία έχει τελικά ποιο είναι το προϊόν που παράγει, ποιους ενδιαφέρει και πως το προωθεί. Αν λάβεις υπόψην σου πως τα παραγόμενα προϊόντα αυτής της χώρας συγκαταλέγονται στην κατηγορία των υπηρεσιών, τότε είναι προφανές πως δεν εμπορευόμαστε τίποτα για το οποίο θα μπορούσαν να δείξουν ενδιαφέρον άλλα εξωτερικά οικονομικά συστήματα, που σημαίνει πως η ελληνική οικονομία είναι εγκλωβισμένη εντός των συνόρων της και ως γνωστόν ένα κλειστό σύστημα που δεν αλληλεπιδρά με το περιβάλλον είναι καταδικασμένο τουλάχιστον σε μαρασμό.
Σε σχέση με το παραπάνω, για να τονώσεις την τσέπη σου αλλά και τη δική μας, πρέπει να φερθείς έξυπνα και να μην επαναπαύεσαι στο κτηματάκι με τις πορτοκαλιές που βρήκες από τον πατέρα σου γιατί αυτό δεν ενδιαφέρει κανέναν. Άνοιξε τα μάτια σου, δες τι είναι αυτό που είτε λείπει από την αγορά, είτε εσύ μπορείς να κάνεις καλύτερα και ξεβολέψου. Δεν χρωστάμε εμείς να πλρώνουμε τη τεμπελιά σου για να επιδοτείσαι να πετάς τα πορτοκάλια σου στη χωματερή.
Ο εγωισμός σου και το κόμπλεξ που γεννήθηκες μικροαστός αφενός μας αφήνει παντελώς αδιάφορους και αφετέρου λειτουργεί ως τροχοπέδη για την προσωπική σου ανάπτυξη. Οι κουτοπονηριές και οι κρυφοπουτανιές που έχεις υιοθετήσει ως πάγια στοιχεία της συμπεριφοράς σου απέναντί μας για να ξεχωρίσεις και να διαφοροποιηθείς από τη μάζα, απλά σε σπρώχνουν παρακάτω γιατί αν δεν σέβεσαι τον εαυτό σου δεν υπάρχει περίπτωση να σεβαστείς και τα παιδιά σου.
Η εμμονή σου να πιστεύεις ότι είσαι υποδυέστερος και γι'αυτό πρέπει να γλείψεις κανένα κώλο (φακελάκια, μίζες κλπ), απλώς κάνει τους άλλους Θεούς και εσένα δούλο.
Το περιβάλλον σε φιλοξενεί. Δεν σου ανήκει. Γενναιώδωρο καθώς είναι, χρησιμοποιείς τους πόρους του για να επιβιώσεις.
Ζεις σ'αυτή τη ριμάδα την κοινωνία με τους νόμους της ζούγκλας και όχι στον παράδεισο. Ακόμα και στη ζούγκλα όμως οι νόμοι είναι σεβαστοί απ'όλα τα ευφυή όντα και γι'αυτό υπάρχει μια ισορροπία. Οι νόμοι φτιάχνονται για να μπαίνει ένα πλαίσιο λειτουργίας σε κάθε τι που μας απασχολεί και να αντιλαμβανόμαστε όλοι τις ίδιες έννοιες. Όταν υπάρχουν διφορούμενες έννοιες είμαστε υποχρεωμένοι να τους προσαρμόζουμε. Αν δεν σου ταιριάζουν, μπορεί να έχεις και δίκιο. Κάποιοι άλλοι μπορεί να μην ταιριάζουν σε μας. Αν δεν μπορείς να το δεχτείς αυτό τότε πήγαινε στη ζούγκλα. Εκεί θα σε μάθουν τον τρόπο.
Η εξουσία και οι εκπρόσωποί της δεν ήρθαν από τον Άρη ούτε είναι παιδιά του Δία. Είναι "άρχοντες" αιρετοί και κατά πάσα πιθανότητα εκλεγμένοι από εσένα. Αν για κάποιο λόγο θεωρείς ότι δεν σε σέβονται έχεις δικαίωμα να τους τιμωρήσεις ή και να τους στείλεις σπίτι τους. Την επόμενη φορά να είσαι πιο προσεκτικός. Αν πάλι πιστεύεις ότι σου χρωστούν το αρχοντιλίκι τους, τότε ξαναδιάβασε αυτό το κείμενο από την αρχή.
Αν τελικά όλα τα παραπάνω σε βρίσκουν σύμφωνο, να είσαι σίγουρος πλέον πως δεν είσαι μόνος σ'αυτό το κόσμο. Αν πάλι όχι, μπορείς να κάνεις παρέα με τη μιζέρια σου.

... δεν έχουμε καμιά ελπίδα. Ούτε σαν άνθρωποι, ούτε σαν κοινωνία.

Προς αξιότιμο κύριο πρωθυπουργό της Ελλάδας

2010-03-22T14:21:00.001+02:00

Ερώτημα προς τον κύριο πρωθυπουργό:

Αφού διακηρύσσετε πως η Ελλάδα δεν χρειάζεται και ούτε ζητεί οικονομική βοήθεια, γιατί ο κύριος Μπαρόζο κάνει έκκληση στους εταίρους για οικονομική βοήθεια προς την Ελλάδα και η κυρία Μέρκελ εξετάζει το ενδεχόμενο βοήθειας της Ελλάδας από το ΔΝΤ;

Κι επειδή δεν πιστεύω πως ο κύριος πρωθυπουργός θα ασχοληθεί με το blogακι μου, όποιος μπορεί να μου δώσει μια απάντηση είναι ευπρόσδεκτος.

Τρεις λαλούν και οχτώ χορεύουν!

ΥΓ: Α, ξέχασα και κάτι άλλο... Έκλεψαν την 4x4 super duper pizza που παρήγγειλα το Σάββατο το βράδυ από το Pizza boy!! Με εννοείτε φαντάζομαι... δηλαδή ο νοών νοείτω.

εγωκεντρισμός*

2010-03-08T15:28:00.000+02:00

Η ματαιοδοξία βρίσκει διέξοδο στην πλασματική σημαντικότητά μας.

* ή αλλιώς "η εθνική μας ταυτότητα"

τα ψυχοτρόπα

2010-03-04T11:59:00.002+02:00

πες μας τι πίνεις...
και δεν μας δίνεις...

με το μυαλό μιας μέλισσας

2010-02-26T12:40:00.000+02:00

Ερώτηση:

Αν λέμε αν, βρίσκονταν τρόπος, οποιοσδήποτε, είτε με φθηνό δανεισμό, είτε με δωρεά(!), είτε με κλοπή, τέλος πάντων με οποιονδήποτε τρόπο, να ξεχρεώσουμε αύριο το πρωί το δημόσιο χρέος (περίπου 300 δις.), ποια θα ήταν η επόμενη μέρα; Υπάρχει κανείς που πιστεύει πως η επόμενη μέρα θα ξεκινούσε με θετικό ισολογισμό; Γιατί με βασικές γνώσεις αριθμητικής καταλαβαίνει κανείς πως για να έχεις θετικό αποτέλεσμα θα πρέπει τα έξοδα να είναι μικρότερα από τα έσοδα. Καλά μέχρι εδώ; Υποθέτοντας λοιπόν πως ένα ωραίο πρωί η Ελλάδα ξεκινούσε από το 0, ποιες είναι οι προϋποθέσεις για να συνεχίσει σε θετική κλίμακα; Λέγοντας θετική κλίμακα δεν εννοώ απαραίτητα θετική πορεία που κατ'επέκταση σημαίνει και άνοδος, αλλά ένα θετικό πρόσημο κι ας είναι +0,5. Για να έχει λοιπόν θετικό αποτέλεσμα θα πρέπει τα έσοδά της να καλύπτουν τις υποχρεώσεις της. Πράγμα το οποίο δεν έχει συμβεί ποτέ στην ιστορία της. Δεν μιλάω για εμπορικό πλεόνασμα. Μιλάω για τις συνολικές υποχρεώσεις. Και αφού αυτή η ρημάδα η χώρα δεν παράγει κάποιο προϊόν ανταγωνιστικό, τι έχει να πουλήσει και με ποιο τρόπο θα αποκτήσει εισροές εκτός από τη φορολογία;

Εδώ θέλω να παραθέσω κι ένα σχετικό μικρό ανέκδοτο:

Σ'ένα χωριό που ζει απο τον τουρισµό λόγω της κρίσης τα πάντα έχουν νεκρωθεί.

Για να επιßιώσουν οι κάτοικοι, ο ένας δανείζεται απο τον άλλο.

Ο καιρός περνά µέσα σ'αυτή τη θλιßερή ατµόσφαιρα ώσπου µια µέρα έρχεται ένας τουρίστας και ζητάει ένα δωµάτιο στο ξενοδοχείο του χωριού.

Ο ξενοδόχος του λέει την τιµή και εκείνος προπληρώνει µε ένα χαρτονόμισμα των 100 Ευρώ.

Πρίν ακόµα ανέßει στο δωµάτιο του, ο ξενοδόχος πηγαίνει το χαρτονόμισμα στο χασάπη στον οποίο χρωστάει ακριßώς 100 Ευρώ.

Ο χασάπης παίρνει το χαρτονόµισµα και τρέχει να το δώσει στον κτηνοτρόφο που τον εφοδιάζει µε κρέας.

Ο κτηνοτρόφος παίρνει το χαρτονόµισµα και πηγαίνει να το δώσει στην κουρτιζάνα του χωριού που της χρωστάει κάποιες...τρυφερές ώρες που πέρασαν μαζί.

Εκείνη µε τη σερά της τρέχει και το δίνει στον ξενοδόχο που του χρωστάει µερικές ßραδιές που χρησιµοποίησε τα δωµάτιά του µε τους πελάτες της.

'Οπως άφηνε το χαρτονόµισµα στη ρεσεψιόν, ο τουρίστας ,που μόλις κατέβηκε από το δωµάτιό του, λέει στον ξενοδόχο ότι δεν του αρέσει τελικά ο χώρος και άλλαξε γνώµη. Έτσι αρπάζει το χαρτονόµισµα και φεύγει.

Τελικά τίποτα δεν ξοδεύτηκε, κανείς δεν έχασε, κανείς δεν κέρδισε και όλα τα χρέη ξεχρεώθηκαν!

Είναι λοιπόν φανερό πως ένα κλειστό σύστημα είναι σχετικά ασφαλές, με αντίτιμο όμως τη απουσία οποιασδήποτε ανάπτυξης και με τον κίνδυνο βεβαίως κάποια στιγμή να μαραζώσει και να συρρικνωθεί τόσο ώστε στο τέλος να εξαφανισθεί. Από την άλλη, ένα ανοιχτό σύστημα μπορεί να είναι πιο εκτεθειμένο σε εξωτερικού κινδύνους και απρόσμενες καταστάσεις, αλλά έχει την ευκαιρία με σκληρή δουλειά και εκμεταλλευόμενο την εξωστρέφειά του να δυναμώσει και να αναπτυχθεί.

Τόσο καιρό ακούω για μέτρα, για σχέδια σταθερότητας, τη κυβέρνηση να ζητάει στήριξη από τους εταίρους κλπ. Δηλαδή όλοι ψάχνουν τρόπο να κλείσουν τη τρύπα. Σήμερα, αν είναι δυνατό. Δεν έχω ακούσει όμως κανέναν να σχολιάζει το αύριο. Δεν έχω ακούσει κανέναν να μιλάει για την απουσία της ανταγωνιστικότητας, την απουσία παραγωγής έργου και προϊόντος. Δεν έχω ακούσει κανέναν να καταθέτει ένα στρατηγικό έστω και μακροπρόθεσμο σχέδιο ανάπτυξης σε εθνικό επίπεδο. Δεν έχω ακούσει κανέναν να ρίχνει στο τραπέζι μια ιδέα.

Δυο πράγματα έχει η Ελλάδα. Τουρισμό και Ναυτιλία. Και βεβαίως όσο η ναυτιλία βρίσκεται σε ιδιωτικά χέρια μια χαρά θα είναι. Φτάνει να μην βάλουν χέρι οι εγκέφαλοι. Αντίθετα ας μαζέψουν τα χέρια τους, ας δώσουν κίνητρα στους πλοιοκτήτες να διπλασιάσουν το στόλο τους, κι ας μειώσουν την φορολογία τους για να δουν περισσότερες ελληνικές σημαίες στο νηολόγιο. Ας επιτρέψουν στους ξένους να έρθουν στις γραμμές του Αιγαίου και τότε θα δούμε πως δουλεύει πραγματικά η αγορά σε όφελός μας.

Ο τουρισμός όμως είναι άλλο κεφάλαιο που μας αφορά άλλους. Αυτό είναι εθνικό προϊόν. Δυστυχώς όμως οι άνθρωποι που διορίστηκαν να το προμοτάρουν και να το διοικήσουν σαν εποπτεύουσα αρχή ήταν ακατάλληλοι. Δεν είναι promotion ένα "Live your myth in Greece". Αυτό το πολύ πολύ να σου δημιουργήσει μια ξαφνική είσοδο μερικών χιλιάδων επισκεπτών μέσα σε μια σεζόν. Δεν έχει σχέδιο ούτε στρατηγική. Γιατί αν θέλεις να το εκμεταλλευθείς πραγματικά, πρέπει να δημιουργήσεις και τις συνθήκες εκείνες που θα συνδέσουν το βίωμα του ταλαίπωρου τουρίστα με το σύνθημα. Με ανταγωνιστικό service, με καλύτερες υποδομές, με αν όχι φθηνότερες, τουλάχιστον με τιμές ανάλογες της παγκόσμιας αγοράς. Να εκμεταλλευθείς και να δημιουργήσεις ανάγκες. Τεχνητά. Να σχεδιάσεις και να υλοποιήσεις. Αλήθεια τι έγιναν τα υδροπλάνα; Πόσοι τουρίστες απορρίπτουν την Ελλάδα σαν προορισμό εξαιτίας της ανασφάλειας που δημιουργείται όταν κάποιος επισκέπτεται ένα νησί ελλείψει γιατρών, λόγω αποκλεισμού και γενικά λόγω έλλειψης υποδομών; Γιατί άραγε κάθε χρόνο τα μέσα λυσσάνε να κάνουν ρεπορτάζ στα κυλικεία των πλοίων και των σταθμών; Και γιατί αυτό επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο; Γιατί απλούστατα, η πολιτεία μας περιορίστηκε να σε έναν τιμοκατάλογο βασικών προϊόντων και σε μερικά πρόστιμα; Ισχύει βεβαίως ότι τα πρόστιμα αυτά είναι μάλλον συμφέροντα γι'αυτό και κανείς επιχειρηματίας δεν διαμαρτύρεται.

Με λίγα λόγια θέλουμε να φτιάξουμε έτσι τα πράγματα που ούτε υπολήψεις θα θίγουν, που όλοι κάτι θα αρπάζουμε κι όλοι θα είμαστε λίγο πολύ ευχαριστημένοι. Κανείς μα κανείς δεν μπήκε ποτέ στη διαδικασία να συγκρουστεί με κανενός είδους συμφέρον. Ναι ξέρω... πολιτικό κόστος το λένε. Αυτή η κουβέντα πραγματικά δεν έχει τελειωμό. Το ένα οδηγεί στο άλλο. Ποιος είναι λοιπόν αυτός που θα αναλάβει το πολιτικό κόστος μιας κόντρας με τα κατεστημένα συμφέροντα, με τους συνδικαλιστές, με τα λαμόγια, ακόμα και με τους ομοϊδεάτες του; Στην σύγχρονη Ελληνική ιστορία δεν έχει υπάρξει τέτοιο άτομο. Ένας Κ. Καραμανλής και ένας Α. Παπανδρέου μπορεί να ήταν άνθρωποι που η ιστορία θα τους καταδείξει ηγέτες (ελλείψει άλλων;) αλλά κι αυτό ισχύει μέσα σ'ένα ευρύτερο πλαίσιο. Θες οι συγκυρίες (μεταπολίτευση), θες η δίψα του λαού για κατανάλωση, θες οι παλαιοκομματικές αντιλήψεις και οι πελατοκεντρικές κυβερνήσεις και τα κόμματα, τους βοήθησαν να κατευθύνουν τη μάζα στη πορεία του ρεύματος χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Τώρα όμως μιλάμε για όραμα και στρατηγική επιβίωσης. Αν βέβαια θέλουμε να οργανώσουμε μια κοινωνία δίκαιη, με ευκαιρίες και να μην κληρονομήσουμε στα παιδιά μας τη μίζερη νοοτροπία του ότι φάμε ότι πιούμε κι ότι αρπάξει... η χούφτα μας!

στο κλίμα των ημερών

2010-02-17T10:32:00.000+02:00

γραμματείς

και

φαρισαίοι

από μικρό κι από τρελό...

2010-02-12T11:19:00.002+02:00

- Είσαι ένα εκνευριστικό ερωτηματικό! ελάλησε η κοριτσάρα junior.

- Μα γιατί παιδί μου με λες έτσι; ρώτησε ο ανίδεος πατήρ.

- Γιατί ρωτάς συνέχεια!

δεν αλλάζει περπατησά ο γάδαρος*

2010-02-11T11:34:00.000+02:00

http://www.sintagespareas.gr/sintages/lapas.html

Ένα λαπά παρακαλώ στο 7!

*http://www.slang.gr/lemma/show/den_allazei_perpatisa_o_gadaros_7344/

ότι έχετε ευχαρίστηση

2010-02-04T13:51:00.000+02:00

Αυτές τις ημέρες περίμενα να λάβω ταχυδρομικώς την ανανέωση ενός ασφαλιστηρίου καθώς και την ειδοποίηση πληρωμής των ασφαλίστρων. Και πράγματι, η εταιρία τυπικότατη, το έστειλε εγκαίρως. Μεγάλη έκπληξη όμως με περίμενε ανοίγοντας τον φάκελο! Εκτός από το ειδοποιητήριο πληρωμής, υπήρχε και μια επιστολή που ούτε λίγο ούτε πολύ έλεγε πως η αύξηση των ασφαλίστρων οφείλεται σε μια επιπλέον κάλυψη που πρόσθεσαν στο ασφαλιστήριο! Διαβάζοντας λοιπόν αναλυτικά την επιστολή βλέπω πως πρόκειται για 8€ το χρόνο που ναι μεν δεν είναι μεγάλο ποσό, αλλά από την άλλη ουδέποτε ενημερώθηκα και συγκατέθεσα για κάτι τέτοιο. Διαβάζοντας βέβαια και το είδος των καλύψεων (πρόκειται για ασφαλιστήριο σπιτιού), εκεί πια ήθελα να βάλω τα γέλια. Να δίνεις 8€ για να πάρεις αν συμβεί να καταστραφεί το σπίτι σου, 60€ κατά περίπτωση (τζάμια, πατώματα κλπ). Βέβαια μπορεί να πάρεις και 120€ αν καταστραφείς δυο φορές στο ίδιο έτος! Μα είμαστε με τα καλά μας; Ασφαλίζω το εσωτερικό του σπιτιού μου από ζημιές/καταστροφές/διαρήξεις κλπ για 60€; Πόσο αλλού γι'αλλού πρέπει να είμαι δηλαδή;

Άκου τι σκαρφίζονται! Πως λοιπόν οι εταιρίες θέτουν στόχους αύξησης του τζίρου τους και πως τους πιάνουν ακόμα κι αν οι πωλήσεις αυτές καθ'αυτές δεν πάνε καλά. Έστω λοιπόν ότι μια εταιρία (αυτού του μεγέθους) έχει 100.000 πελάτες ανεξαρτήτως προϊόντος. Έρχονται λοιπόν οι marketing και οι product managers - οι οποίοι παρεμπιπτόντως κάτι παίρνουν, δεν μπορεί! - και λένε στα operations: Μάγκες βάλτε στο φάκελο κι αυτή την επιστολή και μετά περιμένουν. Περνάνε μια, δυο, τρεις εβδομάδες κρίσιμες, για την αποδοχή του νέου προϊόντος από τους πελάτες, όπου κάποιοι μπορεί να διαμαρτυρηθούν και να τους ακυρώσουν. Πόσοι όμως είναι αυτοί; Πόσοι θα διαβάσουν όλη τη σελίδα ώστε να μάθουν περί τίνος πρόκειται; Πόσοι θα μπουν στον κόπο εφόσον δεν συμφωνούν είτε με την αύξηση, είτε με τις παρεχόμενες νέες καλύψεις, είτε και με τα δύο, να διαμαρτυρηθούν; Να υποθέσουμε πως το 40% των πελατών μπορεί να μην δεχθεί; Το υπόλοιπο 60% θα φέρει στην εταιρία τουλάχιστον μισό εκατομμύριο ευρώ, και λέω τουλάχιστον γιατί είναι πολύ πιθανόν το ασφάλιστρο των 8€ να προσαρμόζεται ανάλογα με την αξία του σπιτιού (ασφαλιζόμενο κεφάλαιο).

Το παραπάνω δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα του θράσους και της αλαζονείας τους. Πρόσφατα έλαβα άλλη επιστολή από τον χρηματιστηριακό κλάδο μιας τράπεζας όπου τηρώ ένα ηλεκτρονικό χαρτοφυλάκιο, η οποία ανακοίνωνε πως στο εξής θα πρέπει να πληρώνω 10€ το χρόνο για την τήρηση του χαρτοφυλακίου ανεξαρτήτως της χρήσης του!

Αν δεν είσαι δηλαδή λίγο προσεκτικός μπορεί να σου πάρουν από τη τσέπη και με το έτσι θέλω ένα ποσό που στο σύνολό του, δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητο. Δέκα ο ένα και δέκα ο άλλος, που θα φτάσουμε δηλαδή; Είπαμε, καλή είναι η ελεύθερη αγορά αλλά αν δεν λειτουργεί με κανόνες και έλεγχο δεν βλέπω να ανακάμπτει ούτε η τσέπη μας, ούτε και η ίδια. Δεν μπορεί όλοι μας να μιλάμε για μείωση αποδοχών/κερδών, ανάπτυξη και σταθεροποίηση σαν τη μόνη λύση για να βγούμε από την ύφεση κι αυτοί να κάνουν ότι γουστάρουν. Χαλαρώστε λιγάκι, κι αν πάλι δεν μπορείτε, τότε μάλλον πρέπει να καταλάβετε πως αυτή η αγορά και οι άνθρωποι της μέχρι εδώ μπορούν, δεν έχει άλλο, πως αλλιώς να το πούμε;

Το άλλο με τον Τοτό (ε... τον ΣΚΑΙ ήθελα να πω) το ακούσατε; Κάνει γκάλοπ για να δει αν θέλει ο κόσμος να διοργανώσει έρανο (μαραθώνιο το λέει) για την Ελλάδα! Ναι καλά ακούσατε! Να δώσουμε δηλαδή για να σώσουμε την πατρίδα! χαχαχα! ξανά χαχαχα!

πλούσια τα ελέη!

2010-02-03T09:56:00.000+02:00

Το οικονομικό ένθετο του "τύπου της Κυριακής" της 31/1/10 είχε μερικά πολύ ενδιαφέροντα και ουσιαστικά άρθρα σχετικά με την οικονομία, τις αμοιβές, τον πλούτο και τον πλουτισμό. Γραμμένα απλά, κατανοητά και με στόχο την αποσαφήνιση της έννοιας πλούτος και τον ορισμό του οικονομικού IQ. Διαβάζοντάς το, είδα σε πολλά σημεία να καθρεφτίζεται ο εαυτός μου καθώς και πολλοί γνωστοί μου. Άραγε ποιος διαβάζοντάς το δεν θα διακρίνει προσωπικά στοιχεία; Και επιπλέον πόσοι θα κατανοήσουν τη σημασία του να δουλεύεις για να ζεις και όχι για να επιβιώνεις; Γιατί πλούτος δεν σημαίνει αφθονία αλλά το μέσο για να ζεις.

Ακολουθούν δύο πολύ μικρά άρθρα από το ένθετο του "τύπου της Κυριακής":

Λόγοι για τους οποίους οι άνθρωποι δεν αποκτούν πολλά χρήματα:

Θέλουν τα χρήματα, αλλά δεν θέλουν να ακολουθήσουν τη διαδικασία. Πολλοί δεν συνειδητοποιούν ότι αυτή ακριβώς η διαδικασία τους κάνει πλούσιους και όχι τα χρήματα.
εκτιμούν περισσότερο ένα σταθερό μισθό παρά τη διαδικασία της μάθησης που θα τους κάνει οικονομικά εξυπνότερους και πλουσιότερους.
Τους κρατάει πίσω ο φόβος μήπως φτωχύνουν. Είναι ακριβώς αυτός ο φόβος που τους εμποδίζει να αρπάξουν τις ευκαιρίες και να λύσουν τα προβλήματα, ώστε να γίνουν πλούσιοι.
Τα παρατάνε όταν απογοητεύονται, χάνουν την αυτοκυριαρχία τους και βρίσκονται σε σύγχυση.
ακόμα και αν κληρονομήσουν τα πλούτη της οικογένειάς τους, μένουν πολύ σύντομα απένταροι, επειδή δεν προσπάθησαν ούτε καν να τα συντηρήσουν.
Μένουν κολλημένοι σε όσα ξέρουν. Αντί να δέχονται νέες προκλήσεις και να μαθαίνουν, παίζουν εκ του ασφαλούς. Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να κάνετε ανόητα και επικίνδυνα πράγματα.
Δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς άμεση ανταμοιβή. Πολλοί είναι εκείνοι που θα θυσιάσουν ένα πλουσιότερο αύριο για μερικά δολάρια σήμερα.

Γιατί οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι:

Ένας από τους λόγους που οι φτωχοί και η μεσαία τάξη ζορίζονται είναι επειδή εργάζονται για τα χρήματα και για μια σταθερή επιταγή μισθοδοσίας. Το πρόβλημα της εργασίας για τα χρήματα είναι ότι για να μπορέσετε να βγάλετε περισσότερα χρήματα πρέπει να δουλεύετε πιο σκληρά, περισσότερο χρόνο ή να χρεώνετε περισσότερα. Το πρόβλημα με τη σωματικά σκληρότερη και μεγαλύτερης διάρκειας εργασία είναι ότι όλοι μας έχουμε ένα πεπερασμένο ποσό χρόνου και ενέργειας. Ένας από τους λόγους που οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι είναι επειδή κάθε χρόνο εργάζονται για να δημιουργήσουν ή να αποκτήσουν περισσότερα περιουσιακά στοιχεία. Η απόκτηση περισσότερων περιουσιακών στοιχείων δεν χρειάζεται σκληρότερη ή μεγαλύτερη χρονικά εργασία. Στην πραγματικότητα, όσο πιο υψηλό είναι το IQ ενός ατόμου τόσο λιγότερο εργάζεται και παράλληλα αποκτά περισσότερα και καλύτερης ποιότητας περιουσιακά στοιχεία. Βλέπετε, τα περιουσιακά στοιχεία δουλεύουν υπέρ των πλουσίων, παράγοντας παθητικό εισόδημα.

«Ην δ’ ως παραπλήγ’ άνθρωπον εισελθών τύχω,

πόρναισι και κύβοισι παραβεβλημένος

γυμνός θύραζ’ εξέπεσον εν ακαρεί χρόνου».

ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ / ΠΛΟΥΤΟΣ/ στίχοι: 242-244

Οι βούρτσες και οι....

2010-02-01T10:47:00.001+02:00

Έχω μείνει έκπληκτος από την ιδιαίτερη ευαισθησία που επιδεικνύουν οι αρμόδιοι (διεύθυνση κηποτεχνίας;) και ο δήμαρχός μας στην αισθητική της πόλης μας! Μα τόση ευαισθησία πια; Τόσο που δεν αφήνουν τους καημένους τους εργαζόμενους να ξεκουραστούν μια Κυριακή!

Γιατί σου λέει, "πως είναι δυνατόν να αφήσουμε τα κράσπεδα(!) των παρτεριών με αυτό το ξεθωριασμένο κεραμιδί χρώμα Κυριακάτικα; Όχι κύριοι! Δεν θα πάτε σπίτι σας. Θα πάρετε τους κουβάδες και τα πινέλα σας και εμπρός στη δουλειά! Πως θα αφήσουμε τους δημότες μας με άβαφα παρτέρια Κυριακάτικα;"

φωτό από http://el.wikipedia.org/wiki/Κυψέλη_(Αθήνα)

Βρε δεν έχετε τσίπα πάνω σας; Και το ρετιρέ τελείως ακατοίκητο; Έχετε τόσο θράσος να πιστεύετε πως δεν θα το προσέχαμε; Όχι δεν μου φταίει ο υπαλληλάκος που κοιτάει να κάνει καμιά υπερωρία ή καμιά αργία για να βάλει 50-100 ευρώ επιπλέον στην τσέπη. Με την αναίσχυντη ασυδοσία σας ενοχλούμαι. Πως δηλαδή να δεχθώ και να καταλάβω τις καλές προθέσεις σας όταν από τη μια, κυβέρνηση, αντιπολίτευση, τράπεζες, ξένοι "δάχτυλοι" κλπ μας πρήζουν τα συκώτια κάθε μέρα με σενάρια πτωχεύσεων, με μειώσεις αποδοχών, με εθελούσιες εξόδους, με φορολογικές αυξήσεις και με χίλια δυο άλλα δεινά, και από την άλλη εσείς θεωρείτε αναγκαίο να πληρώσουμε με διπλό μεροκάματο ένεκα αργίας, το φρεσκάρισμα του χρώματος των κρασπέδων των παρτεριών; Πόσο επείγον είναι πια που δεν αντέχει η αισθητική σας να περιμένει να ξημερώσει η ριμάδα η Δευτέρα;

Προκαλείτε κύριοι, προκαλείτε! Πως είπατε;

copies

2010-01-29T12:46:00.001+02:00

μέρες βγαλμένες από το ίδιο αρνητικό...

Bar stool economics

2010-01-15T10:47:00.014+02:00

Δέκα συμμαθητές από το Γυμνάσιο ξαναβρέθηκαν μετά από 30 χρόνια και άρχισαν να κάνουν καθημερινή παρέα. Με διαφορετική οικονομική κατάσταση ο καθένας τους, αποφάσισαν να βρίσκονται στο καφενείο/ουζερί «Το Τηνιακό» όπου έπιναν τις μπυρίτσες τους και έκαναν καθημερινό λογαριασμό 100€.

Οι 10 φίλοι συμφώνησαν επίσης να πληρώνουν τον λογαριασμό με βάση την οικονομική κατάσταση του καθενός, γεγονός που όλοι θεώρησαν δίκαιο. Έτσι πλήρωναν τον λογαριασμό ως κάτωθι (όπως περίπου πληρώνουμε τους φόρους μας):

	Όνομα	Πληρώνει	Εργασία	Εισόδημα
1	Αρτέμιος		ταμείο ανεργίας	5.000€
2	Βασίλειος		ταμείο ανεργίας	5.000€
3	Γεώργιος		ταμείο ανεργίας	5.000€
4	Δημήτριος		ταμείο ανεργίας	5.000€
5	Ευστάθιος	1€	Part time ταμίας	10.000€
6	Ζαφείρης	2€	Τεχνικός Η/Υ	15.000€
7	Ηρόδοτος	8€	Δημόσιος υπάλληλος	25.000€
8	Θεοφάνης	12€	Δικηγόρος	40.000€
9	Ιγνάτιος	22€	Γιατρός	70.000€
10	Κωνσταντίνος	55€	Επιχειρηματίας	200.000€
	ΣΥΝΟΛΟ	100€

Οι φίλοι μας, πλήρως ικανοποιημένοι με την συμφωνία, βρισκόταν καθημερινά για τις μπυρίτσες τους. Ο καφετζής, ο Δήμος, που απέκτησε ξαφνικά 10 νέους πελάτες, σαν επιχειρηματικό μυαλό που ήταν, και για να μην τους χάσει από πελάτες, τους λέει ένα Σαββατόβραδο: «Επειδή είσαστε οι καλύτεροι πελάτες μου, θα σας κάνω έκπτωση 20€ στον λογαριασμό σας! Έτσι από εδώ και στο εξής θα μου δίνετε 80€ για τις μπύρες σας αντί για 100€!».

Ξαφνικά οι 10 φίλοι μας απέκτησαν ένα πρόβλημα να λύσουν: τι ποσό θα πλήρωνε τώρα ο καθένας τους εάν συνέχισαν να πληρώνουν τον λογαριασμό όπως πληρώνουμε τους φόρους μας; Πως θα μοίραζαν την μείωση των 20€ μεταξύ των;

Ο Αρτέμιος (1ος) είπε στους υπόλοιπους ότι λογικό θα ήταν οι τέσσερις πιο φτωχοί να συνεχίσουν να μην πληρώνουν τίποτε, και οι υπόλοιποι έξι να μοιραστούν την έκπτωση ισόποσα μεταξύ των. Δηλαδή ο καθένας από τους έξι να πληρώνει 3,33€ λιγότερα. Εάν γινόταν αυτό, ο Ευστάθιος (5ος), και ο Ζαφείρης (6ος), πίνοντας δωρεάν μπύρες, θα κέρδιζαν και χρήματα καθημερινά! Αυτή η ιδέα απορρίφτηκε πάραυτα από τους υπόλοιπους!

Έτσι οι δέκα (10) φίλοι μας ζήτησαν την βοήθεια του Δήμου του καφετζή που τους πρότεινε την παρακάτω λύση:

	Όνομα	Πλήρωνε	Πληρώνει	Διαφορά	% μείωσης
1	Αρτέμιος
2	Βασίλειος
3	Γεώργιος
4	Δημήτριος
5	Ευστάθιος	1€		1€	100%
6	Ζαφείρης	2€	1€	1€	50%
7	Ηρόδοτος	8€	5€	3€	38%
8	Θεοφάνης	12€	8€	4€	33%
9	Ιγνάτιος	22€	18€	4€	18%
10	Κωνσταντίνος	55€	48€	7€	13%
	ΣΥΝΟΛΑ	100€	80€

Και οι 10 φίλοι μας είχαν κάθε λόγο να είναι ευχαριστημένοι. Οι 4 πιο φτωχοί εξακολουθούν να πίνουν τις μπυρίτσες τους δωρεάν. Ο 5ος της παρέας (Ευστάθιος) δεν πληρώνει πλέον τίποτε. Οι 5 που θα συνεχίζουν να πληρώνουν τον λογαριασμό, τώρα πληρώνουν λιγότερα.

Όμως, όταν βρέθηκαν έξω από το καφενείο, άρχισαν να συγκρίνουν πόσο λιγότερο πλήρωνε ο καθένας και έτσι άρχισαν οι γκρίνιες…

· «Εγώ κέρδισα μόνο 1€ από την έκπτωση» είπε ο Ευστάθιος (5ος). «Αλλά ο Κωνσταντίνος κέρδισε 7€!»

· «Σωστά» είπε ο Ζαφείρης (6ος). «Και εγώ κέρδισα 1€ αλλά είναι αδικία που ο Κωνσταντίνος κέρδισε 700% περισσότερα!»

· «Αυτό είναι αλήθεια» είπε ο Ηρόδοτος (7ος). «Εγώ κέρδισα 3€ και αυτός 7€. Οι πιο πλούσιοι κερδίζουν τα πιο πολλά!»

· Ταυτόχρονα σχεδόν οι 4 πρώτοι (Αρτέμιος, Βασίλειος, Γεώργιος και Δημήτριος) ούρλιαζαν: «ΜΙΣΟ ΛΕΠΤΟ. Εμείς ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΕ. Το σύστημα εκμεταλλεύεται μονίμως τους φτωχούς!»

Οι εννιά φίλοι, όλοι δυσαρεστημένοι με τον Κωνσταντίνο που κέρδισε τα πιο πολλά, το περικύκλωσαν έξω από το καφενείο, τον έκαναν τουλούμι στο ξύλο και τον άφησαν αναίσθητοστο πεζοδρόμιο της Λεωφ. Αλεξάνδρας… Την επόμενη μέρα, την Κυριακή, όπως ήταν αναμενόμενο, ο δαρμένος της παρέας, ο Κωνσταντίνος, δεν εμφανίστηκε στο καφενείο. Οι υπόλοιποι εννιά έπιναν χαρούμενοι τις μπυρίτσες τους έχοντας ταυτόχρονα βγάλει και το άχτι τους με τον Κωνσταντίνο! Η χαρά όμως τους κόπηκε απότομα όταν ήλθε η ώρα του λογαριασμού! Τότε ανακάλυψαν ότι τα χρήματα που είχαν όλοι μαζί πάνω τους ήταν μόλις 32€… Ούτε τον μισό λογαριασμό δεν μπορούσαν να πληρώσουν γιατί τους έλειπαν τα 48€ του Κωνσταντίνου… Ο καφετζής αγανακτισμένος γιατί έχασε τα λεφτά του, τους έκοψε την έκπτωση.

Οι φίλοι δεν ξαναβρέθηκαν γιατί οι 4 πρώτοι δεν είχαν λεφτά για μπυρίτσες και ο τελευταίος που έβαζε και τα περισσότερα δεν του άρεσε και πολύ το γεγονός ότι οι άλλοι έπιναν με τα λεφτά του και τον έδερναν κιόλας.

Λοιπόν, φίλοι, συνεργάτες, συγγενείς, συνάδελφοι, εργαζόμενοι, άνεργοι, συμφοιτητές και δημοσιογράφοι: Έτσι ακριβώς δουλεύει και το σύστημα πληρωμής των φόρων. Οι πιο πλούσιοι πληρώνουν τα πιο πολλά. Όταν όμως γίνεται μείωση φόρων, αυτοί που πλήρωναν τους υψηλότερους φόρους κερδίζουν τα πιο πολλά από την μείωση! Εάν τους φορολογείς περισσότερο από τους άλλους και τους επιτίθεσαι επειδή έχουν την ευχέρεια που εσύ εκμεταλλεύεσαι, μπορεί να μην ξαναεμφανιστούν ποτέ στο «καφενείο». Στη πραγματικότητα, μπορεί να αρχίσουν να πίνουν μπύρες σε άλλα «καφενεία», εκτός της χώρας πιθανόν, όπου η ατμόσφαιρα είναι πολύ πιο φιλική και πιθανώς οι μπύρες να κοστίζουν λιγότερο!!!

Πρόκειται για ένα άρθρο (“Bar Stool Economics“ ) που έγραψε ο David Kamerschen, Ph.D., Professor of Economics, University of Georgia. πηγή

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο http://www.capital.gr με την υπογραφή του Θεοφάνη Γιώτη, MSc, PMP®, Ph.D. Cand., ο οποίος όμως ισχυρίζεται πως ο συγγραφέας είναι ανώνυμος.

Round and about

2009-12-24T13:52:00.000+02:00

(με τον ηλικιωμένο φύλακα της εταιρίας)
- Ήρθαν τα Χριστούγεννα και δεν έχω καταλάβει τίποτα... Οι μέρες περνάνε πολύ γρήγορα...
- Έλα τώρα... Αυτά είναι για τα παιδιά!
- ....

Εγώ γιατί νιώθω παιδί ακόμα ρε γαμώτο;

(με την κοριτσάρα junior)

- Μπαμπά, η δασκάλα μας είπε ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης (β' δημοτικού).

- Ναι ε; Λοιπόν κοίτα να δεις... (κερδίζω χρόνο). Ο Άγιος Βασίλης υπάρχει όσο εσύ νιώθεις όμορφα με τη σκέψη ότι υπάρχει. Όσο η καρδιά σου ζεσταίνεται με τη σκέψη ότι ο Άγιος Βασίλης φέρνει δώρα στα παιδιά, τότε να είσαι σίγουρη ότι υπάρχει!

- Εγώ πιστεύω ότι υπάρχει. (καλά το έφτιαξα! ουφ!)!

Να'μαστε όλοι καλά!

Πολλές ευχές!

2009-12-14T15:14:00.007+02:00

για τον απίθανο δήμαρχο της Αθήνας!

κι αν την θέλετε πιο μεγάλη... εδώ!

Our Lady...

2009-12-11T11:50:00.001+02:00

Σαν νέο μέλος της οικογένειας αξίζει λίγη δημοσιότητα!

Με μεγάλη χαρά λοιπόν σας παρουσιάζουμε τη... Λαίδη μας!

Welcome sweetheart!

βοῦς ο κοινός

2009-12-08T15:50:00.001+02:00

βόδι ουδέτερο

(ζωολογία) μηρυκαστικό κατοικίδιο ζώο μεγάλου μεγέθους που εκτρέφεται για το κρέας ή/και το γάλα του. Σε πολλές περιπτώσεις χρησιμοποιούνταν στις αγροτικές εργασίες
- το αρσενικό ονομάζεται ταύρος
- το θηλυκό ονομάζεται αγελάδα
- το νεαρό βόδι ονομάζεται μοσχάρι
το αρσενικό βόδι που ευνουχίστηκε σε νεαρή ηλικία με σκοπό την καλύτερη πάχυνση κι εργασία
(μεταφορικά) ο δυσκίνητος και νωθρός άνθρωπος, που, λόγω της μεγάλης σωματικής του διάπλασης, δε χακτηρίζεται από σβελτάδα
(μεταφορικά) ο άξεστος, ο αγενής, ο αδιάκριτος
(μεταφορικά) ο βραδύνους, ο ανόητος, ο βλάκας

πηγή

Έχω θυμώσει. Έχω θυμώσει τόσο πολύ που πραγματικά πνίγομαι στην προσπάθειά μου να μην ασχοληθώ. Καταλαβαίνω βέβαια πως παραδεχόμενος κάτι τέτοιο είναι σαν να ομολογώ τη "νίκη" τους. Μια νίκη που μόνο ένα εξαγριωμένο κοπάδι από βόδια θα μπορούσε να έχει κερδίσει. Γιατί μόνο με αυτά έχουν ομοιότητες όπως η ελλειπής κατασκευή εγκεφαλικού φλοιού.

Έχω θυμώσει όμως και με αυτούς που επιτρέπουν να συμβαίνουν αυτά τα έκτροπα. Δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω άλλη παρά μόνο τη λέξη "επιτρέπουν". Όσο κι αν έψαξα δεν βρήκα κάποια άλλη που δικαιολογεί στο ελάχιστο τη στάση τους.

Δεν μπορώ να επαναλαμβάνομαι άλλο. Είναι σαν να κάνω το παπαγαλάκι τους.

Ο κόσμος θέλει λύση. Η κοινωνία δεν αντέχει τέτοιες συμπεριφορές. Αυτές οι τακτικές το μόνο που καταφέρνουν είναι να μας γυρίζουν χρόνια πίσω. Δεν δίνω δεκάρα αν τρώνε ξύλο. Ας γίνουν μαύροι αν το θέλουν. Οι καταστροφές ξένης και δημόσιας περιουσίας, οι απειλές κατά ζωής, οι καταλήψεις και οτιδήποτε είναι ενάντια στο κοινό συμφέρον, πρέπει να τιμωρούνται παραδειγματικά. και χωρίς διάθεση παζαρέματος.

Στο κάτω κάτω τα δέκα λεπτά δημοσιότητας που δικαιούνται τα πήραν και με το παραπάνω.

...που να σας σκάσουν όλα τα λάστιχα!

2009-12-04T11:28:00.005+02:00

Να έχεις ξεκινήσει εγκαίρως... Να έχεις αποφασίσει να μην πάρεις αυτοκίνητο γιατί με τα μέσα μαζικής μεταφοράς θα πας πιο γρήγορα... Να περιμένεις τα μέσα μαζικής μεταφοράς είκοσι λεπτά στο κέντρο της Αθήνας... Να συνειδητοποιείς ότι και να έρθει έστω και τώρα ένα "μέσο" δεν προλαβαίνεις με τίποτα... Να γυρίζεις σπίτι σου απογοητευμένος...

Είναι να βασίζεσαι μετά στη συγκοινωνία; Γιατί δηλαδή να μην είχα πάρει το αυτοκίνητό μου; Θα είχα πάει σαν άνθρωπος και θα είχα ευχαριστηθεί και την παράσταση. Όχι δεν σκέφτομαι το πάρκινκ. Θα είχα δώσει και 5-10 ευρώ και θα έκανα τη δουλειά μου.

Ότι και να μου πείτε κύριοι είστε φάουλ! Οργανώστε πρώτα αυτό το ρημαδοσύστημα και μετά ελάτε να μου πείτε τι είναι καλύτερο για μένα. Δεν με ενδιαφέρει το κόστος του, ούτε και οι υπεύθυνοι φορείς. Αν θέλετε ειδικούς γραμματείς ή ειδικούς φαρισαίους μου είναι αδιάφορο. Το σύστημά σας δεν δουλεύει! Αδειάστε λεωφορειολωρίδες, κυνηγήστε τους ταρίφες, απαγορέψτε τα φορτηγά, τηρείστε τον ΚΟΚ για ΟΛΟΥΣ και μετά το συζητάμε.

ΥΓ: για όσους αναρωτηθούν: Όχι το κέντρο δεν ήταν κλειστό. Όχι δεν είχε καμία πορεία ή διαμαρτυρία.

Christmas Magic World

2009-12-02T17:13:00.006+02:00

Θέατρο Badminton

Christmas Magic World

Αν δεν έχετε ήδη πάει σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να πάτε. Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για κάτι ιδιαίτερο αλλά από τη στιγμή που τέτοιες εκδηλώσεις/πανηγύρια σπανίζουν, τότε ακόμα κι αυτές σαν τη συγκεκριμένη αποκτούν κάποιο σχετικό ενδιαφέρον.

Τα παιδιά θα ξετρελαθούν βλέποντας ένα χώρο που περισσότερο θυμίζει ένα μικρό λούνα παρκ παρά χριστουγεννιάτικο "τοπίο". Πράγματι, δεν έχει καμία απολύτως χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα αν και μπορεί να φταίει πως το επισκεφτήκαμε μέρα μεσημέρι με τον ήλιο πάνω από τα κεφάλια μας να καίει. Ίσως μια νυχτερινή επίσκεψη με τα πολύχρωμα φωτάκια αναμμένα να δίνει άλλη ατμόσφαιρα. Παγοδρόμιο λοιπόν (10€ η ώρα), αναρρίχηση σε τοίχο (5€), καρουσέλ και τραμπολίνο είναι όλα τα παιχνίδια που διαθέτει. Φυσικά δεν είναι μόνο αυτά. Πολλά μαγαζάκια έχουν στηθεί γύρω γύρω με λιχουδιές και δωράκια καθώς δεν λείπουν φυσικά και οι μεζέδες. (απορία: τι σχέση μπορεί να έχει η επιγραφή Oktoberfest μαζί με το Christmas magic world;) Επίσης κάθε βράδυ δίνεται μια θεατρική παράσταση με θέμα τον "Καρυοθραύστη".

Ευτυχώς οι οργανωτές έχουν προνοήσει και υπάρχουν αρκετοί οδηγοί που θα σας κατευθύνουν σχετικά με το παρκάρισμα. Στα συν κι οι τουαλέτες που καθαρίζονται συνεχώς καθώς και τα stands με τα αντισηπτικά που έχουν στήσει σε διάφορα σημεία.

Χωρίς λοιπόν να είναι κάτι ιδιαίτερο, αν έχετε παιδιά σας συνιστώ να πάτε. Και κάτι ακόμα... ακόμα κι αν δεν έχετε προσπαθήστε να γίνετε εσείς για λίγο!

tip: αν πρόκειται να κάνετε πατινάζ φροντίστε να έχετε μια αλλαξιά ρούχα μαζί σας αλλιώς σας βλέπω με πνευμονία.

Κι αν σου κάτσει;

2009-11-23T14:52:00.004+02:00

Είναι βέβαιο πως όλοι όσοι έχουν αυτοκίνητο, το έχουν βρει κάποια, έστω και μία μοναδική φορά, χτυπημένο στο σημείο που το είχαν σταθμεύσει. Μπορεί να ήταν ένα ξύσιμο στο προφυλακτήρα, μια γρατζουνιά στη πόρτα, ένας σπασμένος καθρέφτης, οτιδήποτε τέλος πάντων.

Αυτό που λίγοι έχουν βρει, είναι ένα σημείωμα με ένα τηλέφωνο για να επικοινωνήσουν με τον υπαίτιο. Και πάλι καλά βέβαια, γιατί σε αυτή τη περίπτωση, ο υπαίτιος έχει ήδη δείξει μια καλή διάθεση και κατά πάσα πιθανότητα το συμβάν θα έχει ένα αίσιο τέλος.

Εγώ πάλι δεν ήμουν τόσο τυχερός. Στο παρελθόν έχω βρει τουλάχιστον δύο φορές σημειώματα με τηλέφωνα όπου πράγματι τα πάντα τακτοποιήθηκαν χωρίς προβλήματα. Αυτή τη φορά όμως υπήρχε μια ιδιαιτερότητα. Το σημείωμα ανέφερε το τηλέφωνο ενός "μάρτυρα" του συμβάντος. Και λέω συμβάν γιατί η ζημιά ήταν αρκετά μεγάλη. Έξυσε όλη τη πλευρά του αυτοκινήτου, έσπασε το καθρέφτη, μέχρι το τάσι μιας ρόδας! Και ναι μεν ο μάρτυρας είχε τη διάθεση να με ενημερώσει για τον αριθμό κυκλοφορίας του υπαίτιου, έλα όμως που ο αριθμός κυκλοφορίας δεν ήταν ελληνικός!

Αν δεν έχετε λοιπόν μικτή ασφάλεια που ίσως να σας καλύψει σε ένα τέτοιο περιστατικό ακολουθείστε τις οδηγίες:

1. Ως γνωστό η εγκατάλειψη θεωρείται ποινικό αδίκημα κατά τον ΚΟΚ, άσχετα αν μιλάμε για σταθμευμένο αυτοκίνητο.

2. Τραβήξτε φωτογραφίες. Ειδοποιήστε την άμεση δράση προκειμένου να καταγραφεί το περιστατικό. Στην μικρή έως ανύπαρκτη πιθανότητα που θα έρθει, με την καταγραφή του περιστατικού θα έχετε αυτομάτως και μάρτυρες της ζημιάς του αυτοκινήτου. Αν δεν έρθει απλώς πηγαίνετε στο επόμενο βήμα.

3. Ειδοποιήστε την ασφάλειά σας και καταθέστε αρνητική δήλωση για να προστατευτείτε από τον πονηρό που μπορεί να χρησιμοποιήσει τη ζημιά σας εναντίον σας!

4. Καταθέστε μηνυτήρια αναφορά στη τροχαία. Με το τρόπο αυτό αν τύχει ποτέ να ελέγξουν για οποιοδήποτε λόγο το αυτοκίνητο που σας χτύπησε, θα διαπιστώσουν πως υπάρχει ανοιχτός φάκελος εναντίον του.

Από εδώ και πέρα ξεκινάνε κάποιες διαδικασίες στις οποίες δεν έχετε κανένα απολύτως έλεγχο.

Επειδή πρόκειται όπως είπα για ξένο αυτοκίνητο, η τροχαία θα δώσει σήμα στην Interpol η οποία θα προσπαθήσει να κάνει ταυτοποίηση των στοιχείων του ιδιοκτήτη βάση του αριθμού κυκλοφορίας και της εθνικότητας, και στη συνέχεια θα διαβιβάσει τα στοιχεία στο τοπικό γραφείο διεθνών ασφαλειών το οποίο θα έρθει σε συνεννόηση και προφανώς σε διακανονισμό με την δική σας ασφαλιστική εταιρεία. Στη συνέχεια υποβάλλεται αυτεπάγγελτη δίωξη περί εγκατάλειψης και ακολουθείται η διαδικασία που ισχύει σε όλες τις φυσιολογικές περιπτώσεις.

Isn't clear enough? Έχετε δίκιο. Μπορεί να ακούγεται απλό αλλά πιστέψτε με δεν είναι. Ο χρόνος που πρέπει δαπανήσετε για όλα τα παραπάνω έχει μεγαλύτερη αξία από τη ζημιά σας. Αφήστε το άγχος, την πίεση, τους αρμόδιους υπαλλήλους που θα πρέπει εσείς να επιμορφώσετε κ.α.

Εγώ πάντως έφτασα μέχρι το σημείο 3. Ακόμα δεν έχω αποφασίσει αν θα πάω στο 4. Εσείς τι λέτε;

Κι όμως κινείται...

2009-11-12T11:50:00.004+02:00

- Να προσέλθει ο κύριος Χατζητρέχας...

- ...

- Ο κύριος Χατζητρέχας!

- ...

- Εντάξει. Απών. (γράφει κάτι και ετοιμάζεται να φωνάξει το όνομα της επόμενης υπόθεσης).

- Με συγχωρείτε κυρία Πρόεδρε, αλλά εμένα δεν με φωνάξατε.

- Ποιος είστε εσείς;

- Είμαι μάρτυρας. Ορίστε η κλήση.

- Α, ωραία ελάτε. Ορκίζεστε...

- Ναι ορκίζομαι...

- Πέστε μας τι ξέρετε για την υπόθεση.

- Θα σας πω αν μου πείτε ποια είναι η υπόθεση!

- Τι εννοείτε; Δεν ξέρετε την υπόθεση;

- Όχι. Η κλήση που μου στείλατε δεν γράφει περί τίνος πρόκειται. (Υποψιαζόμουν αλλά ήθελα να σιγουρευτώ).

- Έχετε πολλά ποινικά κύριε και δεν θυμάστε ποια είναι αυτή η υπόθεση;

- Όχι δεν έχω κανένα ποινικό.

- Λοιπόν πρόκειται για την εταιρεία Tasty foods που σε προϊόν της οποίας βρέθηκαν...

- Α, μάλιστα τώρα θυμάμαι. Έχουν περάσει 4 χρόνια από τότε. Λοιπόν, αγόρασα μια συσκευασία πατατάκια για το παιδί μου (3 χρονών) η οποία βρέθηκε να είναι γεμάτη με νεκρά μυρμήγκια!

- Και τα έφαγε το παιδί;

- Μάλιστα.

- Και εσείς δεν τα είδατε;

- Όχι γιατί ήμασταν έξω και ήταν βράδυ. Όταν τα είδα είχε ήδη φάει αρκετά. Σε μετέπειτα επικοινωνία μου με τον ΕΦΕΤ μου ζήτησαν να τους τα παραδώσω για έλεγχο. Αφού τους εξήγησα ότι δεν είναι δυνατόν να πάω εκεί, με συμβούλεψαν να τα παραδώσω στην αρμόδια υπηρεσία ενός αστυνομικού τμήματος και εκείνοι θα αναλάμβαναν τα υπόλοιπα.

Ένα περιστατικό λοιπόν από αυτά που συμβαίνουν καθημερινά σε πολλούς ανθρώπους, το οποίο θεωρούσα ότι είχε λήξει μετά τόσα χρόνια, ήρθε στην επιφάνεια και η πολιτεία ασχολήθηκε με το πλέον σοβαρό τρόπο μαζί του. Δεν έχει σημασία το μέγεθος της ποινής αλλά ότι τέτοιου είδους περιστατικά δεν πρέπει να περνάνε απαρατήρητα. Δεν είμαι από αυτούς που θα ζητούσαν αποζημιώσεις κλπ γιατί δεν πιστεύω σε τέτοιες τιμωρίες και ποινές. Είναι γνωστό πως αν μου συνέβαινε αυτό στην Αμερική ίσως να φούσκωνα τον τραπεζικό μου λογαριασμό. Το ζητούμενο όμως δεν είναι πτωχεύσω την εταιρεία ή να την κλείσω, αλλά να της υποδείξω τα λάθη της, να βοηθήσω με το τρόπο μου να γίνει καλύτερη και να απαιτήσω το σεβασμό που μου αξίζει. Κάποιος μου είπε πως τέτοια περιστατικά δικαιολογούνται αν σκεφτείς το μέγεθος της επιχείρησης και πόσα χρήματα έχει επενδύσει στη διασφάλιση ποιότητας των προϊόντων. Αυτό λοιπόν είναι κάτι που το κατανοώ αφού και εγώ εργάζομαι στον χώρο των μεγάλων επιχειρήσεων, αλλά από την άλλη σαν καταναλωτής πρόκειται για κάτι που δεν με αφορά και επιπλέον δεν μπορώ να το εξηγήσω στο παιδί μου. Τα πράγματα είναι απλά. Χωρίς κακή προδιάθεση, προκαταλήψεις και υστεροβουλία τα πράγματα μπήκαν στη θέση τους. Αν θα ξανασυμβεί; Είμαι περισσότερο από βέβαιος ότι θα ξανασυμβεί. Σε σένα και σε σένα... Η επιλογή όμως είναι δική μας. Σωστά; Αν υπήρχε εμπλοκή θέματος υγείας; Σοβαρό ερώτημα. Κι αυτό όμως χρήζει καθαρής σκέψης και κρίσης. Δεν μπορώ να απαντήσω αφού πρόκειται για υποθετική ερώτηση και το είδος της αντίδρασης σε τέτοιες περιπτώσεις είναι αντικείμενο καθαρά υποκειμενικής σκέψης. Το θέμα μου όμως στη παρούσα φάση είναι πως η αδιαφορία είναι η χειρότερη μορφή αντίδρασης σε τέτοιες περιπτώσεις. Πολλές φορές κατά την ώρα που περίμενα να εκδικασθεί η υπόθεση αναρωτήθηκα τι κάνω εγώ εκεί; Μήπως "τρώω" την ημέρα μου με πράγματα μηδαμινής αξίας και σημασίας;

(μετά από μια μικρή σύσκεψη με την εισαγγελέα)

- ... 4 μήνες φυλάκιση και 2 μήνες επιπλέον για αδικαιολόγητη απουσία.

Εγώ πήρα την απάντησή μου. Κι όμως το σύστημα κινείται... Αργά, πολύ αργά πολλές φορές, με πολλές ίσως δυσκολίες, αλλά ας σκεφτούμε ο καθένας τη θέση μας μέσα σ'αυτό το "παιχνίδι" και ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας.

Κέρινα ομοιώματα και όχι μόνο...

2009-10-29T16:17:00.008+02:00

Είναι αξιοθαύμαστο να βλέπεις μερικούς ανθρώπους να προσπαθούν με τη δουλειά τους να ομορφύνουν τις ζωές μας. Είναι άνθρωποι ανεξάρτητοι, χωρίς χορηγούς, ταγμένοι να προσπαθούν να γεμίσουν τις δικές τους ζωές, να ικανοποιήσουν τον "κόσμο" τους, εισπράττοντας την ικανοποίηση που απορρέει από τα μάτια των επισκεπτών τους.

Μιλάω φυσικά για την εκπληκτική προσπάθεια των Dimitris Hasekidis, Nicholas Pavlides και του Peter Fotis Kapnistos. Παιδιά μεταναστών ή μετανάστες οι ίδιοι, αποφάσισαν κάποια στιγμή να επιστρέψουν στη πατρίδα και αφού τα έφερε έτσι η μοίρα, γιατί όχι να μην κάνουν και το μεγάλο βήμα;

Το τριώροφο νεοκλασικό της Κυψέλης στην Σποράδων 18, έπεσε στα χέρια τους και του άλλαξαν πραγματικά τα φώτα. Η πλήρης ανακαίνιση ήταν μόνο η αρχή γιατί ο στόχος ήταν να βρουν στέγη για τη δουλειά τους και τις δημιουργίες τους. Το αποτέλεσμα θα σας εκπλήξει πολύ ευχάριστα.

Η πρώτη τους έκθεση περιλαμβάνει: (πάρτε ανάσα!)

Τα φουτουριστικά έπιπλα του Dimitris, τις φωτογραφίες του Nicholas, τα ψηφιακά δημιουργήματα του Peter, αλλά και 80 κέρινα ομοιώματα σταλμένα από το μουσείο της Αγίας Πετρούπολης! Το αξιοθαύμαστο της υπόθεσης είναι βέβαια πως όλα αυτά συνυπάρχουν αρμονικά σε μία έκθεση! Το στήσιμο, οι φωτισμοί, οι ήχοι είναι όλα μελετημένα για να αναδεικνύουν την εικόνα σε κάθε δωμάτιο. Εγώ πάντως θεωρώ πως ακόμα και το οίκημα είναι μέρος του σκηνικού αφού πρόκειται για ένα κτήριο πραγματικό αρχοντικό της νεοκλασικής Αθήνας.

Περισσότερα λόγια νομίζω πως είναι περιττά. Παρακάτω μπορείτε να δείτε μερικές φωτογραφίες από την έκθεση οι οποίες όμως είναι εστιασμένες περισσότερα στα ομοιώματα. Ο λόγος βέβαια είναι προφανής. Ούτε καλλιτεχνικός φωτογράφος είμαι, ούτε και είναι δυνατόν να αποδοθεί στο σύνολό της μια εικόνα που πλαισιώνεται και από άλλες αισθήσεις.

Θα πρέπει ακόμα να δηλώσω πως από σεβασμό στους δημιουργούς, οι φωτογραφίες υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα και ανήκουν στον παραγωγό τους και στους καλλιτέχνες των θεμάτων και της έκθεσης και ως εκ τούτου δεν επιτρέπεται η με οποιονδήποτε τρόπο χρησιμοποίησή τους. Άλλωστε αν αποφασίσετε να τους επισκεφτείτε το πιο πιθανό είναι πως θα βγάλετε δικές σας φωτογραφίες με την άδειά τους.

Εισιτήριο: 5€

Image Design Centre

Σποράδων 18 Κυψέλη

τηλ.: 210 8215856

http://www.idc-space.com

απορίες

2009-09-16T12:52:00.002+03:00

- Πως κύριε Τσιτουρίδη ανακαλύψατε και ομολογήσατε τώρα τη διαφθορά στο κόμμα και στη κυβέρνησή σας; Μήπως ήταν άγνωστη λέξη για εσάς και έτυχε να διαβάσετε το λεξικό κου Μπαμπινιώτη στις διακοπές σας;

- Κύριε Παπανδρέου (aka Γιωργάκη) λέγοντας πως θα δώσετε αυξήσεις στο ύψος του πληθωρισμού εννοείτε το 0,6% – 0,8%, έτσι δεν είναι; Δηλαδή η διαφορά από τις μηδενικές αυξήσεις που ανακοίνωσε ο κύριος Καραμανλής είναι 0,6% - 0,8% σωστά; Δηλαδή αν αφαιρέσουμε και το φόρο, η πραγματική αύξηση είναι γύρω στο 0,5%! Που σημαίνει πως ένας μισθωτός των €1.000 θα βάλει στη τσέπη του επιπλέον το ιλλιγιώδες ποσό των €5! Ειλικρινά πιο φθηνό ψηφοθήρα δεν έχω γνωρίσει! Αλλά μάλλον δεν έχετε και στενή επαφή με τη πραγματικότητα αν νομίζετε πως €5 μπορούν να ισοσκελίσουν τις εκροές που έχει να αντιμετωπίσει ο πολίτης.

- Κύριε Καραμανλή λέγοντας πως μας περιμένουν 2 δύσκολα χρόνια, προφανώς εννοείτε πως όχι μόνο δεν θα δούμε αυξήσεις αλλά θα μας ζητήσετε να σας δώσουμε και από πάνω. Δεδομένου όμως πως ο προϋπολογισμός της Ελλάδας είναι αρνητικός και λαμβάνοντας υπόψη πως σε συγκεκριμένο χρόνο πρέπει να καλύψετε τρέχουσες δημοσιοοικονομικές τρύπες, δεν μας είπατε πόσα χρήματα θα χρειαστείτε γι’αυτή τη διετία. Έχοντας υπόψη πως τα ετήσια έσοδα του κράτους είναι 40 δις και τα έξοδα 60 δις μπορεί να υπολογίσει κανείς πως ακόμα και αν φορολογούσατε 10.000.000 πολίτες, θα έπρεπε να πληρώσει ο καθένας €2.000. Κάνω κάπου λάθος ή κάτι δεν πάει καλά; (Κύριε Παπανδρέου, aka Γιωργάκη, ο παραπάνω συλλογισμός αναφέρεται και σε εσάς).

διακοπές στην Ήπειρο

2009-09-10T09:37:00.009+03:00

Όταν πρότεινα σαν ιδέα καλοκαιρινές διακοπές στην Ήπειρο κι εγώ ο ίδιος δεν ήμουν ιδιαίτερα θερμός. Όλοι έχουμε στο μυαλό μας συνδυασμένες τις καλοκαιρινές διακοπές με τα νησιά, τον αέρα, τον έντονο ήλιο, τη ζέστη, τις παραλίες και τη νυχτερινή ζωή. Και βέβαια θα συμφωνήσω πως μάλλον είναι ότι καλύτερο μπορεί να έχει κανείς. Τώρα όμως μπορώ να προσθέσω με βεβαιότητα πως η Ήπειρος - δεν είναι ο μόνος τόπος - είναι από τις καλύτερες περιοχές για εναλλακτικές διακοπές. Θα καλύψει και τους πιο απαιτητικούς με τις θάλασσές της, τα ποτάμια της, τα βουνά με τα δάση της και τη γραφικότητά της. Κι αν κανείς συμπληρώσει τα παραπάνω με καλή παρέα, μάλλον έχει τη τέλεια συνταγή!

νεκρομαντείο - Αχέροντας

Αχέροντας

λίμνη Ιωαννίνων

σπήλαιο Περάματος

παλιά πόλη Ιωαννίνων

Σύβοτα

τα κολλητάκια!

kid's life!

γέφυρα Ρίου Αντίριου

Τι άλλο πέρα από αναμνήσεις; Εικόνες που χρειάζεται κανείς να κουβαλάει μαζί του μέχρι τις επόμενες.

Carlos Santana

2009-07-13T10:57:00.003+03:00

Carlos Santana - Oye Como Va - live at Athens Olympic stadium at 8/7/09

το video της πτήσης

2009-06-16T09:31:00.004+03:00

Ιδού και το video της περιβόητης πτήσης. Ενώ το βιντεοσκοπημένο υλικό έχει διάρκεια σχεδόν 1 ώρα, αναγκάστηκα να το κόψω και να μοντάρω συνολικά 10 λεπτά λόγω των περιορισμών του you tube.

Πτήση πάνω από την Αίγινα

2009-06-11T10:00:00.005+03:00

Το να πετάξει κανείς με αεροπλάνο για τους περισσότερους ανθρώπους είναι κάτι συνηθισμένο. Υπάρχουν παρ'όλα αυτά άνθρωποι οι οποίοι νιώθουν κάθε φορά που πετούν, την ίδια προσμονή, την ίδια αγωνία ακόμα και την ίδια συγκίνηση. Flight addicted? Ίσως. Το να πετάξεις όμως με ένα μικρό αεροπλάνο κάνοντας βόλτα πάνω από τη πόλη σου και τον Σαρωνικό δεν είναι κάτι που συμβαίνει συχνά. Έχεις την ευκαιρία να δεις πράγματα οικεία από ψηλά αφού η πτήση γίνεται σε χαμηλό ύψος. Επιπλέον, η αίσθηση της πτήσης δεν έχει καμία σχέση με αυτή ενός μεγάλου αεροπλάνου. Εδώ τα νιώθεις όλα πιο έντονα. Όλες οι αισθήσεις είναι σε εγρήγορση και προσπαθούν να μη χάσουν ούτε δευτερόλεπτο από αυτή την ανεπανάληπτη εμπειρία. Α... ναι, προσθέστε στα παραπάνω και την αίσθηση του να πιλοτάρεις εσύ ο ίδιος!

Λίγες φωτογραφίες λοιπόν από την οικογενειακή μας εξόρμηση στον ουρανό.

Cessna 172

πάνω από το παλιό αεροδρόμιο του Ελληνικού

πάνω από τη μαρίνα του Αλίμου

Cessna 172 cockpit

Αγία Μαρίνα, Αίγινα

Αίγινα

η κοριτσάρα μου ήταν συγκυβερνήτης!

Αίγινα

co-pilot

Αίγινα - όχι δεν χρειαστήκαμε χαπάκια...

Αίγινα

κοριτσάρα junior - future pilot!

πάνω από την Αθήνα

Τελικά είναι μια εμπειρία που νομίζω

πως θα επαναλάβουμε. ΤΕΛΕΙΑ!

θα ακολουθήσει post με video

πράσινα άλογα

2009-06-05T15:00:00.001+03:00

The Voca People

2009-05-21T12:54:00.003+03:00

Απολαύστε τους!

και σε μορφή windows media video (wmv) κατεβάστε το από εδώ.

επεράσαμε όμορφα...

2009-04-21T16:35:00.008+03:00

Μεγάλη Παρασκευή - Επιτάφιος

Αρχαιολογικός χώρος Ηραίου

φάρος - Αρχαιολογικός χώρος Ηραίου

πασχαλιά και βεγγαλικά

μοναστήρι

σκυλίσια ζωή...

το κατέχουμε το άθλημα!

μια πινελιά στον πίνακα της φύσης

κι όποιος αντέξει

ψάχνοντας για πεταλίδες

και του χρόνου!

Καλά να περάσετε όλοι!

2009-04-16T14:46:00.004+03:00

Ice age

2009-04-15T12:49:00.014+03:00

Κι εκεί που είπαμε πως επιτέλους βρήκαμε ένα άθλημα ή μια δραστηριότητα που μας ταιριάζει, πάει κι αυτό...

6-7 μαθήματα ήταν όλα κι όλα όσα προλάβαμε να κάνουμε όταν στο τελευταίο μάθημα μας ανακοίνωσαν πως δεν θα υπάρξει άλλο! Το παγοδρόμιο μεταφέρεται σε άλλη περιοχή όπου η πρόσβαση πλέον είναι ασύμφορη λόγω χρόνου.

Γμτ! Τι ατυχία είναι αυτή! Και τι απογοήτευση για τη επίδοξη «Καταρίνα Βιτ» που στο τελευταίο μάθημα «λύθηκε» επιτέλους και γλίστραγε στη πίστα μόνη της και με άνεση!

Πόσες τούμπες έφαγε δεν έχω ιδέα. Μερικές ήταν αρκετά επίπονες. Πάντα όμως σηκωνόνταν όρθια και γέλαγε. Και ξανά πάλι από την αρχή.

Τι θα κάνουμε τώρα; Πρέπει να την πείσουμε να ξαναδεί τα άλλα αθλήματα και να διαλέξει κάποιο. Δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος αλλά θα προσπαθήσουμε.

Παρά τρίχα...

2009-04-13T10:19:00.006+03:00

Τι μπορεί να πάθει ένας 25χρονος Σάββατο βράδι, όταν έχει πιει τις κάλτσες του και οδηγεί ένα 106 rally σε δρόμο γειτονιάς του κέντρου της Αθήνας που μετά βίας χωράει να περάσει ένα μικρό φορτηγό;

Α) Παίρνει μαζί του 2 παρκαρισμένα μηχανάκια

Β) Παίρνει μαζί του 3 παρκαρισμένα αυτοκίνητα

Γ) Παίρνει μαζί του ένα κάδο απορριμάτων

Δ) Ντελαπάρει

Η σωστή απάντηση είναι όλα τα παραπάνω! Αφού έπαιξε λίγο σαν μπίλια του φλίπερ χτυπώντας αριστερά δεξιά ότι υπήρχε δίπλα του, το αυτοκινητάκι του πήρε την απόφαση να σταματήσει να κοπανιέται βλέποντας πως ο οδηγός του δεν είχε την πρόθεση να το κάνει από μόνος του. Το αποτέλεσμα ήταν να γυρίσει στο πλάι και να συρθεί μερικά μέτρα ακόμα από τη πλευρά του οδηγού.

Ο οδηγός; Όχι δεν έπαθε τίποτα! Και όταν οι περαστικοί και οι περίεργοι έσπρωξαν το αυτοκίνητο ώστε να γυρίσει στη θέση του και να μπορέσει να βγει ο οδηγός έξω, εκείνος έκλαιγε και χτυπιόνταν για το κακό που βρήκε το αμαξάκι του. Του αναγνωρίζω βέβαια σαν ελαφρυντικό το ότι καμία επαφή δεν είχε με τη πραγματικότητα. Άλλωστε τα βήματά του ήταν σαν χορογραφία των Μπολσόι!

Σαφώς και δεν ήταν σε θέση να αντιληφθεί ότι αν για παράδειγμα είχε ανοιχτό το παράθυρό του μπορεί να είχε αποκεφαλιστεί ή ακρωτηριαστεί. Σαφώς και δεν ήταν σε θέση καταλάβει πόσο τυχερός ήταν που δεν βρέθηκε άνθρωπος στο δρόμο του. Ένας ηλικιωμένος πόσο γρήγορα θα μπορούσε να αντιδράσει; Μια μητέρα με το παιδί της;

Σκεφτείτε πως ένα από τα αυτοκίνητα που χτύπησε ήταν σχολικό το οποίο ήταν παρκαρισμένο έξω από παιδικό σταθμό. Σκεφτείτε τώρα να ήταν πρωί την ώρα που το σχολικό ξεφορτώνει τα πιτσιρίκια...

Και δεν φτάνει αυτό, κάποιοι περίοικοι τον έβαλαν να πιει νερό για να προλάβει να ξενερώσει πριν έρθει η τροχαία, μην το συλλάβουν το καϋμένο το παιδί...

Μα είμαστε σοβαροί τώρα;

* Η φωτογραφία είναι από το www.modified-cars.info. Δυστυχώς δεν είχα ούτε κινητό μαζί μου για φωτορεπορτάζ.

express yourself

2009-04-09T11:21:00.003+03:00

Τι είναι αυτό που μπορεί να κάνει έναν άνθρωπο να πληκτρολογεί τη λέξη «συναισθήματα» σε μια μηχανή αναζήτησης; Και τι μπορεί να προσμένει κανείς από τις σελίδες που θα του προτείνει να επισκεφτεί η μηχανή αναζήτησης;

Μπορώ να πω πως σοκαρίστηκα διαβάζοντας τις στατιστικές όταν είδα πως το πρώτο keyword στις μηχανές αναζήτησης και αιτία επίσκεψης στο blog μου είναι η λέξη «συναισθήματα» η οποία οδηγεί σε παλιό post με σχετικό τίτλο και θέμα. Τι ψάχνει να βρει ο κόσμος; Ποια εσωτερική του ανάγκη προσπαθεί να ικανοποιήσει; Μήπως έχει μπουκώσει από συναισθήματα και πνίγεται; Καλά, κακά, άγχους, φόβου, αγάπης δεν έχει σημασία. Φαίνεται να είναι τόσα πολλά που είναι αδύνατον να τα εξωτερικεύσει κανείς με αποτέλεσμα να τον κάνουν να αισθάνεται πως είναι γεμάτος, πως δεν χωράει άλλα. Ίσως θέλει να εκτονωθεί. Ίσως διαβάζοντας κάτι σχετικό να αισθάνεται πως τα μοιράζεται και να ξαλαφρώνει λίγο. Ίσως να μοιράζεται εμπειρίες και το βάρος των συναισθημάτων που αυτές περιέχουν. Ίσως διαβάζοντας τα προβλήματα των άλλων να ξεχνάει για λίγο τα δικά του. Ίσως να τα απαξιώνει.

Είναι γεγονός πως όταν μοιραζόμαστε κάτι δικό μας, κάτι που το έχουμε μέσα μας και μπορεί να μας βαραίνει, αυτομάτως το απομυθοποιούμε και χάνει την φαινομενικά τεράστια σημαντικότητά του. Τα θετικά συναισθήματα έχουν τη τάση να παίρνουν μεγαλύτερη διάσταση όταν τα εξωτερικεύουμε. Η έκφραση της χαράς ενός ανθρώπου μπορεί δηλαδή να παρασύρει και τον αποδέκτη. Αυτό σαν γεγονός έστω και πρόσκαιρα, διογκώνει το συναίσθημα και ίσως να λειτουργεί πολλαπλασιαστικά. Άλλωστε γιατί οι άνθρωποι μοιράζονται για παράδειγμα τη χαρά τους;

Από την άλλη τα αρνητικά συναισθήματα δύσκολα τα εκφράζουμε. Ένας καβγάς ή ένας θυμός μπορεί να είναι ενδεικτικές εκφράσεις αρνητικών συναισθημάτων αλλά σίγουρα δεν είναι αυτά που θεωρούνται προσωπικά. Δεν είναι αυτά που απορέουν από μέσα μας ή που θεωρούμε ότι έχουν σαν αιτία τον εαυτό μας. Τα πιο προσωπικά είναι συνήθως και βαθιά χωμένα. Είναι αυτά που μας φέρνουν δυσάρεστες μνήμες και γι’αυτό το λόγο τα σπρώχνουμε όσο πιο κάτω μπορούμε. Και πάλι όμως, σε μια στιγμή αδυναμίας είναι πιθανό να αρπάξουμε την εικαιρία να τα εξωτερικεύσουμε. Συνήθως νιώθουμε την ανάγκη να τα βγάλουμε από μέσα μας ειδικά όταν ξέρουμε πως ένας φίλος είναι πρόθυμος να μας ακούσει και ειδικότερα όταν θα αποφύγει να μας κριτικάρει. Όπως κι αν έχει τα αρνητικά συναισθήματα βγαίνοντας στην επιφάνεια, απαξιώνονται. Χάνουν την σημαντικότητά τους αλλά όχι απαραίτητα και την ύπαρξή τους. Μπορεί όμως να μαλακώσουν, να γίνουν πιο ήπια.

Γεγονός είναι πως οι άνθρωποι σε δύο πράγματα ξεχωρίζουν από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο. Στην επικοινωνία και στα συναισθήματα. Όσο κι αν κάποια ζώα τα διαθέτουν και τα δύο, σε καμιά περίπτωση δεν μπόρεσαν να τα εξελίξουν είτε γιατί δεν είχαν τη δυνατότητα, είτε τη διάθεση, είτε γιατί τα αρχέγονα ένστικτα ήταν πιο δυνατά και επισκίαζαν οτιδήποτε άλλο. Η επικοινωνία ήταν και είναι το κλειδί για την εξέλιξη της λογικής. Η δυνατότητα ανταλλαγής της πληροφορίας μας έκανε πιο έξυπνους (;). Τα συναισθήματα είναι αυτά που χαρακτηρίζουν τις σχέσεις και καθορίζουν την ποιότητα της επικοινωνίας. Ένα ζώο για παράδειγμα μπορεί να αισθάνεται τη χαρά ή να διαθέτει το μητρικό ένστικτο, αλλά το φάσμα των συναισθημάτων που μπορεί να νιώσει και να εκφράσει είναι περιορισμένο.

Συμπερασματικά λοιπόν θα έλεγα πως έχουμε το χάρισμα. Να νιώθουμε πράγματα και να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας. Και φαίνεται ότι το’χουμε ανάγκη.

αει σιχτιρ! πρωί πρωί

2009-04-06T11:23:00.006+03:00

Μπορεί κάποιος να μου πει τι παθαίνουν πολλοί οδηγοί όταν βρέχει και οδηγούν σαν οχτάχρονα στα συγκρουόμενα του Allou fun park; Πως είναι δυνατόν η οποιαδήποτε διαδρομή ανεξαρτήτως χρόνου και απόστασης να διπλασιάζεται επειδή βρέχει;

Ας βάλουμε λοιπόν τις πιθανές απαντήσεις σε ένα multiple choice:

Όταν βρέχει φοβάμαι τα μπουμπουνητά.
Όταν βρέχει δεν τρέχω γιατί δεν έχω καλά λάστιχα και γλιστράει.
Όταν βρέχει δεν τρέχω γιατί φοβάμαι να πατήσω το φρένο αν χρειαστεί, μήπως γλιστρήσω.
Όταν βρέχει δεν βλέπω καλά.
Όταν βρέχει πιάνω την αριστερή λωρίδα και πηγαίνω με 20 γιατί κανείς δεν πρέπει να τρέχει.
Όταν βρέχει οδηγώ πολύ αργά γιατί δεν ξέρω πολύ καλά το αυτοκίνητό μου.

Μετά από αρκετή σκέψη και αφού έκανα όλους τους πιθανούς συνδυασμούς στις παραπάνω απαντήσεις, κατέληξα πως όποια απάντηση και να δώσει κανείς, ακόμα και μία, το συμπέρασμα είναι κοινό. Δηλαδή έστω και μία καταφατική απάντηση είναι αρκετή για να χαρακτηριστώ δημόσιος κίνδυνος.

Γιατί λοιπόν βρε άνθρωπε δεν κάθεσαι σπιτάκι σου, στο γραφείο σου ή όπου αλλού θέλεις να μας αφήσεις να κάνουμε οι υπόλοιποι τη δουλειά μας; Γιατί δεν χρησιμοποιείς τα ρημάδια μέσα μεταφοράς; Τίποτα εκεί... μουλάρι! Να μπεις στο αμαξάκι σου, να δεθείς γερά, να ασπρίσουν τα δάχτυλά σου από το σφίξιμο στο τιμόνι, να σφίγγεις τα πόδια σου για να μην σου φύγουν, να μετανιώνεις την ώρα και τη στιγμή που το καβάλησες το ρημάδι, να εκνευρίζεσαι γιατί θα αργήσεις στη δουλειά σου, αλλά ούτε που σου περνάει από το μυαλό ότι η αιτία για όλα αυτά είσαι εσύ! Η αιτία του μαρτυρίου του δικού σου αλλά και των άλλων είσαι εσύ. Η αιτία της καραμπόλας και του κάθε κινδύνου που ενέχει είσαι εσύ. Έχεις υπόψη σου το Butterfly effect; Όχι; Τότε ψάξε διάβασε και θα το μάθεις. Αν πάλι το ξέρεις τότε μπορείς να καταλάβεις ότι σε ένα δρόμο αρκεί να βρίσκεται μόνος ένας οδηγός σαν κι σένα για να βρεθούν στα πρόθυρα εγκεφαλικού οι υπόλοιποι δεκάδες/εκατοντάδες/χιλιάδες συνοδηγοί σου στον αυτό και στους παράπλευρους δρόμους.

Ε, ψιτ... κράτα και καμιά ομπρέλα γιατί πήρε νερό ο εγκέφαλος σου...